Blog Anonimowego Grzybiarza

247 - Babcia Chrzestna (cały komiks)

2012-02-11T06:34:00.000-08:00

To jeden z pierwszych komiksów jakie zostały narysowane do mojego scenariusza. To również pierwszy mój opublikowany komiks i pierwsza publikacja w ogóle (nie biorąc pod uwagę niezliczonych wydań szkolnych gazetek).

Babcia Chrzestna.

Czyli trzecia już chyba wersja scenariusza "Pośród Zieleni". Miał rysować Trekker, finalnie pocisnął Michał Makowski. Komiks miał trafić do Jeju, nie trafił.

Pierwotnie cztery plansze zostały opublikowane w trzecim numerze Hardkorporacji w październiku 2008. Teraz możecie je sprawdzić poniżej i to w (powiedzmy) kolorze. Miłego czytania.

A w wolnej chwili, gdy już oderwiecie się od mojego pięknego bloga, oglądnijcie "Różę" i "Artystę". Świetne filmy. Zwłaszcza "Róża".
"W ciemności" Agnieszki Holland natomiast jakoś mnie nie porwało. Dobry film. Ale czy oskarowy? Nie wiem, nie znam się zresztą.

246 - Wiedźmin 2: Arena

2012-02-09T06:17:00.000-08:00

Grę Wiedźmin 2: Zabójcy Królów uważam za jedną z najlepszych gier ever. Po przejściu wątku fabularnego po stronie Rosche'a zamierzałem wrócić do gry dopiero, gdy będę miał więcej wolnego czasu, by przejść fabułę ponownie - tym razem po stronie elfów. Jednak nie zważając na te deklaracje wróciłem do niej wcześniej. Stało się tak za sprawą patcha 2.0, który wprowadził do gry kilka nowości, m.in. nowy tryb - Arenę.

Arena może nam zapewnić kilka godzin konkretnej rozrywki, więc to, że dostajemy ją całkowicie za darmo (wystarczy ściągnąć atualizację z tej strony) jest w ogóle świetną sprawą, bo równie dobrze mogłaby ona trafić na sklepowe półki jako zwykły, płatny dodatek.

Fabularnie może i nie jest to nic szczególnego - po wybraniu poziomu trudności wchodzimy na tytułową arenę by pokonać wrogów, po wygranej walce schodzimy z areny, odbieramy nagrody (punkty, oreny i prezent do wyboru np. lepszy miecz lub zbroję), wchodzimy w tryb medytacji by rozdać talenty, sprzedajemy niepotrzebne przedmioty, możemy coś kupić i wracamy na arenę by pokonać kolejną falę oponentów.

Po każdym starciu awansujemy o jeden poziom (możemy dojść do max. 35 levelu). Po walce możemy również porozmawiać z krasnoludem, rycerzem lub czarodziejką - za odpowiednią opłatą zgodzą nam się pomóc w kolejnych walkach. Osobiście uważam, że na początku towarzysz (może nam pomagać tylko jeden, nie cała trójka) jest zbędny, bo walki są stosunkowo proste. Później jest tak trudno, że bohater daje nam tylko kilkanaście dodatkowych sekund życia (większość przeciwników najpierw atakuje naszego towarzysza, a potem dopiero nas). Patrząc na to nie wiem, czy jest sens wydawania kupy orenów, choć ja przyznam szczerze, że lepiej się czuję, gdy wielkie golemy rzucają się na boguduchawinnego krasnala (tj. przepraszam, krasnoluda) niż na mnie.

Gdy obrywamy nie ma za bardzo gdzie się schować i poczekać, aż odnowi nam się pasek życia. Z trzech stron areny jest publiczność i klatki z potworami, z czwartej - przepaść (w którą to przepaść, za pomocą Aarda możemy wyrzucać przeciwników, lubię to!). Jak to w Wiedźminie, dialogi stoją na wysokim poziomie. Wydawać się może, że na Arenie nie usłyszymy ich zbyt wiele, to komentarze publiczności wypełnią tą lukę z nawiązką. W zależności od tego jak gramy, komentarze są różne, publika może nam kibicować, lub chcieć naszej śmierci. Fajna sprawa.

Zabawa kończy się wraz ze śmiercią Wiedźmina. Możemy oczywiście grać dalej for fun, lecz wtedy punkty przestają być naliczane. Osobiście doszedłem na łatwym do 29-ej walki i mi się znudziło. Kiedyś, jak będę miał więcej czasu, z pewnością postaram się dotrzeć dalej, jestem ciekawy z czym będzie się musiał zmierzyć Geralt w kolejnych walkach.

Arena to mnóstwo wciągającej i odmóżdżającej zabawy. Prócz niej, patch 2.0 przynosi nam nowy poziom trudności, rozbudowany samouczek (dla tych, którzy już przeszli grę niestety nic ciekawego) i kolejne poprawki techniczne. Ja tymczasem wrócę do Team Fortress 2. Pora zdobyć kilka nowych osiągnięć z pakietu Snajpera.

245 - Krakowscy Tramwajarze i tajemnica skitranego tipo

2012-02-08T04:03:00.000-08:00

Sporo ostatnio jeżdżę komunikacją miejską w Krakowie. Codziennie spędzam w tramwajach i autobusach od dwóch do trzech (!) godzin. Tyle łącznie zajmuje mi dotarcie na uczelnię i powrót z tejże. To przynajmniej dwie przesiadki, czasem więcej, jeśli jakiś autobus nie raczy przyjechać. To w sumie ponad 12 km w jedną stronę. Całkiem sporo. Co zrobić, Ruczaj.

Nie lubię komunikacji miejskiej. Powodów jest kilka, a jednym z nich jest smród. Czasem wsiadam do autobusu/tramwaju i strasznie śmierdzi. Nie wiem, czy to ludzie się nie myją, czy to te autobusy tak ze starości walą, czy chodzi o coś jeszcze innego. Podejrzewam, że chodzi o ludzi, tych wszystkich menelów i stare babcie, które na kilometr walą kulkami na mole. Najczęściej próbuję nie oddychać, lecz: a) jest to trudne, bo nie umiem wstrzymywać oddechu dłużej niż 3 min, b) nic to nie daje, bo smród mnie otacza, przykleja się do mnie i nie chce odpuścić. Wsiadam więc na swoim przystanku i zaczynam mrugać. Mrugam jak szalony, inni pasażerowie podejrzewają, że mam jakiś atak, czy cuś. Ale to wszystko przez tą woń - śmierdzi tak, że aż szczypie w oczy.

Tłok też jest straszny, zwłaszcza popołudniami. Czasem w ogóle nie da się wsiąść i trzeba czekać na następny autobus. Sardynki w puszce to mają pięciogwiazdkowy allinclusive w porównaniu z ludźmi w niektórych pojazdach miejskiej komunikacji. Co zabawne, często zdarza się tak, że wszyscy się kotłują przy drzwiach, a środek autobusu wieje pustką. Wsiąść się nie da, bo przecież nikt nie pomyśli o tym, żeby się przesunąć, wszak zaraz wysiada. W takich wypadkach można też usłyszeć jakieś przemyślenia współtowarzysza podróży.
"Stoisz pan przy drzwiach jak PIES" - usłyszałem ostatnio. To stary dziad mówi do jakiegoś chłopaka, który stał w przejściu - nie jego wina, nie miał się gdzie przesunąć, biedaczek. Przez kilkadziesiąt sekund dziadyga się wydzierał, aż w końcu się przepchał. I tak dobrze, że skończyło się tylko na wyzwiskach. Ja ostatnio prawie dostałem w tramwaju, kolokwialnie mówiąc, wpierdol.

Wracam z uczelni, koło godziny 13. Stoję sobie spokojnie, patrzę przez okno i podziwiam świat, trzymam się barierki. Słuchawki mi się zepsuły, więc nie mam niczego w uszach. Nagle słyszę:
"CO RUDY RYJU?! Rozjebać Ci mordę?!". Odwracam się do typa lekko zdziwiony ("Rudy ryju"?!), przestraszony (co on tak wrzeszczy?) i wkurzony (agresor mode:on, jakie "rozjebać Ci mordę"?!). Patrzę na gościa i się nie odzywam - moją ciętą ripostą zapewne tylko bardziej bym go rozzłościł. Typ ciągle coś tam bełkocze pod nosem (jakiś dziwny był, serio) więc odwracam się i wracam do podziwiania widoków za oknem. Kątem oka widzę, że typo wykonuje jakiś dziwny ruch, odsuwam się i noga przecina powietrze. Kopnąć mnie chciał, skurczybyk! Wciskam przycisk, drzwi się otwierają, wysiadam. Staję na chodniku i czekam, czy facet wysiądzie za mną i dalej będzie miał jakiś problem. Jeśli tak to trzeba będzie popracować pięściami. Nie wysiada (czuje jednak ulgę, bo pewnie by mnie zniszczył, duży był (przy moim wzroście to nie trudne) i najwyraźniej nienormalny, tacy są najgorsi). Drze się jeszcze, że "rozjebie ryj całemu tramwajowi". W głębi ducha życzę mu powodzenia i liczę, że jednak trafi w końcu na cwaniaka, który pokaże mu z bliska podeszwy swoich laczków.

Coraz lepiej.

Ostatnio na Ruczaj jeździ "szybki tramwaj". Wszyscy się cieszą, jakby w miliony w totka wygrali, a tak na prawdę sprawa wcale nie jest taka kolorowa. Zlikwidowano chyba pięć autobusów i dano w ich miejsce dwa tramwaje. Wniosek jest oczywisty, trzeba dłużej czekać. Dodatkowo żaden z tych tramwajów nie dojeżdża pod Bagatelę, dla mnie skandal.

W sumie mógłbym jeździć na uczelnię autem. Ale benzyna droga i nie zawsze się chce. Miło po zajęciach wyskoczyć na piwo ze znajomymi z roku. No i nie mógłbym mówić ludziom, że się wożę codziennie mercem za grube pieniądze. To znaczy nie mówię tak. Ale mógłbym.

Na dziś tyle radosnego pieprzenia. Na koniec jeszcze dodam, że strasznie się jaram Avengersami. Maju przybądź szybciej!

Tytuł dzisiejszego posta może niezbyt adekwatny do jego treści, ale muszę przyznać, że jak go wymyśliłem to strasznie mi się spodobał. Będę musiał napisać kiedyś opowiadanie o takim tytule, albo jakiś scenarek wymyślić. Sami przyznajcie - "Krakowscy Tramwajarze i tajemnica skitranego tipo" - dobrze brzmi, prawda? Niemal jak podtytuł kolejnej części o Indianie Jonesie.

244 - Zmiany vol.2

2012-02-06T13:34:00.000-08:00

Możecie już cieszyć oczy nowym bannerem i nowym tłem. Oba wyszły spod ołówka Rybba.
Muszę popracować jeszcze nad kolorystyką itp. Bo chyba teksty w obecnym kolorze niezbyt dobrze się czyta. Jakieś pomysły?

Myślę, że nowy projekt wygląda korzystniej.

Mam nadzieję, że już nie jest ponuro.
I starałem się, by było bardziej komiksowo. Chyba się udało.

Zarówno na bannerze jak i w tle widać różne warianty postaci z moich opowiadań i komiksów - Kiwi Kida, którego świetnie dizajźnął Rybb.

Podczas całej tej zabawy słucham tego. Świetny blend!

243 - Sentry

2012-02-03T03:43:00.000-08:00

W drugim tomie „New Avengers”, serii pisanej przez Briana Michaela Bendisa jesteśmy świadkami, jak nowo uformowana drużyna stara się dowiedzieć, kim jest Sentry. Czy tajemniczy pomocnik jest przyjacielem czy wrogiem? Dlaczego on sam niczego nie pamięta? Dlaczego nikt nigdy nie słyszał o tak potężnym sprzymierzeńcu, a jedynym potwierdzeniem jego heroicznych wyczynów są - nomen omen - komiksy pisane przez Paula Jenkinsa?

Recenzja komiksu "New Avengers: Sentry" do przeczytania na Alei Komiksu.

242 - Zmiany

2012-02-02T05:58:00.000-08:00

Dziś żegnam się z moimi blogowymi kolegami. Grim i DeBe oficjalnie i całkowicie polegli jako blogerzy. Grim zajmuje się scenariuszami, DeBego wciągnęły rysunkowe projekty na koszulki i wygrywanie matury. Żaden z nich nie ma ani czasu ani chęci na dalsze udzielanie się na "Trzech Ponurych Grzybach". Tak więc zostaję sam na placu boju, ale jakby nie patrzeć, wiele się nie zmienia, bo od kilku miesięcy i tak sam ciągnę bloga. Oczywiście, uprawnienia kolegom zostawiam, więc jakby nagle naszła ich ochota na jakiś tekścik, to mogą śmiało pisać i publikować.

Blog z "Trzech Ponurych Grzybów" zmienia się na "Blog Anonimowego Grzybiarza". Słabo to brzmi, więc nazwę zmienię, jak tylko wpadnie mi do głowy coś lepszego. Myślałem np. nad "Świątynia Grzyba Wiecznej Młodości" (kto czytał "8 Bita" Śledzia, ten wie ocb), ale to zbyt długie i chyba niezrozumiałe. Jakieś pomysły?

Banner. Ten u góry, przerobiony w paincie baner TPG, nie będzie Was długo straszył. Jak tylko uda mnie się kogoś namówić (Rybb?) by zrobił mi lepszy, to szybko i z ulgą go podmienię. A na razie musi wystarczyć.

Na bloga dodałem również strony. Możecie sobie o mnie poczytać i dowiedzieć się czegoś o moich komiksach. Sprawdzić, gdzie publikuję recenzje i opowiadania, a także skontaktować się ze mną. Chciałbym, żeby to wszystko lepiej wyglądało, ale jakoś nie wiem, co zrobić by nie były to zwykłe literki. Tzn. żeby te linki do stron były lepiej widoczne. Anyone?

Przejrzę linkownię i wywalę pewnie sporo starych/niedziałających sznurków. Strasznie dużo tego, chyba niepotrzebnie.

Jak macie jakieś uwagi, pomysły co do nowego wyglądu, dawajcie znać.

241 - Tae Ekkejr! - recenzja

2012-01-25T08:51:00.000-08:00

(...) To, jak autorka pisze o przyjaźni, jest szczególnie urzekające, niesamowite i skłaniające do chwili zastanowienia. Lekki styl autorki sprawia, że książkę czyta się w zastraszającym tempie. Pochłaniamy kolejne strony, śledząc nowe przygody i "słuchając" dialogów, które są świetnie prowadzone. Zresztą cała książka jest pełna przyjemnych dla oka/ucha porównań i metafor. Natomiast opowieść w opowieści - historia Larmetta o Dzikunie, psie wielkości konia, który zasiadał do stołu wraz z królem (i to na honorowym miejscu!) - stanowi jedną z najlepszych i najbardziej zabawnych anegdot, jakie dane mi było poznać. Majstersztyk.

Recenzję książki Eleonory Ratkiewicz "Tae Ekkejr" znajdziecie na Valkirii.

240 - Przygody dzielnego legionisty Asteriksa

2012-01-23T10:47:00.000-08:00

Do galijskiej wioski, po dwóch latach nieobecności, powraca Falbala. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie dziwne zachowanie grubego („KTO JEST GRUBY?!”) Obeliksa. Nasz sympatyczny wąsacz o krągłych kształtach trafiony strzałą Amora całkowicie traci nie tylko apetyt, ale i głowę. Chcąc przypodobać się Falbali, obiecuje wyciągnąć jej narzeczonego – Tragikomiksa – z rąk Rzymian. Wraz z Asteriksem wyruszają w długą i niebezpieczną podróż, podczas której, będą mieli okazję zwiedzić inne państwa, spotkać piratów, a w końcu nawet przejść się w butach rzymskiego legionisty – i to dosłownie!

Recenzja komiksu "Asteriks Legionista" już wisi na Alei Komiksu.

239 - Gościnne kropki

2012-01-22T06:33:00.000-08:00

W sierpniu ubiegłego roku napisał do mnie Piotr Szreniawski i zaproponował mi udział w projekcie "Gościnne Strony". Czasu było sporo, a projekt wydawał się ciekawy, więc zanotowałem sobie w głowie, że wypadałoby coś zrobić.

Czas mijał szybko (wakacje!), potem trochę wolniej (studia!). Nadszedł styczeń i dowiedziałem się, że projekt Pszrena został zakończony.

COOOO?!

Palnąłem się z rozmachem w głowę. Zapomniałem podesłać Piotrowi swoich kropek. Gapa ze mnie. Bo komiks (o ile moja radosna twórczość w ogóle może aspirować w tym przypadku do takiego miana) zrobiłem, a jak. Leżałem sobie kiedyś na łóżku, słuchając Paktofoniki i coś tam czytając, gdy przyszło olśnienie.

Komiks poniżej.

Pasek nawiązuje oczywiście do pierwszych trzech sekund tego, które z kolei to, jest fragmentem tego.

Szkoda, że mój pasek nie trafił do zbiorku. Zawsze można by się pochwalić następną, dumnie brzmiącą publikacją (nawet jeśli tylko internetową). A tak, pozostaje tylko kolejny wpis na blogu. Chyba, że kiedyś ukażą się "Gościnne Strony. Wyd. II - poprawione i uzupełnione". Po cichu na to liczę. Byłoby bardzo miło.

EDIT:
No i jest. Drugie wydanie, uzupełnione. :)
Dzięki, Piotrze!

238 - Akta Dresdena. Front Burzowy.

2012-01-16T09:26:00.000-08:00

"Front Burzowy" to lekka i przyjemna książka, pełna akcji i widowiskowych zdarzeń. Porządnie napisana i z humorem. Polecam serdecznie i czekam na drugi tom, zapowiedziany na początek lutego. Cykl za granicą zdobył sporą popularność i na jego podstawie powstał serial, system RPG i komiksy. Zresztą samych książek opublikowano jak na razie czternaście, a kolejne dziewięć jest w zapowiedziach. Żywię nadzieję, że również w Polsce cykl zdobędzie popularność i kolejne tomy będą się ukazywały w regularnych odstępach czasu.

Moją dziesiątą już recenzję dla Valkirii przeczytacie tutaj. Zapraszam.

237 - Top komiksów za 2011 rok na Alei

2012-01-14T05:53:00.000-08:00

Na Alei Komiksu ukazały się podsumowania ubiegłego roku. Wraz z kolegami redaktorami wybraliśmy 12 polskich i 11 zagranicznych najlepszych komiksów, które ukazały się w 2011 roku.

Od siebie dodałem kilka miłych słów o komiksach "Wiedźmin: Racja Stanu" i "Amerykański Wampir".

Mimo że komiks "Racja Stanu" to tylko dodatek mający na celu promowanie gry "Wiedźmin 2: Zabójcy Królów", to sprawdza się świetnie jako samodzielny produkt. Michał Gałek napisał bardzo porządną i klimatyczną historię, mocno zakorzenioną w wiedźmińskich realiach. Opowieść przypadnie do gustu wszystkim fanom wykreowanego przez Andrzeja Sapkowskiego świata, nieważne, czy znają oni pierwowzór literacki, czy tylko gry. Arkadiusz Klimek w totalnie miażdżący sposób zilustrował ów scenariusz i na nowo ustawił poprzeczkę dla wszystkich, którzy chcą się "bawić" w realistyczny rysunek. Jego "Wiedźmin" to chyba najlepiej narysowany komiks ubiegłego roku. Całości dopełniają barwne kolory Łukasza Pollera, które niestety tracą jednak wiele w papierowym wydaniu. Komiks zasługuje niewątpliwie na porządną, albumową reedycję w powiększonym formacie, która zebrałaby obie części w całość. Bo to, jak komiks został potraktowany w "Komiksowych Hitach", jest po prostu śmieszne, biorąc pod uwagę, ile pracy włożyli weń autorzy.

W czasach, gdy wampiry są dosłownie wszędzie (i to, w bardzo różnej, często kontrowersyjnej postaci), z natłoku tytułów trudno wyłowić coś naprawdę wartościowego. Scottowi Snyderowi, wspomaganemu przez samego Stephena Kinga, udało się stworzyć bardzo klimatyczną historię. Dodając do tego naprawdę porządne rysunki Rafaela Albuquerque'a, dostajemy niezwykle wciągającą i mroczną opowieść. Opowieść, która zaskakuje świeżymi pomysłami, jednocześnie nie robiąc żadnej rewolucji. "Amerykański Wampir" to po prostu świetny komiks, w którym nocni krwiopijcy są przedstawieni tak, jak na to zasługują.

Najlepsze komiksy wg. mnie:

1. Czasem
2. Osiedle Swoboda integral (wyd.2)
3. Wiedźmin (Komiksowe Hity)
4. Best of Ziniol
5. Scientia Occulta
6. Szkicownik KaeReLa
7. Bler 2
8. KEFT

1. Amerykański Wampir
2. Uzumaki - Spirala
3. Liga Niezwykłych Dżentelmenów 4
4. New Avengers: Ucieczka
5. Joker
6. Komiksy z Kaczogrodu 3
7. Pinokio
8. One Piece 2

Mało w tym roku czytałem nowości (głównie nadrabiałem zaległości, jak widzicie moje top10 nie ma nawet dziesięciu pozycji...), na niektóre nie było kasy (Szelki, Mglisty Billy) na niektóre nie było wolnego czasu i czekają na półce (Diefenbach , Byłem Bogiem), inne nie zachwyciły mnie w równym stopniu, co innych (Pinokio, Rewolucje 6). Teraz po zastanowieniu, zmieniłbym miejscami Amerykańskiego Wampira i Uzumaki, ale trzeba było o tym pomyśleć wcześniej.

Byłem wczoraj na piątym spotkaniu Małopolskiego Studia Komiksu. Spotkanie prowadził wspominany już dziś Michał Gałek i bardzo ciekawie opowiadał o pisaniu scenariuszy. Niby nie dowiedziałem się niczego nowego, ale przyjemnie było zobaczyć nieopublikowane plansze i wysłuchać kilku anegdot.

A jakbyście mieli ochotę posłuchać radosnego pieprzenia o grach, sprawdźcie kanał mojego kumpla - Tivolta. Sporo przeklina.

236 - W kaydanach serii... znowu!

2011-12-26T11:01:00.000-08:00

W recenzji pierwszych dwóch zeszytów serii narzekałem m.in. na sztywną narrację i braki w warsztacie Jakuba Martewicza. W trylogii „Odliczanie” sztywna narracja całkowicie znika, a rysunki – wciąż niepozbawione błędów – nie rażą tak sztucznością. Poprawiła się perspektywa i anatomia. Czasem widać pośpiech, ale trudno by było inaczej, skoro chce się dotrzymać comiesięcznego terminu wydania. Szkoda, że dużo ciekawsza i bardziej zawiła tym razem historia, gubi czasem tempo. Za dużo tu dialogów, za mało akcji. Liczę, że w kolejnych numerach oba czynniki będą bardziej wyważone.

Na Alei Komiksu więcej o historii „Odliczanie” zaprezentowanej w 3., 4. i 5. numerze serii "Henryk Kaydan".

235 - Życzenia od ponurego i anonimowego

2011-12-25T11:05:00.000-08:00

Szczerze? Nigdy nie byłem zbyt dobry w składaniu życzeń, a w tym roku dodatkowo zaliczam opóźnienie. Przepraszam, musicie wybaczyć. Mam nadzieję, że u Was prezenty pod choinką były równie dobre co u mnie (nowy komputer, Blankets i pak ze wszystkimi częściami Indiany Jonesa i sporą ilością dodatków - o nic lepszego nie mogłem prosić). Na życzenia świąteczne trochę już chyba późno, więc składam noworoczne - nie traćcie pałera, a jeśli go Wam brakowało, to życzę go jak najwięcej. Dobry pałer to podstawa (poza masą).

Oglądam ostatnio strasznie dużo filmów (takie studia, narzekać nie mogę), ale jakoś nie chce mi się o nich pisać i - nawet jeśli są świetne - ograniczam się tylko do wystawienia oceny na filmwebie. Zbieram się do napisania jakiegoś dłuższego tekstu o Prozie Życia. Tekstu przerywanego licznymi i luźnymi dygresjami. Czyli tak jak lubię.

Kilka nowych recenzji czeka na publikacje (już jutro będzie o kolejnych numerach Kaydana). Kilka innych czeka na to, aż je dokończę. Coraz mniej mi się chce, a narobiłem sobie zaległości. Wszystko będzie, spokojna głowa.

Mam nadzieję, że w przyszłym roku będę mógł uraczyć Was kilkoma niespodziankami. Nauczony doświadczeniem, wolę jednak nic nie mówić. I tak chyba powiedziałem za dużo.

No to wesołej końcówki Świąt, szalonego Sylwestra i (jeszcze raz) konkretnego pałera na 2012. I - tradycyjnie już - nie oglądajcie Kevina, lepiej Powrót Batmana albo Szklaną Pułapkę.

234 - Uratować Kennedy'ego

2011-12-12T09:01:00.000-08:00

"Dallas ‘63" jest bardzo dobrą książką. Jedną z lepszych w dorobku Stephena Kinga. Po raz kolejny autor udowadnia, że praktycznie w każdej konwencji czuje się świetnie i szufladkowanie go jako pisarza horrorów mija się z celem. Książka pokazuje, że nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem i rozpamiętywać przeszłości – powinniśmy skupić się na teraźniejszości i starać się, by przyszłość okazała się dla nas łaskawa. To nie tylko opowieść o podróży w czasie i próbie zapobiegnięcia morderstwu - to także historia charakteryzująca pewną epokę, epokę która dawno przeminęła, a w której, być może, życie było łatwiejsze. To także opowieść o miłości dwojga ludzi, której nawet wszechpotężny czas nie może zniszczyć. Jak zawsze u Kinga, bohaterowie są tak realistycznie przedstawieni, że po zamknięciu książki zaczęło mi ich brakować. Rozważam nawet, czy ponownie nie sięgnąć po "Dallas ‘63" – tylko po to, by spotkać ich znowu…

Cała recenzja (dość długa) do przeczytania tutaj.

233 - Krakowski Festiwal Komiksu 10-11 grudnia 2011

2011-12-03T12:47:00.000-08:00

Za Organizatorami:

Serdecznie zapraszamy na KRAKOWSKI FESTIWAL KOMIKSU organizowany przez Małopolskie Studio Komiksu Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Krakowie, którego pierwsza edycja odbędzie się w dniach 10 - 11 grudnia (sobota - niedziela), na trzecim piętrze budynku WBP w Krakowie, przy ul. Rajskiej 1.

W te dwa grudniowe dni komiksy i ich entuzjaści zawładną ostatnim piętrem Biblioteki. Zapraszamy na spotkania z twórcami, wydawcami, publicystami i badaczami komiksu, a także na warsztaty tworzenia komiksów. Festiwalowi towarzyszyć będzie komiksowa giełda, stoiska wydawnictw: Atropos, Blik Studio, Post, Timof i Cisi Wspólnicy, oraz sklepów: Fankomiks i iMad.

Ponadto będzie można obejrzeć wystawę komiksu frankofońskiego przygotowaną przez Instytut Francuski w Krakowie we współpracy z wydawnictwem Post, a także ekspozycję oryginalnych plansz z albumu "Melinda" autorstwa Neila Gaimana i Dagmary Matuszak, przygotowaną przez wydawnictwo Atropos.

---

PROGRAM FESTIWALU:

Sobota, 10 grudnia:

12:00 Start imprezy

13:00 Oficjalne otwarcie. Przywitanie – dyrektor Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Krakowie – Jerzy Woźniakiewicz. Prezentacji Małopolskiego Studia Komiksu dokonają jego inicjatorzy i osoby prowadzące spotkania programowe w czterech liniach tematycznych – Michał Jankowski, Rafał Stanowski, Michał Gałek, Michał Jutkiewicz i Artur Wabik.

14:00 Komiksy wydawnictwa Post. Z redaktorem naczelnym wydawnictwa – Andrzejem Rabendą – o dorobku i planach wydawnictwa rozmawiać będzie Rafał Stanowski.

15:00 Warsztaty tworzenia komiksów. Case study komiksu "Scientia Occulta". Prowadzenie: Robert Sienicki i Łukasz Okólski

16:30 Spotkanie z dr hab. Wojciechem Birkiem – badaczem i znawcą komiksu, wykładowcą Uniwersytety Rzeszowskiego. Dyskusję na temat płynności definicji komiksu poprowadzi Michał Jutkiewicz.

18:00 Komiksowa Bitwa – konkurs rysunkowy przy użyciu profesjonalnych tabletów graficznych marki Wacom. Prowadzenie: Łukasz Okólski, sklep iMad. Komiksowe nagrody do wygrania!

20:00 Zakończenie imprezy

---

Niedziela, 11 grudnia:

12:00 Start imprezy

14:00 "Bler" – krakowski superbohater? Spotkanie z Rafałem Szłapą, rysownikiem i wydawcą poprowadzi Michał Jankowski.

15:00 "Człowiek bez szyi" i inne publikacje zinowe. Spotkanie z Rafałem Kołsutem i Adamem Czernatowiczem poprowadzi Artur Wabik.

16:00 Warsztaty tworzenia komiksów. Case study komiksu "Wiedźmin". Prowadzenie: Michał Gałek i Arkadiusz Klimek

18:00 Zakończenie imprezy

---

Akcja komiks za komiks!

UWAGA: Osoby, które przyniosą na Festiwal komiks lub komiksy, które chciałby przekazać w darze Małopolskiemu Studiu Komiksu, mogą liczyć na zniżki u wydawców biorących udział w komiksowej giełdzie. Za każdy komiks przekazany MSK otrzymacie kupon zniżkowy na zakupy u wydawnictw: Atropos, Blik Studio, Post oraz Timof i Cisi Wspólnicy.

---

W nadchodzącym tygodniu o Festiwalu usłyszycie w RADIOFONII i przeczytacie w DZIENNIKU POLSKIM, które objęły wydarzenie patronatem medialnym.

Do zobaczenia!

Strona wydarzenia na Facebooku.

Mnie znajdziecie na stoisku Timofa, gdzie będę siedział i sprzedawał komiksiki (sobota: od 16 do 20; niedziela: od 14 do 16). Zapraszam :)

232 - W hołdzie Chriście po raz trzeci

2011-11-27T08:36:00.000-08:00

To chyba mój najpopularniejszy scenariusz. Po Rybbie i Ewelinie, trzecią wersję "Jako i Tako" stworzył Paweł Grześków. Tym razem, jestem w pełni usatysfakcjonowany, bo rysownik świetnie wczuł się w klimat parodii. Dzięki wielkie, Pawle, zajebiście wyszło!

"Jako i Tako - w hołdzie Januszowi Chriście"
Txt: Jan Sławiński
Gfx: Paweł Grześków

231 - Ciężkostrawne mądrości

2011-11-27T02:31:00.000-08:00

Nie ulega wątpliwości, że „Trawienie zwierzeń” autorstwa debiutantów: Kasi Błaszczyk (scenariusz) i Lynxa Łobosa (rysunki) to oryginalny i dość specyficzny komiks. Pierwszy taki komiks w Polsce w ogóle. Komiks, krótko mówiąc, promujący weganizm pełną gębą.

Całą recenzję znajdziecie na Alei Komiksu.

P.S. Lynxowi dziękuję za najbardziej oryginalną dedykację, jaką kiedykolwiek dostałem. Teraz wjem!

230 - Zabawa z piłką (gościnnie: Buffy1977)

2011-11-23T09:08:00.000-08:00

"Teksańska masakra piłą mechaniczną" (2003)

Rok 1973. Grupka przyjaciół przemierza samochodem Teksas, udając się na koncert ulubionego zespołu. Po drodze natykają się na zszokowaną dziewczynę. Zabierają ją do samochodu i nie bacząc na jej histeryczne ostrzeżenia kontynuują podróż. Zrozpaczona dziewczyna wyciąga broń i zadaje sobie śmiertelny strzał w głowę. Przerażeni pasażerowie samochodu docierają do podejrzanie wyglądającego sklepu i z pomocą ekspedientki kontaktują się z miejscowym szeryfem. Od tego momentu będą musieli zmierzyć się z prawdziwym koszmarem, którego ucieleśnieniem jest potężny mężczyzna, dzierżący w dłoni piłę mechaniczną.

W 1974 roku miała miejsce premiera niskobudżetowego slashera, którego reżyserią zajął się Tobe Hooper. Bezkompromisowy obraz pełen przemocy i brudu zmroził ówczesną publiczność. 29 lat później Marcus Nispel podjął się trudnego zadania odświeżenia starej historii o rodzince kanibali z Leatherface'em na czele. Film, wbrew wszelkim oczekiwaniom, okazał się prawdziwym hitem, w wśród wielbicieli kina grozy zaczęła krążyć opinia, że jest to najlepszy remake, jaki kiedykolwiek powstał. I słusznie, bowiem nie łatwo w dzisiejszych czasach zrealizować wysokobudżetowy, nieefekciarski horror, którego największą siłą (wbrew tytułowi) jest sugestywny, duszący wręcz klimat.

Pierwsze sceny filmu zrealizowano w pełnym słońcu gorącego Teksasu. Tym bardziej zaskakuje fakt, że twórcom udało się stworzyć elektryzującą atmosferę grozy w podobnej scenerii. Ok, widzowie obserwują samotny pojazd wśród bezkresu wyludnionych, posępnych krajobrazów, ale przecież jest środek dnia - słoneczna pogoda bynajmniej nie stoi w parze z nastrojem grozy. Ale nie tutaj. Zdaje się, że Nispel prawdziwą kwintesencję horroru prezentuje właśnie w pierwszych scenach filmu - uświadamia widzom, że niebezpieczeństwo czyha na nich zawsze i wszędzie, bez względu na aktualną porę dnia. To poczucie alienacji głównych bohaterów, które udziela się również widzom, jest tutaj doskonale widoczne, z wprawą wprowadza nas w dalsze, coraz bardziej przerażające wydarzenia.

Moment pojawienia się na scenie sponiewieranej przyszłej samobójczyni jest dla widzów sygnałem rozpoczęcia koszmaru. Jej obecność zwiastuje wkroczenie do znanej nam, bezpiecznej rzeczywistości elementu zagrożenia - wcześniej tylko wyczuwalnego, teraz w pełni uzasadnionego. My wierzymy dziewczynie, kiedy ostrzega naszych bohaterów przed dalszą podróżą, ale oni (jak to często w slasherach bywa) zdają się jej w ogóle nie słyszeć. Samobójstwo rozhisteryzowanej kobiety jest chyba najmocniejszą sceną filmu i bynajmniej nie ze względu na jej brutalność, ale nowatorską pracę kamery, która po wystrzale cofa się dokładnie przez sam środek otworu wydrążonego w głowie przez kulę. Po owym mocnym akcencie akcja na powrót zwalnia, przy czym atmosfera znacznie gęstnieje. Nasi protagoniści, wbrew złym przeczuciom widzów, docierają do zapuszczonego sklepiku, a następnie przerażającego domostwa rodzinki kanibali. Po zapadnięciu zmroku Nispel odrobinę rozluźnia atmosferę wszechobecnego zagrożenia na rzecz żywszej akcji, uwidaczniającej się w ciągłych pościgach szaleńca z piłą mechaniczną za bezbronnymi ofiarami oraz w umiarkowanej dawce krwawych scen. Teraz widzowie będą mieli do czynienia ze stuprocentowym slasherem, trzymającym się konwencji, ale nie rezygnującym z elementów zaskoczenia.

Film opatrzono etykietką "oparte na prawdziwych wydarzeniach", co oczywiście jest sporym niedomówieniem. Sylwetkę Leatherface'a, mordercę przyozdabiającego swą zdeformowaną twarz skalpem zdartym z jego ofiar, luźno zainspirował prawdziwy zbrodniarz Ed Gein, zwany Rzeźnikiem z Plainfield. Natomiast wszystkie wydarzenia przedstawione w "Teksańskiej masakrze piłą mechaniczną" są całkowicie fikcyjne, co oczywiście nie przeszkadza współczesnym widzom wierzyć, że nie tylko oglądają historię opartą na faktach, ale również na początku i na końcu projekcji pokazano im nagrania archiwalne (kolejny mit, mający na celu podnieść oglądalność).

Bohaterowie "Teksańskiej masakry piłą mechaniczną" są jak najbardziej schematyczni, co o dziwo nie przeszkadza widzom w identyfikowaniu się z nimi. Zasługą tego niewątpliwie jest świetnie dobrana obsada. W roli głównej zobaczymy znakomitą Jessicę Biel, która swoją aktorską ekspresją wprowadziła postać współczesnej final girl w nowy wymiar. Tak widocznym wczuciem się w odgrywaną przez siebie osobę, Biel nie tylko wzbudziła sympatię widza do Erin, ale również ułatwiła publiczności utożsamienie się z nią, a co za tym idzie kibicowanie jej. Na uwagę zasługuje również postać szeryfa Hoyta, wykreowana przez R. Lee Ermey'ego. W roli twardego, do szczętu zwichrowanego "przedstawiciela prawa" aktor spisał się wręcz znakomicie. Samo patrzenie na niego może wywołać ciarki na plecach widzów. Leatherface'a odegrał Andrew Bryniarski, który imponował samą swoją posturą, nie wspominając o jego szaleńczej gestykulacji.

Remake "Teksańskej masakry piłą mechaniczną" w moim mniemaniu całkowicie przebił oryginał, aczkolwiek w tej kwestii plasuję się w zdecydowanej mniejszości. Jeśli ktoś szuka nastrojowego, umiarkowanie krwawego slashera to dzieło Marcusa Nispela powinno przypaść mu do gustu. Rzadko zdarzają się tak dobre remake'i, więc tym bardziej wypada zapoznać się z tym obrazem. W 2006 roku Jonathan Liebesman nakręcił prequel wersji z 2003 roku zatytułowany "Teksańska masakra piłą mechaniczną: Początek".

Autorka: Buffy1977

http://horror-buffy1977.blogspot.com/

229 - Antologia, która bardzo się podoba

2011-11-17T12:04:00.000-08:00

Sześciu mistrzów kuchni, sześć różnych potraw. Każda inaczej przyrządzona. Sześć opowieści, które – według wydawcy – powinny strasznie mi się spodobać. Patrząc na nazwiska autorów - rzeczywiście, przyznaję, że to bardzo prawdopodobne. Sięgam po książkę, przez chwilę patrzę na ciekawą okładkę, a potem zatapiam się w lekturze. Tonę całkowicie już od pierwszych słów.

Więcej o antologii "Strasznie mi się podobasz" tutaj.

228 - O nowelizacji Thorgala

2011-11-02T09:22:00.000-07:00

Kiedy dwa lata temu, w Staszowie, prowadziłem warsztaty z pisania scenariuszy, zadałem uczestnikom pytanie o ich ulubioną serię komiksową. Największą popularnością cieszył się "Thorgal" stworzony przez Grzegorza Rosińskiego oraz Jeana Van Hamme’a. Już od ponad trzydziestu lat, przygody dzielnego wikinga cieszą się niesłabnącą popularnością. Nic więc dziwnego, że powstały serie odpryskowe opowiadające o przygodach bohaterów pobocznych. Plotki o planowanej adaptacji filmowej krążą od wielu lat. Tylko kwestią czasu było, aż ktoś zabierze się za nowelizację komiksu. Tą osoba okazała się francuska pisarka Amelie Sarn.

Więcej o książce "Thorgal. Dziecko z gwiazd" przeczytacie tutaj.

227 - Swobodna zapalara

2011-10-27T11:36:00.000-07:00

Czeknijcie poniższe zdjęcia. Potem wyjdźcie przed blok i powiedźcie na osiedlu kto ma najlepszą zapalarę w mieście. W porywach to nawet w kraju.

Zapalniczkę ozdobiła Interplaygirl. Dzięki!

P.S. Używam zapałek. Nikt mnie nie przejrzy.

226 - Recenzja filmu "Batman: Year One"

2011-10-24T08:20:00.000-07:00

"Batman: Year One" obok m.in. "Dark Knight Returns", "Killing Joke" i "The Long Halloween" to bez wątpienia jedna z najlepszych opowieści obrazkowych z Mrocznym Rycerzem w roli głównej. Frank Miller napisał niezapomnianą historię o początkach działalności Bruce’a Wayne’a jako Batmana w brudnym Gotham, klimatycznie zilustrowanym przez Davida Mazzucchelliego. Nic więc dziwnego, że w 2005 roku, serwis ING umieścił "Year One" na pierwszym miejscu listy dwudziestu pięciu najlepszych komiksów z Batmanem ever. Dziś, dwadzieścia cztery lata po premierze oryginału, powstaje animowana ekranizacja tego kultowego tytułu.

Całą recenzję, wydanego przez Galapagos filmu "Batman: Rok Pierwszy", można znaleźć na Valkirii.

225 - W kaydanach serii

2011-10-18T11:38:00.000-07:00

Jedni tęsknili, inni nie. A one i tak wróciły. Zeszytówki!
(...)
„Kaydan” przypomina trochę pierwsze Bondy – dziś trochę przestarzałe, jednak wciąż pełne uroku.
(...)
W komiksie widać również, że Jakub Martewicz świetnie się bawi podczas rysowania kolejnych przygód swojego agenta. Sam fakt, że od pewnego czasu „Henryk Kaydan” ukazuje się w cyklu comiesięcznym zasługuje na pochwałę i gromkie brawa.

Pozostałą część recenzji pierwszych dwóch odcinków serii o Henryku Kaydanie znajdziecie na Alei Komiksu.

224 - Złoty Bazar i Wielki Bryan... albo jakoś tak

2011-10-17T08:44:00.000-07:00

Powrót do świata dręczonego przez demony, mimo że krótki, był bardzo przyjemny. Z chęcią poznałem nieznane mi wcześniej fakty z przeszłości bohaterów, które rzuciły nowe światło na niektóre aspekty Cyklu. (...) Zarówno "Złoto Bryana" jak i "Wielki Bazar" to świetne i spójne opowieści.

Po raz kolejny biorę na recenzencki warsztat książki Petera V. Bretta. Całość (tym razem króciutka), jak zwykle w przypadku prozy, na Valkirii .

223 - Wielkie Blerowe tapetowanie

2011-09-23T00:59:00.000-07:00

Dajcie sobie Blera na tapetę. Ja już dałem:

222 - Rzeczy Niekształtne

2011-09-22T01:23:00.000-07:00

Nie wiem właściwie dlaczego sięgnąłem po "Rzeczy Niekształtne" Marka Del Franco. Jak się dłużej zastanowić, to nic nie przychodzi mi do głowy, poza lubianym wydawnictwem i interesującym tytułem. Najczęściej sięgając po książki Fabryki Słów liczę na prostą, acz satysfakcjonującą rozrywkę i ją właśnie dostaję. Niestety nie tym razem.

Moja pierwsza negatywna recenzja do przeczytania here.

221 - O Prozie Życia i po prostu prozie

2011-09-20T02:48:00.000-07:00

To mój pierwszy w pełni ukończony komiks mający kolory i więcej niż sześć stron. W dodatku posłany na MFK-owy konkurs.

Po wielu perypetiach, podczas których wysłałem kilkanaście maili, a kilkunastu rysowników odmówiło mi z powodu braku czasu, scenariuszem postanowił zająć się Bartek "Graphicus" Kuczyński. O lepszego rysownika nie mogłem prosić, nie dość, że okazał się bardzo miłym człowiekiem, z którym momentalnie złapałem dobry kontakt, to jeszcze skończył to co zaczął (w przeciwieństwie do rysowników, zajmujących się moimi 32427482376923 pozostałymi projektami). Osiem plansz powstało w ekspresowym tempie. Sprawnie narysowane i pokolorowane, wg. mnie prezentują się świetnie.

Sam komiks jest drugim odcinkiem serii o Kiwi Kidzie. Co zabawne, pierwszy odcinek rysowany przez Rybba jeszcze nie powstał. Spokojnie, nie trzeba znać części pierwszej, by zrozumieć część drugą.

Pierwotnie pierwsze trzy odcinki (z czego trzeci rysowany przez Birama) miały trafić na konkurs, jednak rysownikom nie udało się ukończyć ani pierwszego ani trzeciego. Mam nadzieję, że kiedy już powstaną, znajdzie się dla nich miejsce w jakimś zinie.

Żałuję również, że żaden z moich dwóch scenarków nie został ukończony i nie trafił do nowego Kolektywu. Next time, I hope.

Na apel ekipy Immortal Suicide odpowiedział Tomek Kleszcz i tym samym dołączył do zespołu. Narysuje kilka stron pełnych akcji. Jeśli uda mi się go namówić, to może sam coś o tym opowie w kolejnym kibicowaniu.

Powoli kończą się wakacje i trzeba będzie iść na studia (Kulturoznawstwo, kierunek filmoznawstwo, Uniwersytet Jagielloński, Kraków). Zostało jednak jeszcze trochę czasu, więc nadrabiam zaległości serialowe (skończyłem Entourage, czekam na dwa ostatnie epizody Trawki (siódmy sezon wymiata), powtarzam sobie Boardwalke Empire (za pierwszym razem podobało się bardziej) i po raz kolejny oglądnąłem wszystkie odcinki Fullmetal Alchemist: Brotherhood i tylko utwierdziłem się w przekonaniu, że to najlepsze MiA ever) i książkowo-komiksowe (recenzje już wkrótce, przynajmniej dwie powinny być jeszcze we wrześniu). Oglądam trochę filmów, o których nie chce mi się pisać i trochę gram (głównie Gears of War (PC) i Jakub Wędrowycz FKGK, w której to grze jestem 10. w ogólnopolskim rankingu Jesiennej Ligi Egzorcystów, nieźle).

Mam nadzieję, że czteromiesięczne wakacje skończą się mocnym akcentem w postaci pobytu w Łodzi na 22. MFKiG. Transport załatwiony, nocleg też, więc raczej będę. Tym razem na serio.

Z końcem września, a początkiem października upływa termin na nadsyłanie prac na tegoroczne Horyzonty Wyobraźni. Nie zostało już wiele czasu, a ja ledwo skończyłem pisać prolog mojego nowego opowiadania. Nie wiem, czy ten copywriting mnie tak wypalił, czy może trzaskanie tylu recenzji, ale nie mogę się zebrać w sobie i przysiąść do worda. Najgorsze jest to, że wymyśliłem w swoim mniemaniu całkiem niezłą Opowieść. Szkoda by było by nie została przelana na papier.

Zobaczymy, może jeszcze się uda.

Ostatnim wielkim sukcesem było zdanie przeze mnie (bo kogóż by innego) egzaminu na prawo jazdy przy ósmym podejściu. Masakra. Przy tych egzaminach matura to pikuś.

Na koniec zajawka MFK-owego komiksu, oczywiście, by Graphicus:

Projekt postaci: Rybb.

220 - Klątwa Uzumakiego

2011-09-14T02:15:00.000-07:00

Było kilka powodów, dzięki którym sięgnąłem po „Uzamaki - Spiralę” (uzamaki to po japońsku właśnie spirala). O komiksie było głośno już przed premierą, a po premierze szum tylko nabrał na sile. Cała historia zamknęła się w jednym, co prawda grubym (ponad 600 stron, w oryginale podzielonym na trzy części!) tomie – istniała więc szansa, że poziom zostanie utrzymany. Po trzecie i chyba najważniejsze – dużo słyszałem o tym, że „Uzumaki...” jest naprawdę straszny. Szczerze mówiąc, zawsze uważałem, że porządnie przestraszyć może tylko gra lub film – słowo pisane, czy to w książce, czy w komiksie nie ma takiej siły bez nastrojowej muzyki i innych środków. Tak więc, pełen nadziei, ale i niepokoju, sięgnąłem po historię wpisaną w spiralę…

Mocno spóźnioną recenzję komiksu, który wciąga jak spiraaalaaaa, można przeczytać tutaj.

219 - Wanted!

2011-09-10T05:47:00.001-07:00

Mówiąc krótko: Poszukujemy rysownika ciskającego w realistycznym stylu, który mógłby trochę odciążyć Madzię w pracy nad "Immortal Suicide".

Mówiąc bardziej zawile: Wbrew obiegowej opinii, wciąż żyjemy, a wieści o naszej śmierci są mocno przesadzone. Niestety natłok obowiązków wszelakich nie pozwala nam poświęcić "Immortalowi" należytej uwagi. Jednocześnie bardzo nie chcemy, by kolejny projekt - i to tak fajny - trafił do szuflady z etykietą "Nigdy nieukończone". Właśnie z tegoż, jakże ważnego powodu, zwracamy się do Ciebie, o ile umiesz rysować realistycznie. Tak, Młody Człowieku, chodzi o Ciebie, możesz już zamknąć usta i opuścić palec, którym tak wytrwale wskazujesz sam siebie. Pieniądze, pytasz? Wątpliwe. Dożywotni szacun na dzielni? Pewny. Prześlij nam próbkę talentu (na AnonimowyGrzybiarz[małpa]gmail.com), jaki niewątpliwie posiadasz, a jeśli się nam spodoba to odezwiemy się jeszcze zanim zdążysz kliknąć "wyślij". Odezwiemy się. Zrobimy to, niech nas kule biją! Więc bądź czujny...

Więcej o "Immortal Suicide" na blogu Ziniola.

218 - Braci się nie traci

2011-09-08T01:29:00.000-07:00

Zwykle wszelkie książki czy też komiksy dziejące się w świecie gry, filmu lub będące ich nowelizacją omijam szerokim łukiem. Wyjątkiem są przygody Indiany Jonesa wydawane w latach dziewięćdziesiątych przez Bantam Books. Również prequelowi bestsellerowej gry "Gears of War" o podtytule "Pola Aspho" postanowiłem dać szansę. Muszę przyznać, że była to dobra decyzja i podczas lektury czekała mnie niejedna miła niespodzianka.

Cała recenzja książki Karen Traviss do przeczytania na Valkirii.

UPDATE (09.09.11):
Powyższa recenzja została zacytowana na stronie głównej Fabryki Słów. Miło.

217 - Bler 2 - plansze

2011-09-01T09:25:00.000-07:00

Rano kurier przyniósł brązową kopertę, którą wręczył mi bez słowa. Zdziwiony rozerwałem papier. W środku znalazłem poniższe zdjęcia. Żadnego listu, żadnych wyjaśnień, żadnego adresu zwrotnego. Tylko zdjęcia.

Premiera Blera 2 już za miesiąc (na tegorocznym MFKiG), więc w najbliższych tygodniach spodziewajcie się mocy Blerowych newsów. Zresztą innych aktualizacji też nie zabraknie...

216 - Mały Peter farby miał, choć wolałby pióro...

2011-08-31T08:00:00.000-07:00

Tym razem pozwoliłem sobie na recenzję drugiej księgi "najbardziej błyskotliwego debiutu fantastycznego ostatnich lat". Chodzi oczywiście o wydanego w 2008 roku, a w polskim wydaniu podzielonego na tomy, "Malowanego Człowieka" Petera V. Bretta. To być może dobra okazja do zapoznania się z początkowymi tomami Cyklu Demonów, właśnie teraz, gdy na polski rynek trafił zbiór opowiadań osadzony w owym świecie. Zapraszam. Czytajcie, zanim nadejdzie noc i zbudzą się demony... Zanim pochłonie Was mrok...

215 - Brak Szyi razy trzy!

2011-08-26T12:41:00.000-07:00

Autorzy "Człowieka Bez Szyi" nie próżnują! Czy uda im się dogonić Konstrukt? Czas pokaże, a póki co gotujcie się wszyscy na ostatni dzień września! CZŁOWIEK BEZ SZYI powraca!

A w numerze:
Nowy Origin Człowieka Bez Szyi - dowiedz się, co sprawiło, że Nigel Neck zyskał swą nadludzką moc absolutnej niezaduszalności! Rysuje Igor Wolski.

Wolność, Równość, Morderstwo! - czyli spotkanie z krwiożerczym Monsieur Guillotinem, obłąkanym francuskim kryminalistą, który planuje totalny atak na całe miasto Neckburg i nie tylko! Rysuje Katarzyna Kruszyńska, Tomasz Grządziela i Piotr Bartosiak.

Guillotine: Początek - mroczne narodziny kryminalnej tożsamości człowieka, którego świat pozna jako Monsieur Guillotine'a! Co pchnęło go na drogę zbrodni? Nie przegap!
Rysuje Łukasz Rydzewski.

A poza tym mnóstwo innych atrakcji, a także NIESPODZIANKA!
Już za miesiąc!

214 - W obronie Logana (gościnnie: Gombie Zoblin)

2011-08-05T07:27:00.000-07:00

"Staruszek Logan, czyli Tam i z Powrotem"

Nie będę ukrywał, że choć uniwersum Marvela nie należy do moich ulubionych, a team-upy przekraczają zazwyczaj moją tolerancję dla ilości superbohaterów na ekranie, to album "Old Man Logan" polecam każdemu, kto nie jest zaprzysiężonym wrogiem historyjek obrazkowych. Do tego komiksu przyciąga oczywiście nazwisko Marka Millara, ogłoszonego mniej lub bardziej słusznie "cudownym dzieckiem" branży. Jego wcześniejsze dzieło - mowa tu o "Superman: Red Son" doczekało się nieuzasadnionych przykładów czołobitności. Millar w swym - według niektórych - "sztandarowym" dziele poległ sromotnie w warstwie historycznej, politycznej i zdroworozsądkowej (obrońców "SRS" proszę o ponowne przeczytanie tego albumu i przypatrzenie się m.in. "strategicznej" mapce przy postaci Bizarro). Jednak w "SRS" można było zobaczyć wyjątkowo udanego twórcę komiksowych historii o bohaterach - te bowiem wątki Millar przeprowadził spójnie i sprawnie. Dobrze więc, że wrócił on do matecznika, w którym czuje się dobrze, i w którym może prawdziwie rozwinąć skrzydła - do stricte fikcyjnego świata superbohaterów. Z niewyjaśnionych, a co najmniej niezrozumiałych przyczyn "Old Man Logan" doczekał się wśród recenzentów nieuzasadnionego potoku żalu. Spóźniona krytyczna reakcja wobec wcześniejszej twórczości Millara?

Po tym przydługim wstępie, przejdźmy do właściwej sprawy.

Mark Millar, jak to ma w zwyczaju, swoją historię wysnuł z jednego szczególnego pomysłu. Tym razem jego uwaga skupiła się na fakcie, iż w długich żywotach komiksowych serii jeden lub najwyżej kilku bohaterów staje przez lata naprzeciw rosnącej armii szwarccharakterów. Wrogowie mniej lub bardziej groteskowi przewijają się przez strony rozwijanych przez dziesięciolecia serii, znikając w pomroce dziejów lub powracając raz po raz z kolejnymi planami osiągnięcia swych niecnych celów. Millar postanowił pomóc nieszczęśnikom i dostarczył im w formie scenariusza plan, na jaki ograniczone do pojedynczych serii lub najwyżej kolaży w rodzaju "The Avengers" niecnoty nigdy by nie wpadły. Wzorem B.L. Montgomery'ego, Millar wskazuje na oczywiste źródło siły, jakim dla jego nowych podopiecznych jest gigantyczna przewaga liczebna. Wystawiając do jednej bitwy wszystkie swoje siły, antybohaterowie uniwersum Marvela zdobywają USA i zmiatają z powierzchni Ziemi-90210 swoich przeciwników. Na dobry początek - wszyscy giną. Lub prawie wszyscy. Wolverine został wyeliminowany z walki na samym jej początku i od tej pory nikt o nim nie słyszał. Po przeszło pół wieku od pamiętnej bitwy, w Sacramento na pustkowiu dawnej Kalifornii Czytelnik poznaje zwykłego rolnika, a przy tym zatwardziałego pacyfistę - Logana. Wraz z żoną i dziećmi wiedzie proste i niełatwe życie pod butem rodu Bannerów, władców ziemi Hulkland. Od lat nie ma bowiem Stanów w ich dawnej formie. Podzielone zostały między zwycięzców na szereg mniejszych państw - patrząc z zachodu na wschód: Hulkland, Królestwo Kingpina (dawniejsza Domena Magneto), Szaniec Doom'a, Osborn County i Dzielnica Prezydencka, formalnie nadrzędna (pragnę uprzedzić, iż choć wszyscy znamy jedynie słuszną polityczną linię wydawnictwa Marvel, władcą absolutnym Dzielnicy Prezydenckiej NIE jest George W. Bush). Każde z nowopowstałych państw jest poletkiem dla eksperymentów nareszcie zwycięskich "Złych" lub po prostu krwawym placem zabaw. Części dawnych Stanów, które nie znalazły się pod bezpośrednią kontrolą antybohaterskiej elity nawiedzane są przez wszelkiego rodzaju mniejsze plugastwo. Właśnie w podróż przez blisko trzy tysiące mil spustoszonych USA los rzuci Logana. Towarzyszyć mu będzie stary i ślepy łucznik - Hawkeye (nawiązanie do Green Arrow z "Dark Knight Returns" Millera?), zleceniodawca podróży z Zachodniego Wybrzeża w kierunku, w którym musi być jakaś cywilizacja.

Mark Millar dobrze rozumie realia komiksu o superbohaterach. Potrafi precyzyjnie znaleźć punkty, które można wykorzystać do ponownego określenia się bohaterów - wydawałoby się - znanych na wylot. Nowe spojrzenie, jakie Millar przedstawia w swoich historiach, zapewnia sporą dozę ciekawej rozrywki, nie ograniczającej się tylko do zwykłego porównywania między wizją starą a nową, jak to bywa w niektórych niedoszlifowanych historiach alternatywnych. Choć oczywiście i takie spojrzenie na wypaczoną wersję uniwersum Marvela jest samo w sobie interesujące. Millar zadbał w "Old Man Logan" o sporą ilość zwrotów akcji, zwykle niespodziewanych - choć o to nietrudno, w momencie, w którym udało mu się skreślić świat Marvela do potrzeb swojej historii. Millar dba o to, by nie znudzić Czytelnika zwykłym oglądaniem zdewastowanego krajobrazu i robi to wyjątkowo finezyjnie. Niektórzy narzekali, na starą teatralną prawdę, że strzelba, którą ktoś zawiesił na ścianie w drugim akcie, w ostatnim zawsze wystrzeli. Nie jest to jednak wada historii Millara - jego strzelba wystrzeliła celnie, i ani o moment za wcześnie.

Rysunki Steve McNivena wykonane są bez zarzutu. McNiven dynamicznie przedstawia Czytelnikowi perypetie duetu bohaterów w drodze. Jego dobór kadrów dzielnie sekunduje mu w tym zadaniu. Można by powiedzieć, że rysownik płynnie wykonuje także bardziej statyczne ujęcia, i pewnie byłoby to zgodne z prawdą - ale nie w tej historii. Nie jest to w żadnym wypadku zarzut - gdzie jak gdzie, ale w postapokaliptycznych klimatach trudno o sielskie sceny. Na bezludnym pustkowiu w każdym momencie bohater może stać się uczestnikiem krwawej jatki, z tym czy innym paskudztwem w udziale. W "OML" niemal każdy kadr zdaje się być zwarty i gotowy, wyczekując na moment, w którym scenarzysta pozwoli obrazowi na przejście do akcji. Wspominałem już o tej strzelbie na ścianie, tak?

Ach, warto zaznaczyć, że koloryści zadbali o to, by barwy albumu nie przypominały festyniarskiego stylu, znanego niestety z dużej ilości współczesnych komiksów (jak np. pstrokacizna i dyskotekowe efekty świetlne z "Batman: Hush" wg. Jima Lee i jego zespołu). Nie jest to oczywiście tonacja barw na miarę historii wg. Tima Sale'a, ale wystarcza z nawiązką do ukazania nędzy i rozpaczy pozostałych po minionej epoce świetności.

Trudno mi powiedzieć, czy "OML" zauroczył mnie ze względu na klimat utrzymany w duchu post-atomowej klasyki, czy też za bohatera żywcem wyjętego z "Gran Torino". Jedno jest pewne - to komiks wart przeczytania, szczególnie wart przeczytania na tle wielu "dzikich" nowości wielkich wydawnictw. Czy jest to komiks wybitny, o którym pamiętać się będzie za lat dwadzieścia? Trudno mówić o wybitności w przypadku popularnych obrazowych historyjek, których głównym celem było i będzie zapewnienie rozrywki na niewygórowanym poziomie. Bo to jest komiks. Ale za to nie można powiedzieć, by "OML" dostarczał rozrywki na niskim poziomie. Bo to jest bardzo dobry komiks.

Gombie Zoblin

http://zoblinkurier.blogspot.com/

213 - Dlaczego Sam Witwicky musiał umrzeć?

2011-08-01T10:16:00.000-07:00

Jestem fanem pierwszej części "Transformers", jednak nie cierpię drugiej, więc na zwieńczenie trylogii w reżyserii Michaela Bay’a czekałem z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony bałem się, że wszystko wyjdzie równie źle lub gorzej, co w w drugiej odsłonie serii zatytułowanej „Zemsta Upadłych”. Z drugiej tliła się we mnie nadzieja, że będzie przynajmniej w najmniejszym stopniu tak dobrze jak w „Transformers” z 2007 roku. Jakie wrażenie pozostawiła po sobie najnowsza odsłona opowieści o gigantycznych robotach? Czy moje obawy okazały się słuszne?

Po całą recenzję Transformers 3 klikajcie tu.

P.S. Gra ktoś z was w Need For Speed WORLD?

212 - Kąpiel w "Martwym Jeziorze"

2011-07-25T00:45:00.000-07:00

Zanurzyłem się całkowicie w "Martwym Jeziorze" i długo pływałem pod powierzchnią wody nie mogąc wyjść z podziwu. Teraz - ociekając wodą na brzegu - czekam. Czekam na "Drugą Burzę", zapowiedzianą i niezbędną kontynuację. Drżę z zimna zakładając zbroję i modlę się, by kontynuacja była równie dobra co pierwsza część. Zapinam pas z mieczem i myślę, że oczywiście mogłaby być też lepsza, jednak to w zupełności wystarczy jeśli będzie "tylko" świetna.

Pełna recenzja książki Marcina Mortki do przeczytania tutaj.

211 - Immortal Suicide by Pums

2011-07-18T08:32:00.000-07:00

Kamilowi Karpińskiemu tak bardzo spodobał się zamieszczony w internecie fragment scenariusza do Immortal Suicide, że postanowił go zilustrować. Efekty Jego pracy poniżej.

Inne prace Pumsa można zobaczyć tutaj.

Więcej o Immortal Suicide możecie dowiedzieć się dzięki kilkukrotnemu kibicowaniu, jakim zaszczycił nas Ziniol. Tu linek.

Co do samego komiksu - ja skończyłem scenariusz i poprawki do niego. Zaczynam się bawić z drugą częścią, ale bardzo powolutku i na spokojnie. Magda narysowała w szkicu dziewięć plansz. Norbert pokolorował kilka kadrów. Od dłuższego czasu od Magdy nie ma znaku życia. Rybb zajmuje się natomiast Goldenem, który finalnie nie poszedł na konkurs Ligaruty Silence, ale być może trafi do konkursu MFK-owego.

Komiksowo dużo się u mnie dzieje, ale nic nie mówię, by nie zapeszyć. Więcej info już wkrótce. Jeśli wszystko pójdzie dobrze.

Oglądam sobie "Trawkę", świetny serial. Byłem na "Transformers 3", ale o tym napiszę kiedy indziej.

210 - Wakacje w piekielnym hotelu

2011-07-12T08:32:00.000-07:00

Wraz z Rybbem zaliczyliśmy krótkie wakacje w Hell-Hotel. Szybko się zmyliśmy i został po nas tylko pasek. Bez sprzączki. Dziękujemy właścicielowi Maćkowi za gościnę.

A oto jak tam trafiliśmy:

Środek nocy. Kręta droga wiedzie przez stary i gęsty las. Samotna błyskawica rozświetla co jakiś czas zasnute czarnymi chmurami niebo. Ziemia drży od potężnych grzmotów, wydaje się, jakby niebo miało zaraz runąć nam na głowy. Skręcamy w jedną z bocznych dróg i dojeżdżamy do jakiegoś zapyziałego budynku. Patrzę na Rybba, on patrzy na mnie i wyskakujemy z auta. W ulewnym deszczu rzucamy się do wejścia. Nasze wysiłku podziwia kruk i wesoło rechocze, o ile oczywiście kruki potrafią rechotać. Wchodzimy i wita nas niedorozwinięty boy hotelowy. Przechodzimy obok bez słowa i zmierzamy ku recepcji, ciesząc jednocześnie wzrok widokiem biegnącej pokojówki. Przez chwilę zastanawiamy się, przed czym ucieka, lecz odpowiedź już wypada zza zakrętu - obleśny staruch w białym kitlu. Zniesmaczeni podchodzimy do recepcji. Mierzymy nieprzychylnym wzrokiem typa siedzącego po drugiej stronie, a on nieprzychylnym wzrokiem mierzy nas. Patrzymy na siebie przez chwilę, jak na starych westernach. Wiemy, że źle trafiliśmy. Już pół godziny później wylatujemy. Powody były - prawdopodobnie - dwa. Zarywanie do pokojówki wywołało reakcję łańcuchową - właściciel krzyknął "Odwalcie się, geje!", co z kolei w naturalny sposób napędziło nasze pięści. Wychodząc, widzieliśmy jak typ okłada wspomnianego wcześniej kruka kijem od szczotki. Brutal jeden. Szatana syn! Tfu! Schodzimy po trzech spróchniałych stopniach i toniemy w mroku nocy. Burza milknie... Ruszamy dalej. Dopiero w aucie orientuję się, że nie mam paska.

209 - Mocno zakrapiana Karcianka

2011-07-02T01:46:00.000-07:00

Już od dawna zbieram się, by napisać coś na temat Fabularyzowanej Kolekcjonerskiej Gry Karcianej Jakub Wędrowycz. Przez ten czas dużo się wydarzyło (m.in. świetnie zdałem chyba najważniejszy egzamin w życiu), sporo wódki upłynęło, a stosik książek i komiksów do recenzji niebezpiecznie urósł zamiast zmaleć (spokojnie, wszystko będzie, niestety codzienna praca od 8-ej do 16-ej zabija we mnie chęć robienia czegokolwiek poza spaniem).

Ale może po kolei.
W okolicach 23-ego czerwca odbył się konkurs komentatorski na facebooku. Wystarczyło w komentarzu pod postem Artura Machlowskiego wyrazić chęć udziału w przedpremierowym pokazie karcianki Jakub Wędrowycz. Pomyślałem, że nie mam nic do stracenia i już następnego dnia Artut zaprosił mnie do krakowskiej siedziby valkirii. Ucieszyłem się, bo skoro nie pojechałem na Bałtycki Festiwal Komiksu to chociaż w Wędrowycza "se" pogram.

Dobra, dość wstępów, bo zaczynam przynudzać.
Trochę przed 16-stą stawiłem się w wyznaczonym miejscu. Po krótkim wyjaśnieniu zasad i jednej partyjce na jednego gracza (tak, co bardzo fajne, w FKGK można grać samemu!) zaczęliśmy grać w więcej osób.
Jako, że było to jeszcze przed oficjalnymi pokazami (JEDEN Z NICH DZISIAJ! Więcej ifno tu), karty były mocno prototypowe, nie dopieszczone tak jak ich finalne wersje, z nieco innymi grafikami, bez cytatów itp. Mimo to, grało się świetnie. Muszę przyznać, że mało grywam w takie gry (coś tam kiedyś próbowałem w Warhammera, Magica i jakieś RPGi, ale na owych próbach się skończyło...), więc jestem mocno casualowym graczem, a mimo to gra jest bardzo posta i daje ogromną ilość zabawy!

I tutaj przychodzi czas, by pochylić w pokorze głowę - gdy pierwszy raz usłyszałem o FKGK Jakub Wędrowycz, podszedłem do tego bardzo sceptycznie. Pomyślałem, że to jakieś marne coś, mające na celu wydojenie kasy z fanów Pilipiuka. O, jakże się myliłem! Przepraszam i kalam się, przyznając do głupoty i bijąc głową o biurko! ...Au!

Gra jest świetna (wiem, powtarzam już to któryś raz, no ale co zrobić, skoro to prawda...? Przecież nie będę Was okłamywał...). W talii podstawowej (zestaw startowy), składającej się z sześćdziesięciu kart, mamy jedną kartę Herosa (którym jest oczywiście Jakub, jeden z dwunastu, w każdej talii możemy trafić na innego, z czego ten najlepszy - Terminator Napędzany Samogonem - pojawia się w 20 zestawach na 1000!), sześć kart Miejsc (do których trafiamy podczas rozgrywki), sześć kart Wrogów (z którymi przyjdzie nam się zmierzyć podczas Przygody w wylosowanym Miejscu). Pozostałe 47 kart to karty Fuch (misje specjalne, po wykonaniu których dostajemy bonusy), Gratów (bronie jak np. widły, odzież ochronna jak np. gumofilce i trunki jak np. truskawkowa pryta, która na szybkości i jednorazowo daje nam dodatkowe punkty do statystyk). Ostatnie z kart to karty Efektów, które możemy zastosować na Wrogu lub na sobie. Efekty bywają trwałe (Zew Krwi), jak i jednorazowe (Groźna Mina).

Podczas, gdy gra drugi gracz (Rozlewający), my - by utrudnić mu życie - możemy z-upgrade-ować Wrogów, wyposażając ich w Broń, lub dając Efekt.

Grę wygrywa ten, kto zdobędzie najwięcej punktów Sławy (jedna z trzech statystyk, obok Siły i Mocy, które znajdują się na kartach Herosa i Wrogów). Pokonanych Wrogów(np. Bardaków, a co!), posyłamy do Mogiły, a po odwiedzeniu sześciu Miejsc i tym samym zakończeniu Małej Przygody dodajemy ich punkty Sławy do własnych, dodajemy wszelkie bonusy i voila! Kto ma więcej Sławy, ten wygrywa.

Bardzo fajnym pomysłem było umieszczenie na każdej karcie cytatu z prozy Andrzeja Pilipiuka. Już same te cytaty wywołują uśmiech ("A potem wszyscy rzygali długo i szczęśliwie"). Dodatkowo, gdy ktoś skończy turę, musi to odpowiednio zakomunikować, krzycząc "POLEJ!". A gracz, którego kolej teraz następuje, nie ma wyjścia i musi... polać. I trzeba wypić.

Piwo "Perła" również wchodzi gładko podczas rozgrywki, to trzeba przyznać.

I właśnie, dochodzimy do momentu, kiedy należałoby wyjaśnić (a może trzeba to było zrobić trochę wcześniej), dlaczego karcianka Jakub Wędrowycz to również gra Fabularyzowana, jak głosi tytuł. Właściwie model fabularyzowany włącza się dopiero po kilku Przygodach i gdzieś koło trzeciego piwa. Rzecz polega na tym, że gracze powinni snuć Opowieść... Co właśnie robi Jakub, czemu znalazł się na cmentarzu w samo południe, dlaczego Wroga atakuje z dyńki i czemu - do cholery! - ma na sobie gorącą Uszankę, skoro jest środek lata?!

Autorzy zapowiadają dodatki, które jednak - co ciekawe - nie "zepsują" podstawowej talii. Nie spotkamy się z sytuacją "sezonowości" gry - karty kupione na samym początku dalej będą użyteczne, a dziesiąty z kolei buster, będzie tylko dodatkiem, ciekawym urozmaiceniem. Trzymam za słowo.

Najnowsze wieści wskazują na drobny poślizg, jeśli chodzi o premierę gry. Warto jednak czekać! Nie wiem, czy kiedykolwiek lepiej bawiłem się przy jakichkolwiek kartach!

Na koniec, przypomnę jeszcze raz - dziś o godzinie 15:00 na terenie konwentu Krakon w Krakowie odbędzie się kolejna prezentacja gry karcianej "Jakub Wędrowycz". Mnie niestety zabraknie, jednak chętnie usłyszę Wasze opnie. Dajcie znać w komentarzach, czy Wam też się podoba!

By dowiedzieć się więcej o grze, przejdź na jej fanpage.

208 - Bóg Piorunów vs. Mucha

2011-06-23T04:07:00.000-07:00

Może się wydawać, że wydany niedawno przez Muchę „Thor: Wikingowie” to strzał w dziesiątkę. Na ekranach kin gości właśnie Bóg Piorunów w reżyserii Kennetha Branagha, z Chrisem Hemsworthem w roli tytułowej, co niewątpliwie skłoni wielu do zapoznania się z nowym komiksem oferowanym przez duńskie wydawnictwo. Innym czynnikiem skłaniającym do sięgnięcia po tę pozycję jest nazwisko irlandzkiego scenarzysty – Gartha Ennisa, kontrowersyjnego, lecz bardzo popularnego w Polsce autora. Jak twórca m.in. kultowego "Kaznodziei" poradził sobie z przygodami odzianego w kolorowy trykot boga?

Całość recenzji do przeczytania tutaj.

207 - Ogłoszenia parafialne (drobne)

2011-06-13T10:40:00.000-07:00

Wybieram się na BFK, więc jeśli tylko dotrę, to będzie mi można przybić piątkę. Tak, jakby ktoś chciał...

Oglądnąłem siedem sezonów Entourage. Lekki i przyjemny serial. Mimo gorszych momentów, nie schodzi poniżej dobrego poziomu.

Jaram się Grą o Tron. Tą telewizyjną, książki nie znam, ale została dodana do listy "must have/read".

WOW. W Polsce kręcą Spider-Mana!

Byłem w kinie na Piratach z Karaibów 4. Podobało się, chociaż jakby czegoś zabrakło. Załogi Czarnej Perły? Zabawnych, drugoplanowych postaci? Nutki szaleństwa, którą można było dostrzec w poprzednich częściach? Jak oglądnę drugi raz to pewnie bardziej mi się spodoba. Na Nieznanych Wodach jest trochę jak czwarta część Indiego - jako część serii trochę odstaje, jako samodzielny film jest git. Zobaczymy co w grudniu pokaże Ritchie z kontynuacją Holmesa.

W tym miesiącu mam zamiar oglądnąć jeszcze Hangover 2 i X-Men: First Class. Może się uda. W końcu mam wakacje.

Przynajmniej teoretycznie. Bo chodzę do pracy na kilka godzin od poniedziałku do piątku i sobie copywrituje. Za darmo, bo praktyki.

Przeczytałem Ja, Inkwizytor. Dotyk Zła czyli trzecią książkę Piekary po Płomieniu i Krzyżu i Wieżach do Nieba będącą prequelem do głównego (dotychczas) czterotomowego Cyklu Inkwizytorskiego. Ogólnie to w Dotyku Zła szału nie ma. Dobrze się czyta (jak to Piekarę), ale jakieś te przygody takie... sobie.

Przeczytałem również Thora od Muchy. Więcej wkrótce, obiecuję.

Wampira z M-3 też przeczytałem. I bardzo gładko wszedł, przypomina trochę pierwsze Wędrowycze. Na plus.

Natomiast Dobić Dziada - długo oczekiwany komiks z Wędrowyczem - to straszna kiszka. Pięknie to wydane i tyle. Jeśli chodzi o treść - nic nowego, opowiadania przedrukowane z poprzednich zbiorów, komiks na podstawie opowiadań, więc też to samo, tyle że narysowane i w kolorze.

Przeszedłem pierwszego Wiedźmina. Zabójcy Królów czekają na półce, aż sprawię sobie lepszy komputer.

Natomiast pierwsza Mafia mnie okropnie wciągnęła. Świetny klimat, szkoda tylko, że te auta tak wolno jeżdżą ;) No i moja wersja, mimo że oryginalna (KK) to jest okropnie zabugowana, niektóre misje muszę powtarzać, co trochę irytuje. Będę musiał sprawdzić drugą część.

Tak jak Gears of War.

Słucham.

To tyle u mnie. Mniej-więcej.
Do zo na BFK!

206- Bozar- humorystyczna opowieść obrazkowa

2011-06-01T10:43:00.000-07:00

Zapraszam do odwiedzania, komentowania nowego komiksu mojego autorstwa. Klimaty postapokaliptyczno-humorystyczne, aktualizacje codzienne. Cztery rozdzialy napakowanej akcją, emocjami i humorem przygody kliknijcie tutaj :)

-DeBe

205 - Horror grubą nicią szyty

2011-05-29T12:14:00.000-07:00

"Koszmar na miarę" autorstwa Roberta Cichowlasa i Kazimierza Kyrcza Jr. to kolejna - po "Siedlisku" - wspólna powieść tego duetu. Miałem wcześniej przyjemność przeczytać zarówno opowiadania obu autorów w różnych antologiach, wspólnie spłodzony zbiór opowiadań "Twarze Szatana" oraz "Sępy" (o których pisałem tu) Chichowlasa tworzącego na spółkę z Rostockim. Można więc powiedzieć, że znam twórczość obu Autorów, zwłaszcza Roberta. Co tu dużo mówić - jak lubię jakiegoś Autora, to staram się czytać wszystko co napisał (z Pratchettem się udało, z Pilipiukiem też, kończę z Kingiem, to i z Cichowlasem się uda :)). Musiał więc kiedyś przyjść i czas na "Koszmar na miarę", który - przez majowe egzaminy - trochę przeleżał na półce.

Życie Bartka Lipskiego, głównego bohatera powieści, nie jest kolorowe. Praca w ekskluzywnym sklepie odzieżowym nie daje mu satysfakcji, kokosów nie zarabia, a na dodatek musi użerać się z agresywnie nastawionym do świata kierownikiem. Sytuacji nie poprawia fakt, że - zaczynając od podejrzanej reklamacji - ubrania w butiku zaczynają samoistnie... krwawić! Ale to tylko początek, prawdziwe problemy zaczynają się, gdy na scenie pojawia się stara wieszczka, a w ciemności daje się słyszeć łopotanie ogromnych skrzydeł...

Robert i Kazek wiedzą jak skonstruować porządny horror. Wiedzą również jak porządnie go napisać. "Koszmar na miarę" jest solidnie napisany, łatwym, pełnym potocznych wyrażeń językiem. Szybka akcja wciąga, klimat czaruje, a nawiązania i stare klisze, które zostają ukazane w nowym świetle wywołują uśmiech niejednokrotnie podczas lektury. Nie oczekujcie bowiem niczego rewolucyjnego, powieść doskonale wpisuje się w koncept niejednego horroru, bawiąc się schematami i ogranymi akcjami. Książka z pewnością nie jest wybitna (ale raczej nigdy za taką uchodzić nie miała), jednak to ciągle bardzo porządną lektura (wiem, jak to zabrzmiało, jednak nie doszukujcie się tu konotacji pejoratywnej - to, że książka jest lekka i przyjemna zaliczam in plus). Autorzy postarali się, by niepokój towarzyszył czytelnikowi podczas lektury, konsekwentnie rozwijając kolejne wątki prowadzące do spektakularnego finału zwieńczonego spokojnym, klimatycznym epilogiem. Brawa za to.

Minusów za wiele nie znalazłem. Korekta się nie postarała zbytnio, czasem brakuje kropek lub kresek nad tym czy innym "z", a przecinki zdają się być nie na swoich miejscach.
Jedyna scena jaka w moim odczuciu nie wypada najlepiej to scena łóżkowa. Dla mnie za długa i za bardzo szczegółowa (aż siedem stron bardzo dokładnego opisu stosunku).

Cóż mogę powiedzieć na koniec? Robert Cichowlas i Kazek Kyrcz Jr. od pewnego czasu udowadniają, że w Polsce da się pisać porządne horrory. "Koszmar na miarę" stanowi kolejne tego potwierdzenie. Tylko tak dalej, Panowie!

Dziękuję Robertowi za darmowy egzemplarz i wspaniałą dedykację.

204 - Arthur Conan Doyle vs. Guy Ritchie

2011-05-15T05:36:00.000-07:00

Czyli moja prezentacja maturalna z języka polskiego w stanie niezmienionym. Niestety, limit czasowy nie pozwolił na bardziej wnikliwe spojrzenie.

- Wybrałem temat: Na podstawie wybranego dzieła z XIX lub XX wieku oraz jego ekranizacji dokonaj analizy porównawczej sposobu kreacji głównego bohatera.
- Zwróciłem na niego uwagę, ponieważ zauważyłem, że bardzo wiele filmów cieszących się popularnością wśród widzów jest opartych na znanych dziełach literackich i można to zauważyć nie tylko w kinematografii polskiej, ale też światowej.
- Wśród polskich filmów można by wymienić chociażby adaptację prozy Andrzeja Sapkowskiego pt. „Wiedźmin” i w ogóle wielu lektur szkolnych, takich np., jak: „Pan Tadeusz”, „Zemsta” w reżyserii Andrzeja Wajdy czy „Ogniem i Mieczem” Jerzego Hoffmana.
- Z kolei przykładem adaptacji zagranicznych mogą być tak znane filmy, jak „Władca Pierścieni” Petera Jacksona czy „Kod da Vinci” Rona Howarda.
- Zanim przejdę do istoty mojej prezentacji, chciałbym przybliżyć definicję adaptacji i ekranizacji, gdyż te pojęcia bardzo często są mylone i używane wymiennie. Tymczasem w „Słowniku filmu” czytamy, że:
Adaptacja to przystosowanie materiału literackiego do sfilmowania, ale adaptacji dzieła literackiego nie patronuje idea dochowania wierności, wręcz przeciwnie – dzieło literackie staje się tylko inspiracją dla reżysera, który dokonuje często tzw. „twórczej zdrady”. Film staje się wtedy tylko komentarzem, interpretacją czy polemiką.
- Natomiast ekranizacja - w przeciwieństwie do adaptacji filmowej - stanowi możliwie wierne przekazanie oryginału.
- Przy adaptacji filmowej najważniejsza jest osoba reżysera i jego wizja, której podporządkowuje dobór współpracowników, np. operatora kamery, kompozytora, scenarzysty, twórców efektów specjalnych i wreszcie aktorów. Film składa się bowiem z wielu płaszczyzn i posługuje się charakterystycznymi tylko dla siebie środkami, określanymi jako „język filmu”.
- Język filmu jest oczywiście odmienny niż język literatury, ale zarówno literatura, jak i film mają wspólne cechy, np. świat przedstawiony, narrację, fabułę czy bohaterów.
- Chciałbym skoncentrować się tylko na jednym z tych elementów, a mianowicie na kreacji bohatera literackiego i filmowego.
- Wybrałem postać Sherlocka Holmesa z książek Arthura Conana Doyle’a. Ten słynny detektyw, którego pisarz powołał do życia w 1887 roku w powieści Studium w szkarłacie do dziś budzi fascynację – zwłaszcza wśród miłośników zagadek kryminalnych.
- Postać Sherlocka Holmesa przybliża Czytelnikowi jego najbliższy współpracownik i przyjaciel – doktor Watson. To właśnie jego oczami patrzymy na detektywa, ale co ciekawe, nie otrzymujemy dokładnego portretu.
- Jak wiemy, w powieściach XIX-wiecznych, np. w powieściach realistycznych, narrator trzecioosobowy często opisywał dokładnie wygląd zewnętrzny postaci – kolor włosów, oczu, strój.
- U Doyle’a otrzymujemy informacje o wyglądzie i cechach charakteru Sherlocka w sposób niepełny. Watson bowiem dawkuje nam informacje, które są rozsiane w wielu opowiadaniach. Układanie obrazu Holmesa przypomina zatem układanie puzzli, a pełny wizerunek bohatera Czytelnik może dostrzec po zapoznaniu się z całym cyklem opowiadań.
- Po tych zabiegach wyobrażamy sobie detektywa jako mężczyznę wysokiego, szczupłego, z fajką w ustach, w zamyśleniu siedzącego w swoim ulubionym fotelu.
- W rozwiązywaniu zagadek kryminalnych Holmes posługiwał się tylko rozumem i kieszonkową lupą, którą badał najdrobniejsze ślady pozostawione przez przestępców, a niezauważone przez nikogo innego.
- Czytelnikowi imponuje nie tylko spostrzegawczość Holmesa, ale też jego ogromna wiedza, np. w opowiadaniu Tajemniczy Pacjent czytamy:
Holmes otworzył pudełko i powąchał jedyne cygaro, które było w środku.
- O, to jest hawańskie, a to niedopałki specjalnego gatunku, importowanych przez Holendrów z ich wschodnioindyjskich kolonii. Umieszczane są zwykle w słomkowych opakowaniach i ze względu na swą długość są nieco cieńsze od cygar innych marek…
- Holmes fascynuje przede wszystkim zdolnością dedukcji i wyciągania trafnych wniosków, a także tym, że jest świetnym psychologiem. Na podstawie zmian mimiki, gestów potrafił odtworzyć proces myślenia i uczucia kogoś, kogo obserwował.
- Zawsze myśli racjonalnie i nie wierzy w zjawiska paranormalne. Wydarzenia, które inni uważają za nadprzyrodzone, on potrafi wyjaśnić w sposób rozumowy. Tak właśnie interpretuje zagadkę wampirzycy w opowiadaniu Wampirzyca z hrabstwa Sussex czy psa-widmo w powieści Pies Baskerwillów.
- Jak sam niejednokrotnie powtarza:
Kiedy wyeliminuje się wszystko, co niemożliwe, cokolwiek pozostanie, choćby nie wiem, jak nieprawdopodobne, musi być prawdą.
- Jeśli chodzi o jakieś hobby detektywa, to dowiadujemy się, że lubił grać na skrzypcach.
- Natomiast nie jako hobby, ale jako dziwactwo można potraktować jego skłonność do wystrzeliwania w ścianie inicjałów królowej Anglii.
- Holmes miał również wstydliwy nałóg, albowiem był uzależniony od kokainy, o czym dowiadujemy się w powieści Znak Czterech.
- Nałogiem dla niego była również praca. Według Watsona Holmes kochał pracować i udręką był dla niego odpoczynek, zwłaszcza na łonie natury, której piękna nie potrafił dostrzec. Brak możliwości rozwiązywania zagadek kryminalnych wprawiał Holmesa w stan odrętwienia. Uwielbiał natomiast przebywać w Londynie, wielkim mieście, gdzie istniała możliwość popełnienia zbrodni, którą detektyw mógłby wyjaśnić. Wtedy całkowicie się zmieniał. Oto, w jaki plastyczny sposób Watson przedstawia tę metamorfozę Holmesa w opowiadaniu Sherlock Holmes i tajemnica sekretnych planów:
Porównanie ogara ze zwisającymi uszami i opuszczonym ogonem, wylegującego się przed budą z tym samym, który z błyskiem w oczach i napiętymi mięśniami biegnie za tropioną zwierzyną.
- A jak wyglądały relacje Holmesa z kobietami? Niestety, ta kwestia pozostaje dla Czytelnika tajemnicą. Jedyną kobietą, którą – być może – Holmes darzy jakimś głębszym uczuciem, jest Irene Adler. Poznajemy ją dzięki opowiadaniu Skandal w Czechach. Co ciekawe, Irene Adler jest szantażystką i idąc tym tropem, możemy odkryć perwersyjną fascynację Holmesa światem przestępczym.
- Fakt, że tak niewiele wiemy o tej postaci, świadczyć może o skrytości detektywa. Bo przecież i wobec swojego przyjaciela Watsona również nie jest wylewny.
- Wybrane informacje na temat Holmesa, które przedstawiłem, składają się na jego charakterystykę zewnętrzną i wewnętrzną. Czy ten obraz detektywa jest obiektywny? Oczywiście - nie. Ponieważ o Sherlocku opowiada jego przyjaciel, który jest wyraźnie nim zafascynowany i oczarowany. I tylko sporadycznie, i w sposób niezwykle delikatny zwraca uwagę na słabości przyjaciela, takie jak np. niecierpliwość w stosunku do osób mniej inteligentnych.
- To subiektywne spojrzenie Watsona daje ogromne pole dla wyobraźni Czytelnika. Każdy może na swój sposób dopełnić wizerunek Holmesa.
- Zupełnie inaczej niż w utworach literackich jest w sztuce filmowej, gdzie wybór konkretnego aktora, jego temperament, typ urody, determinuje wyobrażenia widzów. Ciekawy wydaje się sąd Wirginii Woolf, która twierdzi, że:
między literaturą i filmem sojusz jest niemożliwy. Oko i mózg zostają bezlitośnie rozdzielone, kiedy próbują działać razem. Oko mówi: „oto Anna Karenina”, a przed nami pojawia się lubieżna dama w czarnej, aksamitnej sukni i perłach. Ale mózg mówi: ”tak ona podobna do Anny Kareniny jak ja do królowej Wiktorii”. Bo mózg zna z Anny niemal wyłącznie wnętrze jej umysłu – jej urok, jej namiętność, jej rozpacz. Kino cały nacisk kładzie na jej zęby, jej perły i jej aksamity.
- Jak słuszna jest ta uwaga, świadczyć mogą różne reakcje widzów, jakie wywołuje film Guy’a Ritchie’ego pod tytułem „Sherlock Holmes”.
- Jedni się zachwycają, uważają, że wreszcie znalazł się reżyser, który odstawił stare truchło do mauzoleum i wskrzesił inną postać, bohatera na miarę XXI w., wypełniając pustkę po Indianie Jonesie znanym z filmów przygodowych.
- Inni natomiast twierdzą, że postać zagrana przez Roberta Downey’a Jr. to parodia Holmesa, ukazująca go bardziej jako próżnego boksera niż błyskotliwego detektywa.
- Spór między miłośnikami książek a filmów będzie trwał zawsze. I tak jest również w przypadku Holmesa, zwłaszcza że Guy Ritchie złamał stereotyp związany z tym bohaterem.
- Na pewno decydujący był wybór odtwórcy głównej roli, który nie przypomina angielskiego gentelmana. Jest natomiast uroczym łobuzem, z poczuciem humoru, skłonnym do bójki.
- Widzów zadziwi także jego ogromna sprawność fizyczna i znajomość różnych stylów walki. Tymczasem reżyser wydobył cechę Holmesa, o której czytelnicy często zapominają. A przecież w opowiadaniu Ostatnia zagadka detektyw walczy wręcz z profesorem Moriartym, szefem londyńskiej mafii.
- Podobnie jest też z innymi cechami bohatera, które nie pasują do jego wizerunku, a które w opowiadaniach są zaznaczone. Reżyser więc - wbrew pozorom - nie odszedł zbyt daleko od pierwowzoru literackiego, bo uchwycił zarówno skłonność bohatera do robienia okropnego bałaganu, jak również pokazał jego zamiłowanie do eksperymentów. Wystarczy przywołać scenę, kiedy w celach eksperymentalnych Sherlock usypia psa należącego do Watsona.
- Na wizerunek bohatera filmowego ma wpływ oczywiście nie tylko główny odtwórca roli, ale również ważne są inne środki, takie jak ostry montaż, ciekawe zdjęcia, które uchwyciły atmosferę XIX-wiecznego Londynu, dobrze skonstruowany scenariusz i efekty specjalne. Właśnie dzięki efektom specjalnym widzimy proces myślowy Holmesa, jego niezwykłą umiejętność dedukcji i zauważania najdrobniejszych szczegółów.
- Porównując kreację Holmesa, widzimy różnice w sposobie jego przedstawienia.
- W opowiadaniach przybliża go nam narrator pierwszoosobowy, subiektywny, którego wiedza na temat detektywa nie jest pełna. Przekazuje on tylko to, co sam widzi, albo co mu powie Holmes, a Holmes mówi niewiele.
- W filmie natomiast bohater jest pokazany w sposób bardziej obiektywny. Widz otrzymuje gotowy obraz bohatera i niewiele musi włożyć wysiłku, żeby go sobie wyobrazić.
- Z pewnością te główne różnice wynikają z odmiennych środków wyrazu znamiennych dla literatury i filmu, albowiem, mimo podobieństw, język literatury i język filmu jest inny.
- Sadzę więc, że trudno jest rozstrzygnąć spór między zwolennikami kreacji literackiej Holmesa a miłośnikami jego filmowego wcielenia.

Bibliografia:

Literatura podmiotu:
1. Doyle C.A., Studium w szkarłacie, [w:] Księga wszystkich dokonań Sherlocka Holmesa, red. J. Celer, Wydawnictwo Rea, Warszawa 2011, ISBN 978-83-7544-332-5, s. 12-86.
2. Doyle C.A., Stały pacjent, [w:] Księga wszystkich dokonań Sherlocka Holmesa, red. J. Celer, Wydawnictwo Rea, Warszawa 2011, ISBN 978-83-7544-332-5, s. 408-420.
3. Doyle C.A., Wampirzyca z hrabstwa Sussex, [w:] Księga wszystkich dokonań Sherlocka Holmesa, red. J. Celer, Wydawnictwo Rea, Warszawa 2011, ISBN 978-83-7544-332-5, s. 408-420.
4. Doyle C.A., Pies Baskerville’ów, [w:] Księga wszystkich dokonań Sherlocka Holmesa, red. J. Celer, Wydawnictwo Rea, Warszawa 2011, ISBN 978-83-7544-332-5, s. 408-420.
5. Doyle C.A., Znak Czterech, [w:] Księga wszystkich dokonań Sherlocka Holmesa, red. J. Celer, Wydawnictwo Rea, Warszawa 2011, ISBN 978-83-7544-332-5, s. 87-163.
6. Doyle C.A., Plany łodzi Bruce - Partington, [w:] Księga wszystkich dokonań Sherloca Holmesa, red. J. Celer, Wydawnictwo Rea, Warszawa 2011, ISBN 978-83-7544-332-5, s. 1050-1068.
7. Doyle C.A., Skandal w Bochemii, [w:] Księga wszystkich dokonań Sherlocka Holmesa, red. J. Celer, Wydawnictwo Rea, Warszawa 2011, ISBN 978-83-7544-332-5, s. 12-86.
8. Doyle C.A., Ostatnia zagadka, [w:] Księga wszystkich dokonań Sherlocka Holmesa, red. J. Celer, Wydawnictwo Rea, Warszawa 2011, ISBN 978-83-7544-332-5, s. 455-466.
Film:
1. Sherlock Holmes, film, reż. Guy Ritchie, USA 2009

Literatura przedmiotu:
1. Martuszewska A., Kryminalna powieść i nowela, [w:] Słownik literatury polskiej XX wieku, pod red. A. Brodzkiej, Ossolineum, Wrocław 1992, ISBN 83-04-04316-5, s. 481-486.
2. Marzec A., Ze słowa na obraz. Lektury szkolne na ekranie, Impuls, Kraków 1996, ISBN 83-86994-19-3, s. 5-15.
3. Pietrzyk M., Zmartwychwstanie Sherlocka Holmesa, [online], [dostęp 20 marca 2011], dostępny w Internecie: http://www.filmweb.pl/reviews/Zmartwychwstanie+Sherlocka+Holmesa-9073
4. Słownik filmu, pod red. R. Syski, Zielona Sowa, Kraków 2005, ISBN 83-7389-981-2, s. 13-14, 54.
5. Trzynadlowski J., Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny, tom I, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1984, ISBN 83-01-05368-2, s. 93.

203 - Rozmowy na dwie głowy: Hałabała

2011-05-01T02:26:00.000-07:00

GRIM: Ostatnimi czasy w obliczu drastycznego spadku liczby kserowanych zinów rodem z epoki "kleju i nożyczek" wysoką formę wydawniczą trzymał wyłącznie Ojciec Rene, regularnie racząc czytelników swym wysublimowanym poczuciem humoru i barwnymi postaciami, zaludniającymi karty jest opowieści. Poza nim, chociaż bardziej okazjonalnie niż systematycznie, wypuszczali na rynek swe twory m.in. Lobsterandcrimp czy niezmordowany Pszren, jednak wciąż były to jednostkowe przypadki. W tym roku jednak pojawiła się nowa "Gazetka z Komiksami" - "Hałabała", powstała pod kierownictwem krakowskiego artysty znanego głównie z internetu - Skarży. Kierując się wyłącznie chęcią propagowania mało znanych rodzimych komiksiarzy i ich historyjek, redaktor naczelny w posłowiu na tylnej stronie okładki prosi czytelników o powielanie "Hałabały" i przekazywanie kopii znajomym, z zastrzeżeniem, by nie czyniono tego odpłatnie lub z ingerencją w treść. A taki zabieg nie byłby niczym dziwnym, bo "Hałabała" jest mocno specyficznym zinem.
Ale zacznijmy od początku.

MALVAGIO: Perwersyjnie zacznę od końca, gdzie można przeczytać ostrzeżenie o treści: "Czytanie grozi śmiercią". No właśnie, niewybaczalną zbrodnią jest umieszczenie tego napisu na KOŃCU ZINA, przez co mój umysł, zanim tam dotarłem. został zalany przez falę GÓW... no, niezłego szamba. A więc moi mili, skoro ja musiałem przez to przebrnąć, zanurkujcie i wy. Pierwsza historia, o jakże wdzięcznym tytule "Goofy" (postulowałbym drugi tytyuł, który zdradzę później).. Tak, ten poczciwy disneyowski idiota. Epicka historia rozpoczyna się, gdy najlepszy przyjaciel tytułowego bohatera odwiedza go w jego domu. Niemal natychmiast ma miejsce niespodziewany zwrot akcji, w którym to widzimy Goofy'ego, który najnormalniej w świecie robi loda jakiemuś bliżej niezidentyfikowanemu brodaczowi (zupełnie jakby nie było ciekawszych rzeczy do roboty)...
.
.
.
DLACZEGOOOOOOO?!
.
.
.
No dobra, a więc Mickey (bo to on jest przyjacielem) ląduje w barze i upija się, ja żałuję, że jestem abstynentem i czując się zbrukany kulę się pod prysznicem. Aha, drugi tytuł? "CO DO KURWY?!", jak to Mickey uprzejmie zapytuje podczas sceny... pomińmy. Litości, chcę wrócić do KRESKÓWEK...

GRIM: Po Goofym następuje najmniej udany komiks w zbiorku, czyli "Patelnia" Katera. Autor, znany ze świetnego "Bukomiksu" i solidnego "KOPSa", opowiada historię o bywalcach tytułowego placu przy warszawskiej stacji Metra Centrum, którzy na wszelkie sposoby walczą o zainteresowanie przechodniów. Historia skupia się na paranoicznych dywagacjach ulotkarza - metala, który obgaduje jednego z pracujących na "Patelni" kolegów. Mnóstwo kiepskich, mdłych żartów i brak pointy.

MALVAGIO: Idźmy dalej, szybciej dobrniemy do końca. Po nijakim Katerze na scenę wkracza Mazok z "Nabiałem". Szkoda, że nie majorem, ale za to pojawia się komisarz. Komisarz Płód. Poważnie. Dobra, całość to, jak sadzę, pojeżdżanie z komiksu kobiecego, ale co ja tam wiem, jestem facetem. Dużo o miesiączce i związanym z nią napięciem, kwestiami płodnościowymi i kobiecym podejściem do problemów. I z irytującym, nie tylko dla głównej bohaterki, Komisarzem. Mocno monotematycznym, bo nawijającym bez przerwy o płodzeniu dzieci i ogólnie rozpłodowej roli kobiety, jako jej najlepszego i możliwego przeznaczenia. Tyle, wracam pod prysznic.

GRIM: Komiks Mazoka to, obok internetowego cyklu Ytrona, najlepszy żart z idei tzw. komiksu kobiecego i niemal wszystkich jego założeń, co zresztą autorka sama podkreśla w ostatnim kadrze. Jeden z lepszych w zbiorku.

GRIM: W "Glorii" jesykha pojawiają się dwa elementy charakterystyczne dla komiksu polskiego lat 90 - metale i to sataniści oraz dres. Rasowy ortalionowiec z łysą glacą. Co ciekawe, to właśnie on jest pozytywnym bohaterem tej historyjki, walcząc jako święty krzyżowiec z pomiotami Lucyfera. A raczej, tak mu się tylko wydaje - ranny w walce w amoku atakuje bowiem także zszokowane dzieci, dostrzegając w nich demony. Przewrotne i nieźle narysowane.

MALVAGIO: Bleh, dres pozytywnym bohaterem, obrzydliwość. Jedźmy dalej - tym razem zbiorczo dwa paski Cyryla, który popełnił już wcześniej..."Goofy'ego" (CZEMU JAAAA?!). Pierwszy z nich, zatytułowany "Wyobraźnia" przedstawia wstrząsającą historię upadku moralnego dziecka, które zdaje się mieć dosyć luźny związek z rzeczywistością. Można to wywnioskować po tym, że ZABIŁ SMOKA. W ogródku. Na sugestię mamy, by opowiedzieć o wszystkim tacie, z entuzjazmem wyrusza na poszukiwania. No cóż, czasami ciężko odróżnić koszącego trawę ojca od smoka. O. TAK WIĘC ZWYRODNIAŁY SYN TRAFIA DO WIĘZIENIA. I dobrze.
Drugi pasek, o tytule "Kącik katolickiej edukacji seksualnej", opowiada o, tu niespodzianka, o katolickiej edukacji seksualnej. Bardzo przedniej, warto zauważyć, bo akceptowanej przez PANA JEZUSA (który ma wyjebane, bo nie istnieje, ale mniejsza). Tak, czy inaczej, warto zwrócić uwagę na, tu cytat - "mierzenie temperatury pizdy". Za pomocą wielgachnego termometru. Zaraz, co to? Czyżby?! Nie może być! Uśmiechnąłem się! Po raz pierwszy! Yay, chyba pora zacząć się suszyć.

GRIM: Komiks o tytułowym krasnalu autorstwa Skarży jest jedynym (niemal) niemym komiksem w zbiorze. Niestety, jest też dość nijaki. Krasnal, rozpamiętujący swoją przeszłość w "Domowym przedszkolu", porywa dziewczynkę i w momencie, gdy ma ją zabić, tajemniczy twardziel w płaszczu i kapeluszu zabija go strzałem z dwururki. Bardzo słabe zarówno scenariuszowo, jak i rysunkowo, niżej od standardów Skarży.

MALVAGIO: Wstydź się, Skarża, wstydź się! Teraz czas na Telomateo i jedną, wielką "Ufopatologię". Dresy/"blokersi"-ufoki, świetnie. Jako że jestem z Nowej Huty, temat w sumie mi bliski, nie chcę się więc zagłębiać w meandry fabuły poszczególnych (bo jest ich kilka) historyjek. Dość powiedzieć, że wiernie, może nawet bardzo wiernie, przedstawia "środowisko". Wiem z pierwszej ręki. Tak, czy inaczej, jeśli cenicie sobie tony wulgaryzmów i pewien wcale nie urokliwy prymitywizm, czy mieszkacie na typowym osiedlu będziecie, lub nie, zachwyceni. Prawdziwa ufopatologia.

GRIM: Na koniec autor, po którego obecności w zinie obiecywałem sobie więcej, niż króciutki pasek. Mowa o wspominanym wcześniej Ytronie, który prześmiesznym, homofobicznym i obrazoburczym stripie o AIDS zakończył część komiksową zeszytu. Ostatnią stronę pokrywa też bzdurny i zupełnie pozbawiony sensu tekst manifestu zbulwersowanego nastolatka, który, jak sądzę, miał być żartem, wybranym przez Skarżę na zakończenie. Zabawna, ale i żenująca rzecz.

MALVAGIO: Podsumowując, eeeee...co by tu... Są perełki, ale w ogólnym rozrachunku... Wiecie co Linkara robi ze złymi komiksami? Jeśli nie - sprawdźcie, ja tymczasem zatęskniłem za prysznicem, dzięki Ytron (CZEMU JAAA?!). Bez odbioru.

GRIM: Ja ze swojej strony mam nadzieję, że niebawem zobaczymy kolejny numer "Hałabały". I że będzie więcej Ytrona, Cyryla Bobarczyka i Mazok.

202 - Golden

2011-04-28T06:25:00.001-07:00

Zapowiedź komiksu Golden, który w sobotę ślemy na konkursowe Silence festiwalu Ligatura.
Txt: Jan ANONIMOWY GRZYBIARZ Sławiński
Gfx: Norbert RYBB Rybarczyk

P.S. Laski, zombie, Dziki Zachód.

201 - Trailer Człowieka Bez Szyi

2011-04-22T01:03:00.000-07:00

OBEJRZYJ!

Zwiastun najnowszej serii superhero! Powrót zeszytówek w starym, dobrym stylu już na Komiksowej Warszawie!

200 - KOT

2011-04-20T10:01:00.000-07:00

Dawno temu napisałem pewien krótki scenariusz, który zgodził się zilustrować Grzegorz "GiP" Pawlak. Przez prawie trzy lata nie mógł się zebrać do narysowania tych trzech stron (ze względu na inne projekty o większym priorytecie), aż w końcu w przeciągu dwóch dni machnął całość. Efekt poniżej. Ostrzegam, to naprawdę stary scenariusz, w którym od napisania nie zmieniałem nic, więc komiks może być ciężko strawny pod względem fabularnym. Przynajmniej rysunki na poziomie!

Na koniec jeszcze swoisty bonus: dwa inne, niewykorzystane projekty pierwszej strony.

Fajnie czasem zobaczyć jakąś swoją starą (i z perspektywy czasu) słabą pracę, by ogarnąć jak duży postęp się zrobiło :)

199 - Gjallar w oczach Slo

2011-04-17T02:53:00.000-07:00

Slo była tak miła, że zgodziła się narysować pin-upa (fanarta?) do mojej i Marka serii. Jak postanowiła tak zrobiła.

Jak dla mnie bomba. Rysunek przedstawia jedną z najważniejszych postaci serii - Marę Sigrun.

Co ciekawe, poprzedni fanart (pin-up?) w wykonaniu Marcina Rudowskiego też przedstawiał Marę.

Dalsze fanarty/pin-upy mile widziane.

198 - KGF 2011 - Blok Komiksowy mini relacja

2011-04-16T11:04:00.000-07:00

Relacja na szybkości.

Dzisiaj miał miejsce pierwszy od wielu lat krakowski konwent komiksowy, zorganizowany przy okazji imprezy KRAKÓW GAME FUSION 2011. Z braku czasu wpadłem jedynie na chwilę, ale i tak było bardzo fajnie.

Miałem okazje być na dwóch spotkaniach (z Gałkiem/Kirkorem i Łukaszem Okólskim) oraz końcówce innego (z Dagmarą Matuszak) i połowie panelu komiksy vs. gry. Wrażenia? Jak najbardziej pozytywne.

Rafał Kołsut fajnie poprowadził oba spotkania w których miałem okazję uczestniczyć jako widz. Zarówno Gałek jak i Klimek mieli sporo do powiedzenia, mówili ciekawie i ogromnie mnie zaciekawili swoim Wiedźminem. Czekam z niecierpliwością. Na wystawie można było oglądnąć kilka artów i nie publikowanych jeszcze w internecie plansz i muszę to powiedzieć - Kirkor w Wiedźminie totalnie NISZCZY. Było też trochę na temat czwartego zeszytu "Epizodów z Auschwitz", innych planach i inspiracjach, technkach rysowania i o niesławnych "Olimpijczykach". Sporo i ciekawie. Super.

Chwila przerwy i spotkanie z Okólskim.
Nie znam Łukasza, ale urzekł mnie swoją osobą. Bije od niego ogromna pasja oraz pozytywna energia. Przez całą rozmowę banan nie schodził mu z twarzy - on po prostu strasznie jara się wydaniem "Scienti", jara się rysowaniem i komiksami. I pokazuje to całym sobą. Bardzo fajnie widzieć i słuchać kogoś tak pozytywnie zakręconego i radosnego. Świetna sprawa.

No i dostałem rysunek.

Kolejnym spotkaniem wg. rozkładu był panel "Komiksy vs. gry". Rafał Szłapa (żałuję, że nie zdążyłem na spotkanie z nim) i Dagmara Matuszak zaczęli bardzo ciekawie opowiadać o zależności między światem komputerowym a komiksowym. Jak mówię - zaczęło się ciekawie, nie wiem jednak jak się skończyło, gdyż zmuszony byłem opuścić w pewnym momencie imprezę.

Mimo, że tłumów nie było, a może właśnie dzięki temu, spotkania miały świetny, (trochę kameralny i swojski) klimat. Przyszli praktycznie sami znajomi. Nawet Kirkor mnie poznał (choć dopiero po chwili, co było dość zabawne) i zamieniliśmy dwa słowa.

Czekając na autobus połknąłem Scientię Occultę. Zajebisty komiks. Brawo Łukasz, brawo Robert.

Żałuję, że nie byłem od początku i nie mogłem zostać dłużej. Trzymam kciuki za podobne inicjatywy w przyszłości.

Zdjęć żadnych nie mam, jeśli jakoweś się pojawią to oczekujcie update'a. A tymczasem Kirkor rysujący Żółwia Ninja z naszego poprzedniego spotkania (chyba 2008).

197 - Pogodniejszy Maus

2011-04-14T11:58:00.000-07:00

„We Włoszech wszyscy są mężczyznami”

Scenariusz: Luca de Santis

Rysunki: Sara Colaone

Wydawnictwo: Centrala East Cover 2011-03-29

Cena z okładki: 39,90 zł

Pogodniejszy młodszy brat Mausa

Gdy w faszystowskich Włoszech podczas uaktualniania kodeksu karnego w latach 30. ubiegłego wieku proponowano umieścić zapis dotyczący represjonowania homoseksualistów, Mussollini zaprotestował - stwierdził, że nie jest to potrzebne, gdyż „We Włoszech wszyscy są mężczyznami.”. Kłamał . Homoseksualiści (głównie geje, wobec kobiet prawo było łagodniejsze) byli prześladowani już od 1928, zaś w drugiej połowie dekady aż do dnia wybuchu wojny wielu odsiadywało wyroki za „przestępstwa wobec moralności” w odizolowanych obozach dla więźniów politycznych, by ukryć fakt, że w faszystowskim Nowym Rzymie mogli istnieć mężczyźni tak otwarcie pogwałcający swym postępowaniem kult siły i hartu ducha. Do jednego z internowanych na wyspie San Domingo w archipelagu Tremiti w ostatnim okresie zsyłania tam gejów po czterdziestu latach od zakończenia wojny przybywa dwójka dziennikarzy telewizyjnych z pomysłem na reportaż o stosunku dyktatury do homoseksualistów. Antonio Angelicola, zwany „Ninellą” (postać wzorowana na Giuseppie B., więźniu San Domingo , który ujawnia się w posłowiu jako Pepinella), młody i przystojny krawiec z Salerno, zostaje podczas jednego ze spotkań miejscowych gejów w pobliskim lesie aresztowany przez ochotniczą milicję i skazany na izolację „by zdusić rozprzestrzenianie się pederastii”. Po latach, stary, zdziwaczały i zgorzkniały, zgadza się (chociaż nie bez oporów) opowiedzieć swoją historię młodym reporterom. Brzmi znajomo? Powinno. Komiks de Santisa i Colaone jawnie nawiązuje do genialnego „Mausa” Spiegelmana, zarówno konstrukcją (przenikanie się dwóch planów – współczesnego i wspomnień wojennych), jak i motywem wpływu opowiadanej historii na dziennikarzy (dla jednego z nich, który przejawia homoseksualne skłonności, szczególnie), ale i na samego Ninellę, który stopniowo coraz chętniej otwiera się przed towarzyszami podróży na miejsce dawnego uwięzienia. Zgrabne przejścia między fragmentami nagrań, wypowiedziami starego geja i jego retrospekcjami (chociaż te ostatnie są mocno naginane dla uatrakcyjnienia historii – chwilami Antonio ma przed oczyma zdarzenia, w których nie uczestniczył) są zaletą albumu – przemieszanie wątków działa stymulująco na podtrzymanie uwagi czytelnika, chociaż sporo jest sekwencji nużących i zbędnych wypowiedzi. Oczywiście, to stała bolączka komiksu obyczajowego, jednak przy subtelności de Santisa w prezentowaniu emocji niektóre sceny rażą poziomem banału w dialogach . Scenariusz poza prezentacją życia w obozie (zaskakująco lekkiego i przyjemnego dla osadzonych, którzy mogli nareszcie otwarcie okazywać swe skłonności), miejscami sili się na symbolizm i głębszą refleksję – autor wkłada w usta postaci chwytliwe aforyzmy dotyczące ludzkiej kondycji i zagadnień egzystencjalnych, jednak robi to niezgrabnie i na siłę. Na całe szczęście stosuje ten zabieg na tyle rzadko, by nie psuć przyjemności z lektury. Ninella, pomimo niechęci do rozgrzebywania przeszłości, wspomina o pobycie na Tremiti z wyraźną nostalgią – pomimo mrocznych, a nawet krwawych wydarzeń, które stały się jego udziałem. Mój problem z tym komiksem polega na tym, że jak na publikację historyczną zawiera znikome ilości danych, zaś jak na dzieło psychologiczne lub obyczajowe ma zbyt schematycznych bohaterów (co widać zwłaszcza w postaciach mieszkańców San Domingo, kreślonych na podobieństwo obsady melodramatu – pociągający łajdak, krewki wesołek, oślizgły szpicel , niewinny chłopiec czy szlachetny żołnierz). Mimo tego jednak opowiada zajmującą (chociaż bardzo prostą) historię, kapitalnie zarysowuje relacje pomiędzy bohaterami (zarówno tymi z przeszłości, jak i w czasie teraźniejszym) no i ma fantastyczną szatę graficzną. Stylizowane na stare, pożółkłe fotografie rysunki Sary Colaone fenomenalnie wprowadzają w klimat, a delikatne i nieliczne naleciałości estetyki mangowej szybko przestają przeszkadzać w rozkoszowaniu się minimalistycznym kunsztem rysowniczki.

Grim.

196 - Kraków GAME FUSION 2011 - Blok Komiksowy

2011-04-09T08:28:00.000-07:00

KIEDY?
16 kwietnia · 11:00 - 19:00

GDZIE?
Zespół Szkół Specjalnych nr 10 im. Św. Mikołaja (Spotkania) oraz oraz pawilon Dydaktyczno-Sportowy Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie (sprzedaż)

Lubomirskiego 21, sala 35, III Piętro ( Szkoła), Rakowicka 27 ( Pawilon)

CO?
W ramach bloku komiksowego; Spotkania z autorami, wystawa prac a także konkurs! Będzie również możliwośc zakupienia komiksów w dość przystępnych cenach.

Program:

Wszystkie spotkania: Zespół Szkół Specjalnych nr 10 im. Św. Mikołaja, Lubomirskiego 21 – sala 35, III piętro
...
W pawilonie Dydaktyczno-Sportowym Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie ( Wejście przy Rakowickiej 27) Będzie można też przez cały czas trwania Game Fusion zakupić komiksy autorów i wydawnictw biorących udział w imprezie.

11:00 - otwarcie

11:20 - Rafał Szłapa, autor i wydawca komiksu "Bler"
Dlaczego odrzucił lukratywną propozycję z "Arcana comics" i "Kultury Gniewu" i kto dba o fryzurę Blera? Te i inne pytania będzie można mu zadać samemu, o ile sam wcześniej na nie nie odpowie.

11:55 - Andrzej Rabenda, wydawnictwo Post.
Andrzej opowie o swoim wydawnictwie, a także odpowie na pytania dlaczego Maus jest komiksem, który w Polsce wciąż jest pożądany w każdej ilości i kiedy wyda ostatni tom Corto Maltese, (jak również wszystkie pozostałe).

12:30 - Dagmara Matuszak, kiedyś autorka komiksów, potem graphic novels a obecnie ilustratorka i twórca okładek. Czy rzeczywiście już nigdy nie zrobi komiksowej planszy i jak układała się jej współpraca z niejakim Neilem Gaimanem, popularnym w niektórych kręgach autorem.

13:05 - Michał Gałek i Arek Klimek opowiedzą o mającym ukazać się już niebawem nowym i prawdopodobnie najlepszym albumie z Wiedźminem w roli glównej, którego są autorami. Być może wspomną również o innych swoich przedsięwzięciach komiksowych.

13:45 - Łukasz Okólski, młoda krew!
Rysownik wydanego na dniach komiksu Scientia Occulta w bezprecedensowy sposób, kilkoma celnymi pociągnięciami przedstawi kulisy powstania swojego najnowszego dzieła.

14:30 - O tym, jak to się stało, że branża eletronicznej rozrywki tak często czerpie z komiksów i dlaczego robi to pełnymi garściami, na spotkaniu Gry vs Komiksy
Dagmara Matuszak i Rafał Szłapa, jeśli nie znajdzie się nikt więcej, porozmawiają, a być może nawet pospierają się ze sobą na temat komiksów i gier.

15:35 - Joanna Karpowicz, autorka malarskich komiksów "Szminka" i "Jutro będzie futro"
Obowiązkowe spotkanie dla wszystkich fanów niezapomnianych prac Joanny. Kiedy możemy spodziewać się jej ponownego szturmu na komiksowe półki, o tym wszystkim i nie tylko na spotkaniu z autorką.

16:10 - Łukasz Ryłko autor niezapomnianego komiksu "Śmiercionośni", a także znakomity ilustrator opowie o swojej działalności i być może dowiemy się także, kiedy ukaże się jego kolejny topowy komiks.

16:45 - Artur Wabik, wydawnictwo Atropos
Trzeci wydawca goszczący na tej imprezie i zarazem właściciel galerii oraz producent komiksowy. Czy prowadzenie galerii jest ciekawsze od wydawania komiksów i jakie warunki należy spełnić, żeby profesjonalnie produkować komiksy, o tym między innymi opowie Artur.

17:30 - Na zakończenie bloku komiksowego odbędzie się konkurs z nagrodami.
Zadaniem biorących udział będzie ułożenie historii przy pomocy rysunków wybranych z puli specjalnie przygotowanych komiksowych kadrów oraz opatrzenie ich oryginalnym tekstem.

W zależności od zainteresowania pociągniemy zabawę "do ostatniego kadru"!

18:30 - Zakończenie bloku komiksowego. Łzy, kwiaty i podziękowania.

195 - Ścieżka (gościnnie: Michał Ochnik)

2011-04-03T09:39:00.000-07:00

Dzisiaj na blogu gościmy Michała Ochnika - tłumacza, pisarza, scenarzystę, blogera... Zapraszam do czytania - odwiedźcie wraz z Misiaelem mroczny las, pamiętajcie jednak, by nie zbaczać ze ścieżki...

Kiedy pierwszy raz czytałem „Grę Endera” Orsona Scotta Carda, niezmiernie dziwił mnie uwypuklony przez autora aspekt Gry Fantasy, która służyła nauczycielom głównego bohatera do badania jego psychiki. Miałem wtedy jedenaście, może dwanaście lat i gry komputerowe (oraz konsolowe, bo, o ile pamięć nie płata mi figli, miałem wtedy potężną fazę na Pegasusa) były dla mnie jedynie sposobem spędzania wolnego czasu. O ile pojmowałem koncepcję elektronicznej aplikacji rozrywkowej jako pewnego narzędzia sondującego, o tyle fakt, że doświadczanie przez Endera gry było tak intensywne jakoś nie mieściło mi się w głowie. Bo jakże to tak, przeżywać infantylną grę komputerową pełną węży, wilków i olbrzymów? Owszem, obrazy te miały dla Endera duże znaczenie także w rzeczywistości pozacyfrowej (twarz brata na przykład) ale szczerze wątpiłem, by ktoś tak inteligentny nie potrafił dokonać rozgraniczenia pomiędzy symulowanymi impresjami, a twardą rzeczywistością. Potem, wiele lat później, zagrałem w „The Path”, prostą grę komputerową i po raz kolejny uświadomiłem sobie, jak wybitnym geniuszem jest Card. Oczywiście zaraz po tym, jak przestałem szczękać zębami. Poniższy tekst będzie stanowił dość dokładne omówienie produkcji, dlatego przestrzegam przed spoilerami, które na pewno zepsują Wam grę, jeśli przystąpicie do niej po przeczytaniu tej notki.

„The Path” to niezbyt rozbudowany program komputerowy, który z braku lepszego określenia nazwę grą. Po zainstalowaniu i uruchomieniu aplikacji lądujemy w gustownie urządzonym pokoju, w którym przebywa sześć dziewcząt w różnym wieku. Każda z nich jest oryginalną wariacją na temat Czerwonego Kapturka, głównej bohaterki znanej XVII-wiecznej bajki dla dzieci. Po wyborze jednej z dziewczynek trafiamy na skraj lasu, który przecina długa, prosta ścieżka wiodąca do domku Babci. Twórcy zostawiają nas tam z ostrzeżeniem, by nie schodzić z drogi. Cóż jest jednak ciekawego w podróżowaniu po prostej drodze ku jasno wyznaczonemu celowi? Wszak chciałoby się pozwiedzać rozległy świat, przekonać się, co też kryje się między drzewami. Droga przecież nie ucieknie, zawsze możemy na nią wrócić, prawda?

Nieprawda. Po przebyciu pięćdziesięciu metrów w głąb lasu ścieżka bezpowrotnie znika – nie znajdziemy jej wracając po własnych śladach, bowiem konstrukcja gry wyklucza taką możliwość. Wszystko, co znajduje się poza zasięgiem naszego wzroku znika i, po pewnym czasie, zostaje zastąpione czymś innym. Możemy jedynie błądzić. Wraz ze złamaniem reguły zmienia się otoczenie. Nie jest już tak sielsko i beztrosko jak przed chwilą. Las, jak to las – jest ciemny, mroczny i frapujący. Prowadząc Kapturka przez kolejne ostępy odczuwamy dojmujący niepokój, choć tak naprawdę nie ma się czego bać – brak jest bezpośrednich zagrożeń, otoczenie też nie jest jakby żywcem wyjęte z Silent Hilla, choć porzucone między drzewami wózki inwalidzkie i wraki samochodów (że o ruinach, cmentarzach czy zdewastowanych placach zabaw nie wspomnę) mogą sprawiać wrażenie, że las nie jest tak do końca zwyczajny. Kapturek może eksplorować otaczający ją świat – zbierać świetliste kwiatki oraz rozmaite fanty (na każdą bohaterkę przypadają inne). Kwiatki pomagają nam rozeznać się w sytuacji – po zebraniu odpowiedniej ich ilości dostajemy małą wskazówkę odnośnie tego, gdzie możemy znaleźć coś ciekawego. Poza nami po lesie kręci się też śniada dziewczynka w kozaczkach i nocnej koszulce. Jeśli ją dogonimy, pomoże nam ona powrócić na ścieżkę – tylko tak możemy tego dokonać. Pozornie wszystko jest zatem w jak najlepszym porządku. Mamy mroczny, mocno neurotyczny, ale bardzo urokliwy świat (swoje robi towarzyszący nam motyw muzyczny) i możliwość powrotu na właściwą drogę. Jednak nie wolno nam zapomnieć o tym, że poza Czerwonym Kapturkiem i czekającą na końcu poziomu Babcią bajka ma jeszcze jedną ważną postać. I nie mam tu na myśli Gajowego.

Wilk. Tak, on też tu jest. Choć nie ma on kłów, pazurów i sierści (przynajmniej nie za każdym razem) to nie mamy wątpliwości, że błądząc po lesie w końcu się na niego natkniemy. Spotkanie z Wilkiem zawsze jest przeżyciem okrutnym, gwałtownym i brutalnym. I czasem kompletnie pokręconym, z wieloma możliwościami interpretacji wydarzeń. Możemy uniknąć tego spotkania – by Wilk się nami zainteresował, musimy przez dłuższy czas być w jego pobliżu. Cały problem polega na tym, że gra nie zaliczy nam etapu, jeśli ominiemy Wilka i pójdziemy wprost do Babci. W takim wypadku potwór czekał będzie na nas w środku, tuż obok martwej staruszki. Jeśli chcemy przejść grę, konfrontacja z Wilkiem musi nastąpić w lesie, z daleka od bezpiecznej drogi. Oznacza to, iż rada dana nam na początku jest błędna – jeśli chcemy wygrać, musimy zejść ze ścieżki i skrzywdzić Kapturka. Kapturka, z którą się utożsamiamy, którą poznajemy za pośrednictwem wygłaszanych przezeń kolokwialnych komentarzy, do której po pewnym czasie się przywiązujemy i jej spotkanie z Wilkiem wpływa na nas bezpośrednio. Po tym traumatycznym wydarzeniu bohaterka odzyskuje przytomność przed furtką wiodącą do domku Babci. Jest noc, pada deszcz. Kapturek powoli podnosi się z ziemi i, obejmując ramionami tułów, ze spuszczoną głową kroczy ku bramie. Nie możemy jej popędzić, choć jeszcze chwilę wcześniej opcja biegu była jak najbardziej dostępna. Zmuszeni jesteśmy trzymać przycisk odpowiedzialny za chód i przez długą minutę obserwować powolny marsz dziewczynki. Tej samej, którą skrzywdziliśmy, byle tylko zaliczyć etap. Twórcy gry rzucają nam w twarz fakt, że to właśnie my jesteśmy odpowiedzialni za to, co spotkało dziewczynkę i teraz musimy przyjąć odpowiedzialność odprowadzając ją pod sam próg. Kiedy w końcu ten chory, obsceniczny etap się kończy i w myślach oddychamy z ulgą…

Okazuje się, że to jeszcze nie koniec. Musimy przebyć przez domek Babci aż do jej sypialni. W zależności od wybranej bohaterki i odnalezionych w lesie przedmiotów, rozkład pomieszczeń i ich wystrój jest odmienny, zawsze jednak babcine mieszkanie wygląda niczym z chorego koszmaru naćpanego szaleńca. Muzyka uderza w tony, jakich nie chcielibyśmy usłyszeć nocą w pustym, ciemnym pokoju. Widok przechodzi w pierwszą osobę, a poruszać się możemy tylko w pewnym określonym tempie, naciskając raz po raz lewy przycisk myszy. W końcu docieramy do sypialni, gdzie gra kończy się gwałtownym i przerażającym „teledyskiem” stanowiącym kompilację kilku statycznych artów wyświetlanych zbyt szybko, byśmy zdążyli w pełni zarejestrować obraz, jednak jakaś część mózgu wyłapuje sens, co niezbyt nam się podoba. Tam widzimy, co stało się z naszą bohaterką podczas spotkania z Wilkiem. Tu nareszcie kończy się etap – widzimy ekran podsumowujący, na którym widnieje ocena naszych poczynań, która uzależniona jest m.in. od ilości odnalezionych przedmiotów, otworzonych pokoi i przebytych metrów. Teraz z powrotem trafiamy do pokoju z dziewczynkami, lecz tym razem jednej brakuje. Oczywiście tej, która trafiła do domku Babci. Teraz musimy wybrać kolejną dziewczynkę, którą poznamy, polubimy, do której się przywiążemy, z którą przez długie minuty będziemy błądzić po lesie… i którą, koniec końców, skrzywdzimy. Może nawet zabijemy.

Powiem to tak – po rozprawieniu się z trzecią dziewczynką byłem już psychicznie wykończony i miałem serdecznie dosyć tej gry. Wszystko we mnie wołało, żebym rzucił to w diabły, odinstalował „The Path” i w ogóle zapomniał, że kiedykolwiek romansowałem z tą produkcją. Ale to byłoby tchórzostwo, poza tym interesowało mnie, jak to się wszystko skończy, co się stanie gdy ostatni Kapturek zniknie w czeluściach domku Babci. Ciekawość była jedyną motywacją, na szczęście na tyle silną, bym zdołał kontynuować rozgrywkę.

Finał nie przyniósł oczekiwanego wyjaśnienia sprawy – po sześciokrotnym cyklu podróży i śmierci bohaterki po raz siódmy trafiamy do pustego już pokoju… i orientujemy się, że nie jest on jednak pusty. Pojawia się w nim ubrana na biało dziewczynka, na którą wielokrotnie mogliśmy się natknąć w lesie podczas poprzednich rozdziałów i to właśnie tą tajemniczą, bezimienną postacią przyjdzie nam rozegrać ostatni etap. Dziewczynka nie ma swojego Wilka, nie jest też skazana na błądzenie po lesie, zawsze bowiem wie, gdzie jest droga. Idziemy wprost do celu, do domku Babci. Tam przechodzimy przez sześć pokoi nawiązujących do sześciu Kapturków, które już tam trafiły i w końcu spotykamy Babcię leżącą bez życia na łóżku w towarzystwie stojącego nieopodal Wilka. Dziewczynka pochyla się nad Babcią, gra się kończy. Z powrotem trafiamy do pokoju Kapturków, tam czeka już na nas ubrana w biel dziewczynka. Jej koszulka jest zakrwawiona. Czy krew należy do bohaterki, Babci, Wilka? Nie wiemy. Widzimy natomiast, że do pokoju, jedna po drugiej, wracają pozostałe dziewczynki. Kiedy ostatnia przekracza próg bezpiecznego pokoju, śniada dziewczynka wychodzi. Możemy grać od początku. Jeśli, oczywiście, damy radę.

Nie pokuszę się tutaj o dogłębną analizę i interpretację gry. Czy Kapturki są sześcioma dziewczynkami, czy sześcioma (siedmioma, jeśli liczyć ostatnią dziewczynkę) aspektami jednej osoby? Śmierć dziewczynek mamy traktować dosłownie, jako koniec życia, czy metaforycznie, jako utratę niewinności? Czemu łamanie reguł ma być dobre, skoro prowadzi do bólu i cierpienia? Dziewczynka w bieli to siostra, matka, a może sama Babcia Kapturków? I czemu jest niemal bliźniaczką jednego z Wilków, dziewczynki w czerwieni? To ma znaczenie? Odpowiedzi na te pytania są niejasne i, na dobrą sprawę, od nas zależy jak odbierzemy „The Path”.

Twórcy w jednym z artykułów przyznają, że ich celem było stworzenie gry będącej niejako psychicznym zwierciadłem dla gracza, czymś co pokaże mu jego głęboko tajoną stronę. W moim wypadku udało się to wyśmienicie – po skończeniu rozgrywki położyłem się spać i przez pół nocy leżałem na łóżku z koszmarnym bólem głowy. Nie pamiętam, co mi się śniło, gdy w końcu zasnąłem – i całe szczęście.

„The Path” nie jest pierwszą próbą podejścia do gier jako medium artystycznego, stanowi jednak swoisty przełom, wydobywa bowiem „gry artystyczne” z getta flashowych ciekawostek i zaznacza swoją obecność w mainstreamie. „Ścieżka” sprzedawana jest w pudełkowej wersji, są dostępne gadżety, soundtracki i tak dalej. Produkcja odbiła się szerokim echem w kręgach elektronicznej rozrywki. to było coś nowego, świeżego, oryginalnego. To chyba pierwsza tak dopracowana gra niezależna (independent game), jest to też żywy dowód na to, że gry komputerowe mogą być Sztuką przez naprawdę duże S. Niestety nie została ona jaskółką zwiastującą deszcz podobnych nowatorskich produkcji. Był to z pewnością produkt zbyt specyficzny, by dotrzeć do masowego odbiorcy. Miejmy jednak nadzieję, że ten trend powróci jeszcze w przyszłości, gdy graczom znudzi się w końcu ratowanie świata w fotorealistycznej grafice.

W przedmowie do jednego z tomów „Sandmana” amerykański pisarz Harlan Ellison przytacza cytat mówiący, że prawdziwa sztuka budzi w nas niepokój. Niepokój? Cóż, trzeba było mnie widzieć, gdy odchodziłem od komputera i bezskutecznie usiłowałem uśpić to, co w moim umyśle obudził „The Path”. Trzęsące się ręce, spocone czoło i niemal łzy w oczach. Totalny obłęd.

Michał Ochnik
http://pamietnikpojeba.blogspot.com/

Opowieść o dwóch kaczorach (gościnnie: Maciek Kur)

2011-03-25T08:38:00.000-07:00

~Opowieść o dwóch Kaczorach~

czyli Maciek Kur o Daffym, Elmerze, Bugsie i Porkim.

***

Czasem nie trzeba wiele, by zmienić czyjeś życie o 180 stopni. Jak się okazuje, również bohaterowie kreskówek czasem tego doświadczają...

Ale po kolei! Nigdy nie lubiłem „Loony Tunes” tak bardzo, jak cenię kreskówki Disneya, jednak jest tam trochę pozycji które szczerze ubóstwiam. „Porky in Wackyland” ma wspaniały surrealny klimat. Część, w której Daffy jest szkarłatnym Pumperniklem definitywnie była moją ulubioną gdy byłem mały.... No i jest słynna trylogia Chucka Jonesa. Każda z odsłon krąży wokół tego samego schematu: jest sezon na kaczory, Daffy chcąc ratować skórę próbuje nabrać myśliwego Elmera, że to sezon na króliki, ale Bugs obraca to przeciw niemu.

Wszyscy to znają:
Bugs : To sezon na kaczory!
Daffy : Sezon na króliki!
Bugs : Na kaczory!
Daffy : Na króliki!
I tak w kółko, Bugs jest spokojny, Daffy coraz bardziej sfrustrowany. W końcu Bugs mówi: „Na króliki”, na co Daffy drze się do Elmera: „A JA CI MÓWIĘ, ŻE NA KACZORY! STRZELAJ!” i zostaje postrzelony w twarz... Ha-ha! Klasyk!

Choć zagranie genialne, jakoś nigdy nie lubiłem Bugsa. Zresztą zawsze uważałem, że aby się z nim utożsamiać, trzeba mieć poważnie zawyżone Ego. Zawsze panujący sytuacją, na luzie i sprytniejszy od reszty świata… On jest za dobry, aby być prawdziwy. Zresztą wiele sytuacji w tych kreskówkach ma tak absurdalny przebieg, że co tu wiele mówić, wygrywa bardziej dzięki szczęściu (czyt. scenarzyście), no i jakby nie patrzeć... Jest palantem. Gdybyśmy musieli z takim cwaniakiem obcować na co dzień znienawidziliśmy go bardzo szybko.
Daffy oczywiście na swój sposób nie jest lepszy, ale przynajmniej on się ze swoim draństwem nie ukrywa. On reprezentuje bardzo ludzkie cechy – chciwość, zazdrość, agresję... no i ma zawsze pecha, więc jak coś mu się udaje to dochodzi do tego przez wiele ciężkich prób i z ogromnym wysiłkiem. Podoba nam się czy nie, utożsamiamy się z nim i podświadomie chcemy by wygrał z Bugsem.

Aż chce się popatrzeć na jakąś inną kreskówkę... O! Zerknijmy na tą : „Boobs in the woods”. Tak! Stary dobry Daffy taki jak zawsze: śpiewa piosenki o tym jaki z niego świrus, płata Porkiemu kawały... CO? CO? CO? Chwila! Stop! Czy to ten sam Daffy?! Gdzie agresja? Gdzie chciwość? Gdzie pechowa natura? Luknijmy na inną - „Yankee Doodle Daffy” – znów to samo! Daffy wariat-wesołek! To on podstawia wszystkim nogę, to on rządzi sytuacją, to on uprzykrza innym życie swoją pokręconą naturą! Jest sprytny, tryska energią i pomysłowością.

Czuję się jakbym oglądał kompletnie inną postać! Kompletnie inna osobowość, o kompletnie innym usposobieniu i podejściu do życia! Po prostu ma ten sam wygląd, głos i imię (BTW – „Daffy” oznacza świrniętego)… Więc co się stało? Cóż wiadomo, te kreskówki są wcześniejsze, starsze, a postacie zawsze ewoluowały. Miki miał całkiem psotną naturę nim stał się harcerzykiem którego znamy dzisiaj. Lepszy przykład to Ned Flanders z „Simpsonów” – zaczął jako bardzo porządnicki i sympatyczny sąsiad tytułowych bohaterów, a w kilka sezonów ewoluował w fanatyka religijnego.

Aż ciekawe jak długo przebiegła ewolucja Daffego z beztroskiego, zbzikowanego wesołka w zachłannego, sfrustrowanego wszystkim złośliwca... CO TAKIEGO? Między „Boobs in the Woods” a „Rabbit Fire” (ta o opolowaniu) minął niecały rok i garstka kreskówek? Skąd taki gwałtowny przeskok w osobowości?

Co ciekawe „Rabbit Fire” to pierwszy film w którym Daffy występuje w duecie z Bugsem. Wyobraźmy sobie na moment, że nie znamy jakiejkolwiek kreskówki z tymi dwoma naraz, ale wiemy jacy Bugs i Daffy byli wcześniej i dowiadujemy się, że będzie film w którym wystąpią wspólnie! Toż to zapowiadał się pojedynek tytanów! I kaczora, i królika charakteryzuje zdolność do manipulowania sytuacją i umiejętność stawiania na swoim. Obaj ociekają sprytem i zdolnością do robienia z innych głupków.

Ba! Daffy z wcześniejszych kreskówek notorycznie sypie z rękawa sztuczkami i zagraniami. Jest szalony, ale sprytny. Patrząc na niego widzimy kogoś pewnego siebie, kto nie tylko z łatwością oszukałby Bugsa podobnym numerem, a nie dałby się na takowy nabrać. Tu jednak scenarzyści wzięli stronę Bugsa i na potrzebę filmu ogłupili Daffego by dał się nabrać na numer królika. A skoro już nabrał się raz, to idąc za ciosem, nabiera znowu i znowu i znowu i znowu – jak to z kreskówkami bywa – za każdym razem w coraz banalniejszy sposób i coraz bardziej sfrustrowany, aż pod koniec jest kompletnie oczyszczony ze swoich dawnych cech charakteru. Wiadomo! Mogło być to tylko jedno razowe zajście – ale nie. Po tej kreskówce scenarzyści nie myślą już o Daffym jak dawniej. Teraz jedyny humor jaki przychodzi do głowy, to jak mogą mu jeszcze bardziej obrzydzić życie. Ba! Dawniej Daffy zawsze dominował nad Porkim, teraz notorycznie wychodzi przed nim na idiotę.

Nic dziwnego, że Daffy jest zawsze taki zazdrosny i zawistny wobec Bugsa! On dosłownie zrujnował mu życie. Szkoda! Na początku „Rabbit Fire” Daffy miał jeszcze swój cudaczny śmiech i pomysłowość. Tu jedną decyzją scenarzysty w kilka minut ewoluował w kompletnie innego bohatera i już się od tego nie uwolni. To o tyle ironiczne, że jedyna wcześniejsza kreskówka w której Bugs i Daffy występują naraz to powstała wiele lat wcześniej „Porky Pigs Freat”, gdzie Bugs pojawia się co prawda tylko na chwilę, jednak nie dość, że jego stosunki z Daffym wydają się przyjazne, to w dodatku ten drugi wypowiada się o nim w samych superlatywach.

Zawsze myślałem o Kojocie ze Strusia Pędziwiatra, jako pozytywnym protagoniście. No, bo hej – on głoduje i próbuje zdobyć pożywienie. Jakoś działa, stara się, kombinuje a nie bezmyślnie biega jak idiota po drodze wygrywając przez zwykłe szczęście - zasługuje na naszą sympatię. Teraz mam podobne odczucia wobec Daffego. On jest jak łotry z Batmana, którym jeden pechowy dzień rozwalił całe życie...

Kto by przypuszczał, że w „Loony Tunes” kryje się tyle tragedii...

Pan Miluś
http://panmilus.blogspot.com/

193 - Gjallar nie taki znowu martwy

2011-03-24T10:04:00.000-07:00

Zobaczcie ten filmik. Według mnie, szczególnie interesująco robi się od 1:02 :)

Tak, moi Mili, wbrew wszelkim znakom na niebie i ziemi, Gjallar wciąż dycha. Pogłoski o jego śmierci były mocno przesadzone. Jakby napisała to Babcia Weatherwax - "Nie jestem martfa". Razem z Markiem postaramy się zreanimować projekt. I rozwalimy kosmos!

Kiedyś na pewno...

192 - Jeże są ostatnio w modzie

2011-03-15T13:37:00.000-07:00

Z radością informuję, że ruszył nowy polski webkomiks - Stalowy Jeż. Inicjatywa zapowiada się nader interesująco - wbrew temu, co ogólnie się w Polsce wyprawia - nowy komiks będzie mrocznym, psychodelicznym horrorem (a nie kolejną komedią). Scenariuszem, opartym na mrocznych wizjach Brzechwy, zajął się młody Michał "Misiael" Ochnik, w warstwie graficznej wspiera go Kamil "Lupus" Boettcher. Powinno być dobrze - znam trochę twórczość Michała (blog) i wierzę, że da radę. Wstyd się przyznać, ale o Lupusie nigdy nie słyszałem, nie mówiąc o tym, bym widział jakieś jego rysunki... (dla tych, którzy są w podobnej sytuacji - blog artysty - łał, gość narysował nawet Savage Dragona! Arcz, słyszałeś?) Pierwsza strona zaprezentowana jednak na blogu nastraja mnie niezwykle pozytywnie. Klimat wylewa się z monitora, tak trzymać!

A co o swoim projekcie mówi scenarzysta?

(...) Od dziecka uwielbiałem baśnie Jana Brzechwy - (...) jego wierszowane, mroczne i brutalne, dziwnie niedziecięce poematy. Poważnie, przeczytajcie np. Baśń o Stalowym Jeżu. Toż to mit frankensteinowski ubrany w psychodeliczną, słowiańską baśń (...) pomyślałem, by poskładać te baśnie razem, dodać niektóre mniej mroczne baśnie Brzechwy, ale odpowiednio je przerabiając (np. smutna, na wpół obłąkana dziewczyna obdarzona darem jasnowidzenia, którą inni nazywają Dziwaczką) plus garść własnych pomysłów... Tak powstał pomysł na projekt roboczo nazwany "Stalowym Jeżem", opowiadający o tytułowym Jeżu - mechanicznym stworze - który uciekł swojemu twórcy, demonicznemu Magikowi Mechanikowi pracującemu dla złowrogiej organizacji zwanej Niewidzialną Armią. Teraz, ścigany i zaszczuty, Jeż musi wytropić swych prześladowców i dowiedzieć się, kim tak naprawdę jest i po co go stworzono. Pomagają mu inne postacie z baśni Brzechwy - mag i mędrzec Babulej, dyrektor cyrku pan Drops, wspomniana już Dziwaczka i wiele innych postaci. Komiks będzie mroczny i brutalny, Jeż nie stroni od przemocy i nader chętnie sięga po miecz, zaś jego prześladowcy są bezwzględni i nie cofną się przed niczym.

Nie wiem, jak Was, ale mnie słowa Misiaela zainteresowały i będę często zaglądał na blog z przygodami Stalowego Jeża. Trzymam kciuki za wysoki poziom przedsięwzięcia. Nie ma bowiem nic gorszego niż pozytywne nastawienie zakończone wielkim rozczarowaniem...

191 - Kajko i Kokosz by Komixiara

2011-03-14T09:41:00.000-07:00

Finally, po wielu perypetiach mój scenariusz, o którym można było przeczytać tu, tu i nawet tu, został pełnoprawnym komiksem. Autorką rysunków jest Komixiara (która, jak sama twierdzi kocha rysować i tym głównie się zajmuje; jej mistrzem jest Jerzy Wróblewski). Rysowniczka potraktowała temat bardzo klasycznie, przede wszystkim postacie są żywcem wyjęte z komiksów Mistrza. Ja tymczasem wyobrażałem sobie ich projekty bardziej jako wariacje na temat - Łamignat jako dresiarz, Kokosz jako mafijny silnoręki, Mirmił jako bondowski schwarzcharakter z białym kotem na kolanach itp. Nie myślcie, że narzekam, po prostu nasze wizje nieco się różnią, ale i tak jestem bardzo szczęśliwy, że komiks w końcu powstał. Dzięki Ewelino!

Być może już niedługo na blogu pojawią się kolejne plansze z dwoma sympatycznymi wojami w rolach głównych. Niczego jednak nie obiecuję, wszystko w rękach rysownika, który - co niepokojące - milczy od pewnego czasu. Miejmy nadzieję, że rysuje i dlatego się nie odzywa...

190 - DYSPUTY NA DWIE NUTY III - ZŁO W POTRAWCE

2011-03-11T08:35:00.000-08:00

W trzecim odcinku Dysput na Dwie Nuty rzucamy okiem wspólnie z Malvagio, czyli Adamem Czernatowiczem, na musicalowy odcinek serialu "Evil Con Carne" (pol. "Zło w potrawce") z ciastem w roli głównej, czyli "Pie whole loved me" - "Ciastko, które mnie kochało".

GRIM: Serial "Zło w potrawce", pomimo lepszych momentów, nigdy nie był szczególnie wybitnym tworem. Dokoptowany do "Mrocznych przygód Billy'ego i Mandy" (nim te ewoluowały w samodzielną serię) prezentował jednak dość ciekawego antybohatera; Hektor Potrawka, multimilioner i awanturnik, ginie w eksplozji spowodowanej przez Majora Dorsza, komandosa na usługach Ligi Narodów. Jego mózg (i żołądek) udaje się odratować i przytwierdzić do ciała radzieckiego niedźwiedzia cyrkowego, który staje się zastępczym ciałem złoczyńcy. W poszczególnych odcinkach Potrawka, dysponujący swą małą armią, stara się podbić świat, jednak wiecznie coś idzie nie tak. "Ciastko, które mnie kochało" nie jest w tej materii wyjątkiem.

MALVAGIO: "Małą armią" - genialne określenie na, że się tak wyrażę, "zakapiorów" najętych przez Hektora (dla niewtajemniczonych - jest ich niezbyt wielu i wszyscy są malutcy, yay!). Przechodząc jednak do sedna - w mojej opinii musicalowy odcinek "Zła w potrawce" jest chyba najlepszy w całym serialu i śmiało może konkurować z innymi kreskówkami (nie tylko epizodami muzycznymi). Praktycznie rzecz biorąc, jest śpiewany w całości - pojawiają się drobne dialogowe wtręty, ale nie są one zbyt duże. A poza tym mamy tu chyba WSZYSTKO, co musicalowe odcinki mają do zaoferowania - piosenkę czarnego charakteru, chórki, niezrozumiały dla nikogo tekst, repryzę, miłość, Meksykan i przede wszystkim - CIASTKO łamane przez CIASTO. W ogromnej ilości.

GRIM: Plan zawładnięcia ludzkością opiera się bowiem na...zbombardowaniu (póki co jednego) nienazwanego miasta olbrzymią ilością placków, wypieczonych przez major dr Upiorną, naczelnego szalonego naukowca sił uderzeniowych Potrawki. Wszyscy rzucają się na wyśmienite wypieki, opychając się do granic przyzwoitości - na całe szczęście grupa komandosów Majora Dorsza jest zawsze gotowa do akcji i rusza do ataku i...cóż, to koniec. Fabularnie nie ma do dodania nic więcej, więc przejdźmy do piosenek.

MALVAGIO: Pierwszą piosenkę śpiewa sam Hektor (kogoś to dziwi?), intonują ją zaś wspomniani Meksykanie, czyli stereotypowe (ale nawet zabawne) trio latynoskich muzyków. Jeśli idzie o treść - nasz dziarski mózg złego milionera opisuje w swej pieśni, jak bardzo wspaniały jest świat i jak bardzo Hektor go kocha, całościowo i każdą jego część z osobna. Oraz pieniążeczki. I na miodzie babeczki - tu mózgowi wtóruje żołądek, co sprawia, że otwierająca piosenka jest chyba jedyną, którą śpiewa w duecie jedna osoba... A może dwa głosy solo? Erm... to skomplikowane, przejdźmy dalej. Piosenka ciągnie się w dosyć miłym i sielankowym stylu, aż do momentu KONKLUZJI HEKTORA. A jest nią, rzecz jasna, konieczność upadku całego tego pięknego świata przez wrażym mózgiem z dyktatorskimi zapędami. No cóż, w dyskretny sposób pokazano tym, którzy serial widzą po raz pierwszy, że mózg i żołądek przyczepione do radzieckiego niedźwiedzia są jednak ZŁE. Jakie to zaskakujące.

GRIM: Szczególnie dobrze brzmi polskie wykonanie (ale też ogólnie dubbing bije wersję oryginalną na głowę i w reszcie odcinków) - silny i przerażający śpiew, który przechodzi w grzmiący krzyk robi wrażenie - zwłaszcza w połączeniu z pogodniejszym klimatem drugiej piosenki. Major dr Upiorna, pozostająca przez całą emisję postacią bez potencjału, tutaj nareszcie pokazuje charakter - jej piosenka o przygotowywaniu tytułowego ciasta jest fantastycznie złowieszcza, a równocześnie wpada w ucho dzięki chwytliwej melodii i niezłym możliwościom głosowym aktorek oryginalnej i polskiej wersji.

MALVAGIO: Nahh, o dubbingu chciałem powiedzieć na koniec, kradzieju! Ale dobra, ze swojej strony także mogę zapewnić, że polski Hektor zjada oryginalnego bez popitki. Major Doktor w obu wersjach wypadła natomiast podobnie. Wracając do tematu - następna piosenka to pierwszy chórek! Składają się nań mieszkańcy miasta zaatakowanego przez Hektora (w tym niejako osobna grupka - komandosi), swoje kwestie mają też Generał Szrama (który w zasadzie... no, ciężko nazwać to śpiewem, oj tak), Hektor, Miśkov, przede wszystkim zaś - PREZYDENT LINCOLN! (no dobrze, nie pamiętam, czy tak się w serialu nazywał, w każdym bądź razie na pewno na nim właśnie był oparty). Treść piosenki jest bardzo prosta - ludze nie mogą się oprzeć boskiemu ciastu, pragną mieć go coraz więcej i nic nie robić poza pałaszowaniem go - w tej grupie znaleźli się także komandosi, nad czym ręce załamuje PREZYDENT LINCOLN!, a Hektor - wręcz przeciwnie. Szrama ogłasza jedynie, że nikt się przed ciastem nie uchroni. Miśkov zaś porykuje machając łapami. Czy warto jeszcze o czymś wspomnieć? Hmm... a tak, pojazd Hektora i spółki to WIELKI, LATAJĄCY I WIRUJĄCY PLACEK!

GRIM: Tak, to Lincoln we własnej osobie - w serialu robił za przywódcę Ligi Narodów i wcielenie prawości i demokracji w ogóle. A sama piosenka jest świetna, bardzo melodyjna i dobrze zaśpiewana. Obok finałowej, to mój ulubiony kawałek muzyczny odcinka z bardzo wyrazistym refrenem i melodią, którą zaczyna się nucić jeszcze w trakcie słuchania.

MALVAGIO: W moim prywatnym rankingu to będzie jednak drugie miejsce, na równi z ostatnią piosenką. Na pierwszym zaś pieśń o pieczeniu, pewnie przez moją niewytłumaczalną słabość do Major Doktor, heh.

GRIM: Po krótkiej przyśpiewce Hektora na identyczną jak piosenka otwierająca odcinek melodię (tłumaczenie polskie brzmi dużo bardziej złowrogo, nie wspominając o wieńczącym refren śmiechu) następuje interwencja Majora Dorsza, który, "wyśpiewując" (postać ta nigdy nie mówi nic poza BLAH), dyscyplinuje swoich kolegów i razem ruszają do ataku na latający placek - oczywiście, ich pojazdem będzie helikopter zaopatrzony w gigantyczny nóż do krojenia ciasta, standardowe wyposażenie śmigłowców wojskowych. Następuje bitwa na ciasta... i finałowa piosenka.

MALVAGIO: Która stanowi chyba kwintesencję musicalowości - obezwładnieni zbyt dużą ilością ciast bohaterowie (zarówno Hektor i spółka wraz z "zakapiorami", jak Dorsz i jego komandosi) łączą się w wielki chór, który jednym głosem wyśpiewuje swoje zmartwienie w bardzo nastrojowy, liryczny wręcz sposób z przebijającą nutą smutku, wynikającą z niezdolności do dalszej walki. Piękna scena (która jest jednocześnie tak potwornie ŚMIESZNA), podbudowana jeszcze partiami solowymi, a w szczególności Komandosa Pierwszego Po Dorszu, wyrażający absolutny tragizm sytuacji. Szczególnie w połączeniu z łzą spływającą ukradkiem po jego licu. Ostatecznie wszyscy łapią się za ręce i wciąż śpiewając (przechodząc też w nucenie) zadają sobie jedno, najważniejsze pytanie - CO KRYJE SEKRET CIAST?

GRIM: To moim zdaniem najlepsza - zarówno treściowo, jak i muzycznie piosenka w odcinku. Tak jak ogólnie kompozytorzy odwalili kawał dobrej roboty z prawie każdym kawałkiem (każdy ma inny charakter, każdy wpada w ucho, każdy ma świetną, chwytliwą linię melodyczną) tak tutaj przeszli samych siebie. Fantastycznie wykonana zamykająca piosenka musicalowa rzuca na resztę odcinka zupełnie nowe światło - oto okazuje się, że tajemniczym składnikiem diabolicznego ciasta jest MIŁOŚĆ! Wszyscy więc we wspólnej harmonii stają na tle pełnym serc i różu, aby wzajemnie przebaczyć sobie i uśmiechnąć. Poza Hektorem, który wciąż nienawidzi świata.

MALVAGIO: No i całe szczęście! A tak przy okazji, to serduszkowe tło strasznie pachnie Atomówkami, ale to w zasadzie nie jest istotne. Tak, czy inaczej, podsumowanie - odcinek jest ŚWIETNY. Kapitalne piosenki, zarówno pod kątem melodii, jak i treści, interesujący bohaterowie, doskonały dubbing (wiecie, że "kwestie" Dorsza i Miśkova też zostały "zdubbingowane"? niesamowita sprawa) wraz z tłumaczeniem i przede wszystkim - CIASTO, składają się na jeden z moich ulubionych musicalowych epizodów. W mojej opinii ma tylko jedną wadę - jest strasznie krótki.

GRIM: To prawda - jak już powiedziałem, tutaj nie ma słabych piosenek, jedyną ich wadą jest zbyt krótki czas trwania. Naprawdę znakomita rzecz i dowód na to, że można napisać świetny, zapadający w pamięć musical nawet o czymś tak idiotycznym, jak próba zawładnięcia światem przy pomocy ciasta. Wielkie brawa.

P.S. od Grzybiarza - Ukazał się pierwszy pełny zwiastun nowego filmu o Smurfach. Lubię to.

189 - DYSPUTY NA DWIE NUTY II - BATMAN

2011-03-04T10:07:00.000-08:00

W drugim wydaniu naszej specjalnej serii "Rozmów na dwie głowy" razem z Adamem Czernatowiczem, czyli Malvagio, bierzemy na tapetę musicalowy odcinek serialu Batman: Brave and the Bold z najmuzykalniejszym złoczyńcą wszech czasów - Mayhem of the Music Meister (pol. Król Muzyki)

GRIM: Serial "Batman: Brave and the Bold", choć wzbudzający kontrowersje wśród fanów Mrocznego Rycerza, jest niezrównany we wskrzeszaniu najdziwniejszych i najbardziej oryginalnych/idiotycznych/absurdalnych (niepotrzebne skreślić) postaci komiksowych z odmętów niepamięci i archiwaliów DC. Podczas dwóch sezonów emisji przewinęli się przezeń m.in. Zebra-man, Polka - Dot Man czy Crazy Quilt. Twórcy stworzyli także kilku nowych villainów - m.in. bohatera dzisiejszej Dysputy, czyli Music Meistera, obłąkanego żądzą władzy nad światem przestępcę obdarzonego niesamowitą mocą - jego śpiew powoduje, że wszyscy wokół wykonują w transie... numery musicalowe. "Król Muzyki" nie pojawił się w komiksie, ale jego pierwowzór, Music Mastera, można odnaleźć w odcinku "Ligii Sprawiedliwych", gdzie bohaterowie trafiają do alternatywnej rzeczywistości komiksów ze złotej ery, w której odziany w fiolet rudzielec z przerwą między zębami wchodził w skład grupy złoczyńców. Obaj panowie natomiast są hołdem dla klasycznej postaci z uniwersum Flasha - The Fiddler, bo to o nim mowa, zmuszał ludzi do wykonywania swych rozkazów dzięki hipnotycznej mocy skrzypiec. Tyle historii postaci.

MALVAGIO: Ach, Król Muzyki... Jeden z moich ulubionych złoczyńców z Brave&Bold. I to nie tylko dlatego, że większość z nich jest idiotyczna i że po prostu KOCHAM piosenki czarnych charakterów. Dlaczego więc? Ponieważ dał nam, biednym i wyczekującym pewną namiastkę tego, jak mógł wyglądać BATMAN W WERSJI MUSICALU! Były takie plany, ale je porzucono, a szkoda, bo temat jest nośny. Bardzo bardzo nośny, jak to wykazał serial - dość powiedzieć, że wydano nawet płytę z muzyką pochodzącą z tegoż odcinka! MOŻECIE TO SOBIE WYOBRAZIĆ?! Muszę przy okazji zaznaczyć, że piosenki są bardzo ciekawe, ciągną się przez niemal cały odcinek (przeplatane są krótkimi fragmentami mówionymi, ale kto by się tym przejmował... ja nie) i można w sumie powiedzieć, że posłuchać można sobie całego przekroju - o miłości, z musicalowa choreografia, złoczyncy i i tak dalej i tak dalej. Piłeczka po Twojej stronie, Grim.

GRIM: Warto zaznaczyć, że ten odcinek różni się od reszty, które opracujemy w Dysputach, jak i od musicalowych odcinków w ogóle. Przede wszystkim - tutaj wszystkie tańce i śpiewy postaci są w pełni uzasadnione (idiotycznie, ale zawsze) hipnotyczną działalnością Meistera. Tytułowy łotr jest motorem każdej piosenki - chociaż w chórkach albo solówkach pojawiają się dziesiątki innych bohaterów, główne partie śpiewa wyłącznie on lub Black Canary. To, muszę przyznać, osłabia nieco wyrazistość tego epizodu.

MALVAGIO: Ojtam, ojtam, wyrazistości Ci brakuje - jest, ale skupiona w Meisterze i Black Canary, jak dla mnie nie ma problemu, szczególnie, że to dosyć ciekawe - musical z uzasadnionym śpiewaniem, zawsze to jakaś miła odmiana, po dosyć zastygłej formie. Ale mniejsza z tym, przejdźmy do fabuły! Ważne kryterium, które nie jest absolutnie żadnym kryterium, bo ma jedynie posłużyć za pretekst do śpiewania. Tak więc - Black Manta, Gorilla Grodd i Clock King postanawiają ukraść satelitę, przeszkadzają im Aquaman, Black Canary i Zielona Strzała, potem pojawia się Music Meister i wszyscy śpiewają. Aż wszystkiego nie powstrzymuje Batman (jak zawszeeeee, tym razem przy pomocy Czarnego Kanarka), po drodze goniąc Meistera, ratując bohaterów (i złoczyńców też), a później siebie oraz rzucając przaśne teksty (spotęgowane przez przaśność Radosława Pazury) i NIE ŚPIEWAJĄC. Dokładnie tak. Co prawda w pewnej chwili robi coś, co można nazwać śpiewaniem, ale jak potem sam przyznaje oszukiwał. Tyle w telegraficznym skrócie, weźmy na warsztat ciekawsze rzeczy - same piosenki!

GRIM: Nie dodałeś najważniejszego - satelita, podebrany Groddowi, Mancie i Clock Kingowi ma posłużyć Music Meisterowi do przesłania na cały świat jego hipnotycznego głosu, co sprawi, że cała ludzkość pogrąży się w chaosie, kradnąc absolutnie wszystko dla niego (plan niezbyt wyszukany, ale nie odbiegający od normy komiksowej nikczemności). Ale zajmijmy się piosenkami. Wszystko rozpoczyna prezentacja nowego złoczyńcy, który nie tylko przedstawia się, wspomina o swym planie, ale także dorzuca retrospekcję, gdy to, dręczony przez szkolnych opryszków za śpiewanie w chórze, odkrył swoją niezwykłą umiejętność. Piosenka ma niezłą, wpadającą w ucho melodię z charakterystycznym refrenem i oscyluje pomiędzy delikatnymi dźwiękami, ledwie zarysowującymi linię melodyczną, a potężnym uderzeniem orkiestry (świetne skrzypce i trąbki!) w triumfalnym "I'm the Music Meister!" Każda ze zwrotek różni się klimatem, a nawet systemem tonalnym - ostatecznie wszystkie zostają podporządkowane tonacji refrenu.

MALVAGIO: No cóż... pomimo mojego zwyczajowego pobłażania w tej materii, muszę przyznać, ze origin Meistera jest dosyć idiotyczny (a poza tym - co on robił do tej pory? Dlaczego ujawnił się dopiero teraz? CO JEST GRANE?!)

GRIM: (I dlaczego, dysponując mocą podporządkowującą mu całą obdarzoną słuchem populację świata, ogranicza się do globalnej, ale wciąż tylko kradzieży?)

MALVAGIO: Trzeba zaznaczyć, że już w pierwszej piosence mamy do czynienia z fikuśną choreografią - między innymi z "ludzkimi schodami", które tworzą zahipnotyzowani bohaterowie i złoczyńcy, a po których żwawo schodzi sobie Meister oraz z WALKO-BALETEM (jak sam nazywam to... zjawisko), czyli... no... walką połączoną z... no tańcem. I NIE, nijak się to nie wiąże z capoeirą, zapewniam was. Tak, czy inaczej, "walka" ta odbywa się pomiędzy zahipnotyzowani i Batmanem. Jeśli zaś chodzi o osobiste wrażenia słuchowe - jest to moja druga ulubiona piosenka z odcinka, głównie ze względu na kapitalny refren i cichy, spokojny śpiew, który natęża się do poziomu EPIKI i w połączeniu z obrazem daje wrażenia, które WBIJAJĄ w ścianę, przed którą stoi fotel! Uaaaa, trochę mnie poniosło, ale piosenka jest zaprawdę przednia!

GRIM: Meister udaje się do swej kryjówki za pomocą...hm...NUTOMOBILU (świetny pomysł, swoją drogą) w sali koncertowej, gdzie "dopieszcza" swój plan przed tysięczną, wyciętą z kartonu publicznością, którą złoczyńca raczy swą muzyką, licząc na aplauz (dość niepokojąca scena, przyznam). Tam odnajduje go Batman, którego interwencja skutkuje... KOLEJNĄ PIOSENKĄ!

MALVAGIO: Nie obyło się, rzecz jasna, przaśnego tekstu - "Twój występ będzie miał dłuższą przerwę, śpiewaku - jakieś 20 lat!". Ach... No więc po tym budującym wstępie i ripoście Meistera, która jest jednocześnie preludium i tytułem następnej piosenki zaczyna się kolejna sekwencja śpiewana. Tym razem solo Music Meistera wspomagane będzie przez chór złoczyńców z Arkham i Blackgate, którzy włączają się, gdy nadchodzi czas na refren. O, pardon, są jeszcze krótkie, bo jednowersowe wstawki poszczególnych postaci, które są jednak w zasadzie nieważne. Treść piosenki traktuje o tym, jak to Batman strasznie irytuje samego Meistera, jak i złoczyńców ogólnie. Wszystko podczas pościgu bohatera za muzycznym hipnotyzerem (który znowu dosiadł swojego wiernego Nutomobilu). Oczywiście, postronni świadkowie dostają się pod kontrolę Meistera i przeszkadzają Gackowi, jak tylko mogą. Wrażenia? Wypowiem się jako drugi.

GRIM: Ta piosenka nie jest tak monumentalna, jak pierwsza - da się wyczuć pewne podobieństwo przez nagłe zmiany nastroju i instrumentów (znienacka po szarpanych dźwiękach gitary elektrycznej następuje druga, wręcz liryczna zwrotka), jednak jest ona o wiele żywsza i czerpiąca bardziej z popu i rocka. Świetnie zaśpiewana i najbardziej zapadająca w pamięć po pierwszym usłyszeniu, ale na pewno nie moja ulubiona z tego odcinka. No i cóż - tekst jest idiotyczny. Ale plus za przywołanie legendarnego Batusie, bat - tańca rodem z serialu z Adamem Westem!

MALVAGIO: W tym punkcie nie ma zgody między nami, bo "Drives us bats!" to moja ulubiona piosenka. Tekst może i idiotyczny, ale za to jak wpada w ucho razem z melodią! To była pierwsza piosenka z odcinka, której tekstu nauczyłem się na pamięć i którą często i z wielką chęcią podśpiewuję sobie, gdy nikt nie słucha (no dobrze, czasami jest to irytujące, gdy nie mogę się czegoś pozbyć z mózgu, ale... to jest przeca ŚWIETNE!). Poza tym wiele zyskuje w połączeniu z obrazem - szczególnie w scenie, gdy Nutomobil rozdziela się na dwie części, a Batman dosiadając jednej z nich ściga Meistera po pięciolinii... to znaczy przewodach wysokiego napięcia. Albo nagłe przebieranki złoczyńcy, podczas których zaczyna on, przynajmniej na chwilę, śpiewać w inny sposób, niż przed chwilą. A przez ogólną żywość rytmu, bardzo łatwo można wczuć się a atmosferę pościgu. Jak dla mnie - marzenie. Ale teraz przejdźmy dalej, bo oto zaczyna się "Can you feel the love tonight" by DC, czyli na scenę wkracza Black Canary!

GRIM: Najsłabsza piosenka odcinka. Nijaka, pozbawiona oryginalności - puszczona w radio, zlałaby się z masą identycznie brzmiących smętnych songów o miłości. Canary wyraża w niej (uwaga - to pierwsza piosenka, gdy ktoś poza łotrem śpiewa z własnej woli!) swoje uczucie do gromiącego zahipnotyzowanych Batmana. Meister, który już na początku zwrócił uwagę na niezwykły głos Kanarka, pragnie połączyć się z nią - niestety, w imię zła, na co bohaterka z kabaretkach zgodzić się nie może. Na skutek zmasowanego ataku tłumu Nietoperz i Kanarek padają na ziemię - ich bezwładne dłonie uderzają o chodnik o centymetry od siebie, nie stykając się. Rozdziela ich triumfujący "Król". Ta dramatyczna wizja jest jedynym plusem nieciekawej w warstwie melodycznej piosenki.

MALVAGIO: No cóż... treściowo faktycznie niezbyt oryginalnie. Jeśli idzie o wokal - no cóż, Canary ma całkiem ładny głos. Warto wspomnieć, że bohaterka śpiewa jednocześnie obijając niecnych gangsterów, którzy otoczyli ją na dachu i zapewne przeszkadzali w odbiorze Batmana. W przeciwieństwie do poprzedniej piosenki, jej osadzenie w obrazie nie opiera się więc na "jedności" nastroju z akcją, a na kontraście pomiędzy nimi. Hm... to można chyba uznać za ciekawostkę, prawda? I jeszcze to "niezsynchronizowanie" śpiewu Canary i Meistera... Gash... Mniejsza z tym, scena z dłońmi jest naładowana emocjonalnie i zgodzę, się, że jest kapitalna. Przejdźmy dalej, do sceny, gdy Batman i Canary są uwięzieni przez Meistera w jednej z NAJBARDZIEJ EPICKICH (i, przyznajmy to szczerze - przesadzonych aż do bólu) PUŁAPEK, JAKIE KIEDYKOLWIEK WIDZIAŁ ŚWIAT. Powiązana z nią piosenka traktuje o tym, jaka to nieciekawa sytuacja panuje dookoła i dzieli się ona na dwie części - w pierwszej śpiewa Meister, w drugiej Canary. Batman nie śpiewa. Batman działa.

GRIM: Tu warto odnotować, że polska wersja - i treściowo, i wokalnie - jest dużo lepsza od angielskiej. Poza tym niezbyt wyszukana melodycznie przyśpiewka - twórcy się nie popisali, do kilku dźwięków na krzyż pisząc pół tuzina krótkich zwrotek. Piosenka zapada w pamięci tylko dzięki tekstowi - poza tym ani wykonanie, ani melodia nie powala.

MALVAGIO: Nie tylko tekstowi - jeszcze samej pułapce, która wykorzystuje i lejący się kwas i ruchome ostrza (w kształcie gitary, a co!) i zbiornik z kwasem i lasery i miażdżące ściany i bombę metronomową i... a nie, to już wszystko. A tłumaczenie bardzo mnie cieszy, bo jest naprawdę fajne i z "Death Trap!" zrobiono "Kres dni!". Nawet nie chcę myśleć, co by było, gdyby zdecydowano się tłumaczyć bardziej dosłownie na np. "Pułapka". Yuck! Dobrym podsumowaniem jest tutaj tekst Batmana na zakończenie, gdy już wydostał z pułapki i siebie i Canary - "Czy to śpiewanie było potrzebne?". Porzućmy więc to niegościnne miejsce, bo oto nadszedł czas na WIELKI FINAŁ!

GRIM: Oto Music Meister w zbroi - głośniku przesyła swój śpiew na cały świat, w którym absolutnie wszyscy - poza Batmanem i Canary z bat-zatyczkami w uszach - zaczynają oddawać mu cześć, śpiewać wraz z nim, a nawet formować się w jego twarz na środku oceanu. Brzmieniowo bardzo podobna do piosenki otwierającej odcinek, ponownie wykorzystuje pełne możliwości orkiestry. Jest jednak o wiele bardziej melodyjna. Tym razem zwrotki nie są tak zróżnicowane, ale za to dostajemy olbrzymie chórki - wielka szkoda, że twórcy nie zaryzykowali i nie spróbowali śpiewu na głosy. Moim zdaniem mógłby dodać tylko kolorytu. Mimo to, jest to moja ulubiona piosenka odcinka pod względem fantastycznie prowadzonej saksofonem melodii.

MALVAGIO: Dla mnie to trzecia w kolejności piosenka, jeśli idzie o podobanie się. Melodycznie całkiem fajnie, chór... no wow, to się nazywa CHÓR, w dodatku z epicką oprawą, a to jest coś, co wysoko sobie cenię. Całość sprawia MONUMENTALNE wręcz wrażenie, z którego ciężko jest się otrząsnąć. Dlaczego więc dopiero miejsce numer 3? Hmmm... chyba dlatego, że w zasadzie Meister odgrywa tu drugie skrzypce, jeśli idzie o budowanie klimatu, poza tym niezbyt podoba mi się jego głośnikowy pancerz. Tak, czy inaczej, podczas piosenki Batman i Black Canary walczą z kontrolowanym przez Meistera tłumem (wśród którego znajdują się też Aquaman i Zielona Strzała, czyli pokażmy wszystkim raz jeszcze, że się do Batmana nie umywają, skoro dostali się pod kontrolę złoczyńcy... ZNOWU). O-o-o! Jest też siła miłości, bo Zielona Strzała wstrzymuje swoją PIĄCHĘ (no wreszcie, wreszcie mogłem to napisać!) i zamiast uderzyć Canary raczy swoim ciosem Aquamana!

GRIM: Siła miłości zawsze potężniejsza jest od mocy symfonii zła! Tako uczył Disney!

MALVAGIO: Zdecydowanie niezrozumiała jest dla mnie sekwencja końcowa, gdy Music Meister pozwala Black Canary śpiewać (jej "kanarczy" głos jest szkodliwy dla jego hipnotyzującego śpiewu) i pozwala sobie ot tak wyrwać mikrofon przez Batmana, w wyniku czego głos "Kanarki" obiega cały świat i rujnuje jego plany (to też zaliczę do uzasadnienia, że nie jest to moja ulubiona piosenka, oooo tak!). Finał się kończy, ale...

GRIM: Ale na zakończenie otrzymujemy repryzę nudnej piosenki miłosnej. Batman, wzgardzając uczuciem Canary, odchodzi w mrok, zaś swe uczucia wyznaje jej Zielona Strzała. Canary jest chyba dość zdesperowana (albo zauroczona SIŁĄ MIŁOŚCI jego piosenki), bo błyskawicznie się zgadza zostać jego kochanką. Tym cudownym akcentem odcinek się kończy. Nie, nie wiadomo, co się stało z Music Meisterem po epickim ciosie Batmana.

MALVAGIO: O ile się nie mylę, to Zielona Strzała jest uważany za kopię Batmana (i to w dodatku podrzędną). Może to więc dlatego? Nie mogę mieć czekolady to zadowolę się wyrobem czekoladopodobnym? Tak, czy inaczej - repryza nie wnosi nic nowego, a Meister albo umarł i wyparował albo uciekł, bo nikt się już nim nie zajmuje, a jego samego też jakoś nigdzie nie widać. Woah, dokonaliśmy tego, omówiliśmy wszystkie piosenki!

GRIM: Nie było ich znowu tak dużo. Podsumowując, odcinek jest bardzo nierówny pod względem muzycznym (scenariusz to, jak zostało wspomniane, pretekst do śpiewania, nie niesie absolutnie nic więcej poza mnożeniem sytuacji, w których można potańczyć albo coś zaintonować). Kawałki świetne i monumentalne przeplatają się z nijakimi przyśpiewkami. Twórcy nie wychodzą obronną ręką z próbowania swych sił w różnych gatunkach muzycznych, ale jedno trzeba im przyznać - ten odcinek to w pełnej krasie MUSICAL w swym prawdziwym znaczeniu. Nie "odcinek śpiewany". To jedyna znana mi stylizacja musicalowa (opadanie i rozsuwanie się kurtyny pomiędzy poszczególnymi scenami) i słychać próby ukazania tego w piosenkach - chociaż są różne, słychać, że mają tworzyć jedną całość przedstawienia, nie zbiorek niezwiązanych songów.

MALVAGIO: No cóż, do ogólnego podsumowania nie mam już chyba nic do dodania. Na zakończenie słówko więc na temat polskiej wersji - jest dobra, w paru miejscach zdarzają się co prawda dziwne tłumaczenia (w szczególności supermarket, który Batman ma w pasie, wydaje mi się, że można to było zrobić lepiej), ale zdecydowana większość jest w jak najlepszym porządku. Głosowo - Music Meister jest jak dla mnie lepszy od oryginalnego, Black Canary wypada niestety trochę gorzej, wydaje mi się też, że część głosów się powtarza, a Batman jest przaśny (choć w tym serialu nawet mu to służy). Tyle ode mnie.

GRIM: A ja zapraszam za tydzień - udowodnimy, że postaci z kreskówek potrafią śpiewać, nawet nie mając ust!

188 - DYSPUTY NA DWIE NUTY I - ATOMÓWKI

2011-02-25T03:03:00.000-08:00

MUZYCZNE ROZMOWY NA DWIE GŁOWY,
Czyli
DYSPUTY NA DWIE NUTY

W serii gościnnych rozmów z Malvagio, czyli Adamem Czernatowiczem, tajemniczym scenarzystą i współtwórcą komiksu „Człowiek Bez Szyi” (premiera podczas Festiwalu Komiksowa Warszawa) postaramy się przybliżyć kilka najbardziej wartościowych i interesujących musicalowych odcinków seriali animowanych, jakie dane nam było oglądać w polskiej telewizji. Ponieważ muzyka i animacja łączą się nierozerwalnie od czasu Dinner Time i Parowca Willy, wyłoniliśmy z kreskówek o odcinkach śpiewanych w całości bądź wypełnionych piosenkami wyłącznie produkcje z ostatniego dziesięciolecia. Na pierwszy ogień – legendarny odcinek Atomówek – See me, feel me, Gnomey (Pol. Róży kwiat zmienia świat)

GRIM: Jeśli mówimy o tym odcinku, ważne są dwie informacje. Pierwsza: musical miał być zakończeniem całej serii, jej podsumowaniem i epilogiem zarazem. Druga: odcinek został zakazany przez swą (rzekomo) komunistyczną wymowę i nie został wyemitowany.

MALVAGIO: W taki to oto prosty sposób odcinek ten stał się chyba najbardziej znany ze wszystkich. Świetny marketing, zawsze to powtarzam. Przechodząc już jednak do bardziej "technicznych" szczegółów - odcinek jest długi, bo zajmuje prawie 22 minuty. Poza tym - jest śpiewany. W CAŁOŚCI (nie licząc drobniutkiej części w końcówce, ale mniejsza). Całkiem niezłe osiągnięcie, jak na mój gust.

GRIM: Słowo o fabule - podczas gigantycznej bitwy z niemal wszystkimi łotrami ze swojej obszernej galerii zła Atomówki przegrywają bitwę o miasto Townsville ze współpracującymi złoczyńcami. Pokonane, leżąc na gruzach zrujnowanego miasta, zawierają pakt z tytułowym gnomem - ukrytym w kwiecie róży małym, wrednie wyglądającym czarownikiem w spiczastej, czerwonej czapeczce i takimż płaszczu (ciekawostka - OFICJALNYM powodem zakazania emisji był właśnie płaszczyk, mieniący się czerwono-srebrnymi rozbłyskami, co miało stanowić zagrożenie wystąpienia oczopląsu u małoletnich widzów), który w zamian za - drobnostka - ich moce sprawi, że Townsville stanie się utopią, nieznającą zła. Dziewczynki zgadzają się, wierząc, że to uwolni je od brzemienia wiecznej walki i pozwoli cieszyć się życiem. Gnom pozbywa się więc zła (co polega na dosłownym USUNIĘCIU przestępców) i magią odbudowuje miasto, które obrasta gigantycznymi różami. W największej gnom urządza swą kwaterę i odbiera hołd od wdzięcznych mieszkańców, którzy stają się jego radosnymi i wiernymi niewolnikami i wyznawcami. Co więcej, Atomówki też są zadowolone z takiego obrotu sprawy, dopóki na ich drodze nie stanie profesor Atomus w...rzeźnickim uniformie, z tasakami w dłoniach. Uświadamia on córkom (w dość obrazowy sposób), że umowa między nimi a gnomem jest nieważna - nie może istnieć pokój bez wolności, odebranej zaślepionym ludziom przez różanego tyrana. Dziewczynki lecą więc do jego kwatery, by obalić samozwańczego bożka, uświadamiając sobie, jak ważne jest istnienie zła obok dobra dla równowagi świata. Całość zamyka powrót złoczyńców, którzy ramię w ramię z pozytywnymi bohaterami i szarymi obywatelami śpiewają o cudzie różnorodności świata, który ma najróżniejsze odcienie, nie tylko czerń i biel.

MALVAGIO: Tu warto się zatrzymać, bowiem mamy do czynienia z pierwszą naprawdę ciekawą piosenką, która towarzyszy pojawieniu się gnoma (swoja drogą, STRASZNIE przywodzi mi na myśl niesławnego Rumpelstiltskina, który też operuje na transakcjach wiązanych) i złożeniu przezeń propozycji. Piosenka o tyle ciekawa, że gnom pokazuje w niej swoje dwa oblicza - najpierw jawi się jako miły/przyjazny do bólu różany karzełek z bródką jak choinka zapachowa - wyraża to ciepły i spokojny głos, gwarantujący naprawę sytuacji w mieście. A chwileczkę później z jednym z najbardziej złośliwych uśmiechów podkreśla, ŻE NIE MA NIC ZA DARMO. A potem... zgrzyt maksymalny, bo piosenka robi się OSTRA. Zarówno pod kątem słów gnoma, który nie prosi, a wręcz żąda, jak i wykonywanych przez niego gestów. Tu mała dygresja - ja się pytam, GDZIE TE ATOMÓWKI MAJĄ ROZUM?! Ostry głos, stawianie żądań, wyginanie rąk w szpony.... Kto zaufałby komuś takiemu?! No cóż... odpowiedź już znamy, więc przejdźmy dalej. Zaznaczę jeszcze tylko, że gnom ma najlepszy głos w całym odcinku.
MALVAGIO: Trzeba profe... a może rzeźnikowi/masarnikowi Atomusowi przyznać, że na czym, jak na czym, ale na sugestywnych obrazach to się zna. I to bardzo dobrze. Jego piosenka nosi wymowny tytuł "Freedom beef" (co w polskiej wersji zostało przetłumaczone na "Kotlet raz!", NIE WYCIĄGAJCIE JEDNAK SIEKIER. Ani pochopnych wniosków. Zaczekajcie grzecznie do akapitu z omówieniem polonizacji odcinka). Tytułową wołowinką są mieszkańcy Townsville, a może nawet ogólnie ludzie, którzy są "jak tłum prowadzeni na RZEŹ!". A dlaczego? Ponieważ poświęcili, wszystko co posiadali, dla bezpieczeństwa. A kiedy człowiek jest najbardziej bezpieczny? GDY JEST ZNIEWOLONY I INNI MYŚLĄ ZA NIEGO, co Atomus ładnie wyraża podczas ciachania tasakami i rytmicznego nawalania w półtuszę, zapewne wołową. Tak czy inaczej, Atomówki uświadamiają sobie, że gnom nie wypełnił warunków umowy, została ona zatem zerwana (Rumpelstiltiskin, Rumpelstilstkin... oj, przepraszam). I tutaj najdziwniejsza rzecz... skoro umowa byłą cały czas nieważna, TO JAKIM CUDEM ONE NIE WIEDZIAŁY, ŻE DALEJ MAJĄ SWOJĄ MOC?! To nie ma najmniejszego sensu, to nie jest logiczne, a jeśli ktoś będzie chciał to wyjaśnić mówiąc, że to magia, to strzelę go półtuszą przez łeb. Tako rzekłem ja.

GRIM: Poza wymienionymi, na szczególną uwagę zasługuje też piosenka przywołania nieokreślonych STARSZYCH, przodków gnoma, którzy mają go wesprzeć swą mocą - fenomenalnie zaśpiewana inkantacja i fantastyczny instrumental na końcu z naprawdę solidnymi riffami gitarowymi. Kawał dobrej roboty. Następująca bezpośrednio po niej i zupełnie odmienna w stylistyce modlitwa do słońca, które na nowo zalśniło na niebie czerpie z estetyki hipisowskiej i jest kolejną fantastyczną melodią, pełną ciepła i optymizmu. Pozostałe są niezłe, ale nie zostają w pamięci. Najbardziej zawodzi starcie z gnomem (świetne w warstwie tekstowej, ale kulejące melodycznie) i finał (zupełnie nijaki i błyskawicznie uciekający z pamięci).

MALVAGIO: Co do finału - piosenka owszem, nie za ciekawa, klimatem przywodząca Disneya, ale tego najgorszego sortu, bleh. Poza tym mieszkańcy miasta, z których większość wygląda, jak gdyby była owocem "ZŁEGO ZWIĄZKU". Ale ad rem - warto wspomnieć o śmierci gnoma, której towarzyszy eksplozja... W CAŁKOWITEJ CISZY. I czerni i bieli. Niesamowita sprawa.

GRIM: To prawda. Poprzedzona (zaprawioną psychodelicznym klimatem) melorecytacją, przechodzącą z zdławiony szept (wspomniany jedyny mówiony fragment), sprawia naprawdę niesamowite wrażenie. Co prawda, za moment efekt zostaje zburzony najbardziej idiotyczną z napisanych na potrzeby odcinka piosenek. Szkoda.

MALVAGIO: Całą esencją swojej istoty się zgadzam. A teraz polonizacja - z mojej strony szybko, bo... bo boli. Moje nacjonalistyczne serce krwawi, przyznać bowiem muszę, że nasza wersja językowa nie umywa się do oryginalnej. Pod prawie KAŻDYM względem... Ech, lepiej Ty im to przybliż...

GRIM: Największym plusem naszej wersji językowej jest fakt, że piskliwe głosy Atomówek nie brzmią aż tak irytująco, jak oryginalne. Piosenki przetłumaczone są zawodowo, oddają przesłanie i wychwytują symboliczne znaczenia. Niestety, ich wykonanie zawodzi. Na plus można zaliczyć tylko "Kotlet raz" z naprawdę przejmującym tekstem i świetnym wokalem. Reszta piosenek...nie jest zła, ale nie jest też dobra. Aktorzy czasem nie śpiewają w rytmie, burzą melodię i wpadają w dysonanse. Pierwszej piosenki (wspólny numer złoczyńców) mniej więcej od połowy nie można zrozumieć. Niestety, nasz fantastyczny zazwyczaj dubbing w tym wypadku zawiódł. Nie martw się, nie wspomnę o burmistrzu.

MALVAGIO: ... Wspomniałeś. Dla świętego spokoju powiem tylko, że CIA mogłoby go wykorzystywać w swoich przesłuchaniach. Sukcesy murowane.

GRIM: Podsumowując, ten odcinek jest bardzo dziwny. Od pewnego momentu przemienia się ze standardowej opowiastki w atomówkowych klimatach w sugestywną parabolę dotyczącą nie tylko konieczności współistnienia dobra i zła, ale także problemu wolności i indywidualności. Owszem, przez szafowanie amerykańską flagą i symbolami demokracji ten aspekt zostaje spłycony, ale jednak wciąż pozostaje niezwykle mocno przemawiający nie tylko do młodego widza. Przetkane symboliką piosenki (spora ich część dotyka spraw uniwersalnych) przemycają treści, jakich zazwyczaj nie widuje się w animacjach. A zwłaszcza w Atomówkach, które rzadko kiedy pretendowały do ukazania tak wzniosłych idei i to na poważnie.
MALVAGIO: Podsumuję to tak - bardzo ciekawy zabieg, bardzo ciekawy odcinek, zarówno jeśli idzie o formę, jak i treść. Atomówki z refleksjami zamiast WALENIEM PIĄCHĄ? No wreszcie... A do WALENIA PIĄCHĄ jeszcze wrócimy.
GRIM: Oj tak, bo w następnym odcinku odwiedzimy mroczne Gotham City i jednego z najdziwniejszych i najbardziej rozśpiewanych superzłoczyńców, jakich zrodziła popkultura. Do usłyszenia!

187 - Chopin i hieny

2011-02-22T15:33:00.001-08:00

Tutaj wszystko ładnie streszczone - kto, jak, gdzie i za czyje pieniądze.

Co jakiś czas możemy się przekonać, jak fantastycznie działają polscy dziennikarze. Słowa "Smoleńsk" i "katastrofa" będą obecne w codziennych wydaniach wiadomości jeszcze przez co najmniej najbliższy rok, gdy tylko Kubica stanie na nogi, zaraz znajdzie się ktoś inny, najlepiej ofiara wypadku, aby można było posnuć parę teorii spisku. To ulubiona część pracy dziennikarskiej: szukanie SPRAWCY. Wiadomo, że nic nie dzieje się przypadkiem, więc tajemniczy SPRAWCA zawsze macza w całym źle tego świata paluchy. Kubica rozbija się nie dlatego, że to normalna sytuacja w sporcie, który uprawia - ktoś musiał zawinić. Sprawę Smoleńska pominę, nie chcąc wywoływać pyskówki w temacie i tak rozjątrzonej (i codziennie dźganej w porze dziennika zardzewiałym prętem) rany, jaką była ta katastrofa, ale mam nadzieję, że jasny jest już mój punkt widzenia.
Identyczny mechanizm - szukania SPRAWCY - rozpętał się wokół komiksu o Chopinie, który przeklina. PAN DZIENNIKARZ wychwytuje łatwy temat - wychodzi komiks promujący Polskę ZA GRANICĄ. Dopiero co śmialiśmy się z unijnych bączków, a tu grubsza sprawa - wszak Chopin, i to bez wierzby, za to z bluzgami, o wyglądzie Wiśniewskiego i w więzieniu! Zgrozo! PAN DZIENNIKARZ, oburzony tak plugawym zbezczeszczeniem naszego wybitnego kompozytora wychwytuje, że za komiks ktoś zapłacił. I to niemało. Gdy przychodzi do wyjaśnień - wszyscy rozkładają ręce. Nikt nic nie wie, czeski film. Wiadomo tylko, że Ostrowski pewnie siłą lub groźbami zmusił nieszczęsnych urzędników, by wydrukowano jego komiks - ale oni, zastraszeni przez degenerata, solidarnie milczą na ten temat. PAN DZIENNIKARZ, mając temat w garści, dodaje trochę panikarstwa (to coś wszak już prawie, prawie dotykało rąk niewinnych niemieckich dzieci!), szczyptę standardowego narzekania na politykę ogólnie i oto mamy wysmażony tłusty, ociekający histerią SKANDAL. PAN DZIENNIKARZ zaciera ręce - wie, że to chwyci. I chwyta. Dziennikarskie hieny rzucają się na publikację, rozrywając ją na strzępy - nagle z "jednego komiksu" skala zgromadzenia ohydy przenosi się na "cały album" pełen przekleństw i patologii. Lektor o sympatycznym głosie w telewizyjnej jedynce odczytuje dialogi, z kultowym "-Co? Ch**ów sto!" na czele, siejąc zgorszenie w narodzie.
Tego wszystkiego można było uniknąć. I to z pomocą elementarnego (chociaż tak wciąż enigmatycznego w działaniu) środka, jakim jest ROZUM. Czy ludzie, którzy wyłożyli na tę publikację 30 tysięcy euro, potrafią odczytywać tylko napisy na pieczątkach? Wiem, że komiks w ich oczach to jakieś ogłupiające obrazki dla słabiej rozwiniętych dzieci w wieku szkolnym, z których się wyrasta. Wiem, że te 30 tysięcy to koszty, jakie co tydzień państwo z MSZ wydaje na paliwo i waciki. Ale czy naprawdę nie można się przemóc i zobaczyć, za co się komuś zapłaciło? Wieszanie psów na autorze, który wykonał swoją robotę (jest o Chopinie? Jest. Jest niekonwencjonalnie? Jest. W kolorze? Jest.) jest przejawem najgorszego dziennikarskiego zaślepienia, bez cienia chęci na ujawnienie prawdy i wbicia się na ekran po linii najmniejszego oporu. Przecież ten komiks można było wstrzymać w każdej chwili! Ostrowski nikogo nie zmuszał, by go wydawał (chyba, że tak brzmiała umowa "MSZ wyda absolutnie wszystko, co narysuję", wtedy odwołam ten argument), a wszyscy tak się zachowują. Winnego "skandalu" PANA DZIENNIKARZA nie ma, 30 tysięcy znikło jak sen złoty (a potrzeba jeszcze trochę, na "utylizację" tego dziadostwa), a ktoś się obłowił i siedzi szczęśliwy na bezpiecznie obwarowanym stołeczku, z trudem składając literki we własnym podpisie.

Tu nie chodzi o to, czy komiks jest kontrowersyjny czy nie. Nie o to, czy jest dla dzieci czy nie. Nie o to, czy politycy kradną, czy nie. Tylko o zwykłą, elementarną logikę rozumowania. Przede wszystkim PANA DZIENNIKARZA i jego podobnych.
To pisałem ja, Grim.

186 - Jak Marc Simonetti widzi Świat (Dysku)

2011-02-21T09:51:00.000-08:00

Marc Simonetti to, jak nie trudno się domyślić, francuski artysta. Urodzony w 1977 roku, zamieszkały w Annecy. Ukończył szkołę INSA Lyon z dyplomem inżyniera. Po ukończeniu studiów na Emile Cohl School zaczął pracę jako concept artist (tak mi się przynajmniej wydaje). Następnie zaczął pracować jako "wolny strzelec" i współpracować m.in. z Fantasy Flight Games oraz tworzyć okładki do książek Fantasy i SF. Zaprojektował również karty do gry Magic: the Gathering. W 2006 roku Marc zdobył nagrodę w konkursie Blizzarda w kategorii "Diablo".

Osobiście trafiłem na jego twórczość, gdy przeszukiwałem odmęty Internetu w poszukiwaniu tapety z Dicworld-owym motywem.

Marc robi również okładki do francuskich wydań książek sir Terrego Pratchetta. I to właśnie nimi zaskarbił sobie moje uznanie. Rzućcie okiem.

Bogowie, honor, Ankh-Morpork

Kolor Magii

Złodziej Czasu

Straż Nocna

Pomniejsze Bóstwa (druga wersja, w moim mniemaniu lepsza od finalnej, która została obrócona)

Kosiarz

To tylko niektóre z tych świetnych prac nawiązujących do Pratchetta. Inne, to między innymi: okładki do Czarodzicielstwa, Maskarady, Carpe Jugulum, Na glinianych nogach, Panów i dam, Morta, Piramid, Blasku fantastycznego. Francuz stworzył też wiele innych okładek m.in. do sagi Pieśń Lodu i Ognia. Te i inne prace znajdziecie na oficjalnej stronie Marca, jego blogu lub deviantARCIE. Dodatkowo na Youtube, możecie podglądnąć jak powstają niektóre z tych arcydzieł. Miłego oglądania.

185 - Rozmowy na dwie głowy: Album Odrzuconych

2011-02-19T12:21:00.000-08:00

W czwartej odsłonie "Rozmów..." obgadujemy z Rafałem ciekawy z pewnych względów "Album Odrzuconych".

GRIM: Zaczniemy od drobnego wprowadzenia. W dawnych, niespokojnych czasach, gdy to jeszcze rynek zinów krajowych prezentował się bardziej obficie, a Paweł Gierczak stąpał po radomskiej ziemi, pojawił się magazyn komiksowy B5. Inicjatywa Radomskich Zakładów Komiksowych "Włócznik", której motorami napędowymi byli Paweł Sambor, Gierek, Jarosław Zieliński i Konrad Papuga w pewnym momencie, poza polem do zaprezentowania twórczości radomian, stała się także (nie chcę tu nikogo obrażać!) "przytuliskiem" dla tych komiksów, które nie dostały się do święcącego wówczas triumfy "Jeju". B5 ukazało się tylko 3 razy, ku mojej rozpaczy, gdyż pomimo bardzo nierównego poziomu było naprawdę świetnym zinem - zarówno pod względem licznych "perełek" Gierka czy Papugi, ale też profesjonalnej formy wydania.
Dziś, gdy na rynku ostał się coraz bardziej reprezentatywny z numeru na numer "Kolektyw", w okolicach drugiej połowy sierpnia 2010 znalazłem ogłoszenie o naborze do "Albumu odrzuconych" - magazyn, dostępny na ubiegłorocznym MFKiG, postawił sobie za cel zebranie tych komiksów, które nie przeszły przez redakcyjne sito Dolnej Półki i nie tylko.
Niestety, już na początku pojawił się zgrzyt - ponieważ twórca "Albumu", JaponFan, nie zamierzał wartościować nadesłanych komiksów, przyjął kryterium wyboru " kto pierwszy przyśle, ten lepszy"
W ten sposób na pewno wyrównał szanse, lecz także zaryzykował, jeśli idzie o poziom. A ten, niestety, jest bardzo niski. Zacznijmy od początku.

ANONIMOWY GRZYBIARZ: Zacna inicjatywa, patrząc na fakt, że spośród komiksów słabych czasem odrzucane są też historie całkiem niezłe, a nawet bardzo dobre, które z pewnych przyczyn nie nadawały się do publikacji. Jednak, jak nie trudno wydedukować, Album Odrzuconych nie jest niczym szczególnym. To darmowe wydawnictwo, jest raczej prezentem dla tych wszystkich, którzy swe komiksy przesłali JaponFanowi. Reszta raczej nie znajdzie tam nic ciekawego.

GRIM: Sama forma wydania pozostawia wiele do życzenia - album to złożony na pół plik zbindowanych kartek A3, który trzeba rozkładać dla prawidłowej lektury, co jest niewygodne i nieprzemyślane. Porażająca minimalizmem okładka nie niesie żadnych informacji - jedynie mgliście nawiązuje do Salonu Odrzuconych, od którego inicjatywa wzięła swą nazwę. Brak spisu treści, numerów stron czy choćby nazwisk autorów to kolejne minusy. A co z samymi komiksami?
Zbiorek otwiera komiks ze scenariuszem samego pomysłodawcy: "Bollywood porn" jest żartobliwą parodią maniery kina indyjskiego, zakładającej, że w KAŻDYM filmie musi pojawić się taniec i miłość. Niezłe żarty słowne i występy gościnne (Pacman (!), Optimus Prime, Mr T). Lekki, strawny wic komiksowy, ale bez rewelacji (na plus urocza metafora stykających się kwiatów zamykająca "pornosa").

AG: Drugi komiks autorstwa spółki Kołsut/Kuziemski to niestety nic szczególnego w moim odczuciu. Scenariuszowo - z początku zbyt przegadane; na końcu ze zbyt mało wyrazistą puentą. Rysunkowo - perspektywa czasem wychodzi na fajkę, jak np. w przed ostatnim kadrze (maluśki pionek). Projekty postaci są fajne i na pochwałę zasługuje zwrot akcji na początku drugiej strony.

GRIM: Po "Rzucie" następuje seria naszego blogowego towarzysza, który zdominował cały album swoją twórczością. "Doktor Femur" to oklepana opowiastka o najgorszym z lekarzy (gościnnie pojawia się House), który jest okrutny, obłąkany i pije w pracy. Zabawne łamanie czwartej ściany (komiks kończy się, gdy pacjent Femura - scenarzysta komiksowy - umiera, przez co kadry znikają z papieru).
"Detektyw Burczymucha" jest wariacją na temat klasycznej prozy detektywistycznej - osią akcji jest scena salonowa, w której tytułowy detektyw objawia winnego. Burczymucha, łączący Marlowe'a i Poirota w wersji owadziej, jako bohater jest zupełnie nijaki. Tak jak i puenta.

AG: Gdyby ktoś był ciekaw tych dwóch komiksów autorstwa Damiana, to można je znaleźć w archiwum naszego bloga.
Następne w kolejce są trzy paski duetu złożonego z dwóch pozostałych Ponurych Grzybów. Znowu nic szczególnie powalającego, acz historyjki wymyślone przez Rafała wywołują na mej zmęczonej twarzy mały uśmieszek, a rysunki Damiana cieszą oko. Bawi również ksiądz Robak w wersji "około Gwiezdno Wojennej" i dresiarze montujący diabła. Nice.

GRIM: Po paskach (niepodpisanych, co jest ogólną bolączką Albumu - jeśli ktoś nie umieścił swojego nazwiska obok rysunków, nie zostanie podpisany wcale) następuje kolejny komiks, z którego uchowała się tylko pierwsza strona. W postapokaliptycznej rzeczywistości kiepsko narysowany jednooki mięśniak zostaje ograbiony z ubrania i...? Nie wiadomo, brak dalszej części.
"Siedem Grzechów Głównych" to najlepszy z komiksów Debego w tym zbiorze. Dowcipna prezentacja siódemki grzesznych braci jest jednak zbyt rozwlekła i pozbawiona puenty, chociaż dowcipną kreską narysowane postaci budzą uśmiech.

AG: Podoba mi się, że DeBe w tym albumie prezentuje różne style rysowania oraz komiksy niezwykle różnorodne tematycznie. Ale, o ile lubię styl w którym pociska DeBe, to scenariusze okropnie kuleją. Szkoda.

GRIM: Szkoda. Na szczęście kolejny komiks (komiksy?) pod tytułami "Bóg/Kiedyś/Martwy/Pierwszy raz z..." daje nadzieję na poprawę miernego poziomu albumu. Lirycznie ujęty upadek alkoholowy bohatera jest dość trywialny, ale nie sposób odmówić mu uroku. Nigdy też nie spotkałem się z tak poetyckim opisem winiacza.

AG: "Kalambury" również podnoszą mierny poziom wydawnictwa. Zaryzykuję stwierdzenie, że młody Grochola jest najlepiej ciskającym rysownikiem, ze wszystkich, którzy wzięli udział w szlachetnym przedsięwzięciu jakim jest Album Odrzuconych. Niestety, nie dane było wykazać się autorowi scenariusza, czyli Tomkowi Kontnemu, gdyż rozpisana na trzy strony historia, w "Albumie..." urywa się po dwóch.

(Poniżej prezentujemy brakującą stronę. Txt: Tomasz Kontny; gfx: Jakub Grochola)

GRIM: Komiks "Gdzieś w Kandzie" to zgniła wiśnia na zapleśniałym torcie. Antyestetyczne rysunki z kulejącą anatomią i niedbałą perspektywą. Idiotyczna (chociaż gorzka) puenta. I, co mnie szczególnie rozbroiło: błędy w KAŻDYM dymku! Nawet tytuł nie ustrzegł się literówki! Ortografy, interpunkcyjne, do wyboru. Ani jeden tekst w tym potworku nie jest poprawny! Komiks można przerobić na suchara: Mały chłopiec utonął z plecakiem pełnym drobniaków, które chciał wymienić w banku, bo załamał się pod nim lód na jeziorze. Nurek, który wyciągnął jego ciało, stwierdził: Gdyby miał kartę kredytową, miałby większą wyporność! Ha ha.

AG: Niezatytułowany i niepodpisany komiks opowiadający o tym, jak to milusi potworek postanawia być zły nie prezentuje sobą nic ciekawego. Historia wydaje się być wymyślana na siłę, bo ani jej początek, ani środek, ani nawet zakończenie nie prezentują sobą zupełnie nic. Ni to zabawne, ni to straszne, ni to oryginalne. A do tego się dłuży. Plusem mogą być rysunki, jeśli ktoś lubi taki cartoonowy styl.

GRIM: A mnie ta historyjka przypomniała świetne opowiadanie Neila Gaimana ze zbioru "Rzeczy ulotne" - identycznie wykorzystany motyw zmiany i pokuty za grzech.

AG: Na pochwałę zasługuje jednoplanszówka "Dni" Piotrka Bartosiaka. Ta zabawna historia z "życia wzięta" z pewnością wywoła uśmiech u niejednego komiksiarza walczącego z problemem „pustej kartki”.

GRIM: Kolejnym (to już drugi!) zdradzającym jakiekolwiek aspiracje do wyższych lotów komiksem w Albumie jest pozbawiona tytułu i nazwiska autora wariacja na temat Orwella. Zarówno "Folwarku zwierzęcego", jak i "Roku 1984". Nieźle narysowana historyjka o tym, jak to rewolucjoniści przeradzają się w bezlitosnych siepaczy systemu, który sami zwalczali (czego wyrazem maska w kształcie świnśkiego ryja). Nic wyszukanego, ale dobrze ujęte.

GRIM: Przyznam, że największy problem mam z komiksem zamykającym album, czyli "Plugawym Ptakiem Nocy" nieznanego autora - wyraźny flirt z literaturą już od pierwszego kadru , liczne cytaty i nawiązania, fantastyczne dialogi z uroczymi neologizmami i niezgrabne rysunki, a także ogólna bełkotliwość fabuły, której nie sposób opisać czyni ten twór zagadką. Widać, że autor ma aspiracje i wiedzę, ale zabrakło warsztatu, by stworzyć coś, co da się czytać bez przymusu. No i też epizod jest wyłącznie częścią większej całości, o czym informuje nas napis "C.D.N.", który odbiera nam szansę na poznanie losów Głuszki, bo póki co nie słychać, by z okazji FKW miał się pojawić kolejny numer "Albumu".

GRIM: Druga część Albumu to jeden niezilustrowany scenariusz Grzybiarza ("Jako i Tako - w hołdzie Januszowi Chriście"), który nie pretenduje do bycia komiksem - jest zabawną interpretacją tytułów albumów z Kajkiem i Kokoszem w realiach światka gangsterskiego…

AG: Scenariusz owy przeżywał przygody, jakich nie powstydziłby się Kapitan Ameryka. Nie chcę zapeszać, ale po wielu perypetiach, jego narysowania podjął się pewien artysta (zresztą już dziś wspominany) i mam nadzieję, że niedługo będę mógł opublikować gotowy materiał na blogu.

GRIM: …po nim następuje wywiad redaktorów z Kolorowych Zeszytów z Piotrem Szreniawskim, czyli Pszrenem - nie wiadomo, czy uzasadniony, bowiem nie sposób określić, czy ten nad wyraz płodny twórca maczał palce i w Albumie, czy też jest tu kwiatkiem do kożucha.

Podsumowując: Album Odrzuconych to wspaniała i potrzebna inicjatywa. Niestety, nie w taki sposób. Brak elementarnego szacunku dla twórców nadesłanych komiksów, wrzucanie ich (komiksów) bez nazwisk autorów czy tytułów, urwanych w połowie, ze złą kolejnością stron, na idiotycznym formacie - to wszystko błędy do naprawienia przed kolejnym wydaniem.

184 - Rozmowy na dwie głowy: Bler

2011-02-13T11:47:00.000-08:00

Bler po raz kolejny powraca na łamy naszego bloga. Tym razem w następnym odcinku "Rozmów na dwie głowy". Błyskotliwy dialog prowadzą: niewidziany od dłuższego czasu Grim i wszędobylski Grzybiarz. Zapraszamy.

GRIM: Przyznam, że sporym zaskoczeniem dla mnie była legendarność postaci Blera, o której skromnie milczał sam Rafał (cytat:"A, robię takie superhero teraz. Takie z superbohaterem, który się nazywa Bler. To dobre imię, łatwo zapamiętać"). Kiedyś, gdy wpadłem przy jakiejś błahej okazji i doszło do zwyczajowej przechwalanki, czym kto się teraz zajmuje, widziałem pierwsze 12 plansz (w obu wersjach - malarskiej i ostatecznej) i oceniałem poszczególne okładki. Jednak gdy przeczytałem bodaj na Kolorowych Zeszytach, jak stary i mityczny jest to projekt, niespodzianka była przytłaczająca.

ANONIMOWY GRZYBIARZ: Ja, nie chwaląc się zbytnio, byłem w cąłkowicie odmiennej sytuacji, być może dlatego, że dłużej znam Rafała. Z tego co dobrze kojarzę, już przy pierwszym naszym spotkaniu krakowski rysownik przebąkiwał coś o swoim opus magum. Później, przy każdej możliwej okazji, wypytywałem o Blera, a ten ciągle ewoluował.

GRIM: Co możemy więc powiedzieć o finalnej postaci nadwiślańskiego herosa?

AG: Powiedzieć można sporo. Przede wszystkim warto wspomnieć, że prace nad albumem trwały całe lata, co bez wątpienia zawyżyło oczekiwania czytelników. Moje, nie ukrywam, były wysokie. I jaki jest Bler? Bler jest OK. Tylko i aż.

GRIM: Przede wszystkim na plus przemawia fakt, że Szłapa jako jeden z niewielu rodzimych twórców proponuje nam superbohatera absolutnie na poważnie. Wcześniej, nie licząc oczywiście Kapitanów Żbika i Klossa, w konwencji "serio" zaprezentował swoich nadludzi wyłącznie Szyłak w "Drugiej Lidze".

AG: Nie wszystkim może się to oczywiście spodobać, ale wg. mnie to miła odmiana. Bo w ogóle w polskim komiksie przeważają historie (w zamierzeniach) humorystyczne. A wiadomo, że różnie z tym bywa. Nie wiem, czy Bler na wesoło przypadłby mi do gustu, więc lepiej, że Rafał robi komiks bardziej na serio. O ile można mówić o "serio" opowiadając o gościu, który bierze na klatę wystrzelone kule.

GRIM: Bler jest bezpośrednim spadkobiercą nie tylko Supermana (notabene, scena jego interwencji w przypadku bijącego dziecko alkoholika jest hołdem dla pierwszego komiksu z Człowiekiem ze Stali, który karcił tam męża bijącego żonę), ale i opowieści sensacyjnych z okolic sagi Jasona Bourne'a. Bler, pozbawiony wspomnień, działający z niedowierzaniem tajemniczym i niesamowicie wpływowym, nomen omen, mocodawcom nie stara się równocześnie odpowiedzieć na pytanie, stawiane przed herosami Marvela z czasów Stana Lee: Co powinienem zrobić, gdy otrzymam moc? Jak się zachować? Jakie wybrać imię?

GRIM: Bler jest ofiarą, wplątaną w sytuację, której nie jest w stanie zrozumieć. Szłapa nie odkrywa żadnej karty, wszystko jest tak samo enigmatyczne, jak było na początku. Organizacja nie tłumaczy ani nawet nie stara się okłamywać swojego podopiecznego - Bler daje się im prowadzić jak po sznurku, niepewny, komu może zaufać. Granica między uczuciem zaniepokojenia, wynikającego z braku jakiejkolwiek podstawy, towarzyszy przez prawie całą lekturę.

AG: Czyli, można rzecz, klasyczne rozterki młodego superherosa. Rzecz dzieje się w Polsce, dokładniej mówiąc w bardzo bliskim memu sercu Grodzie Kraka. Jestem ciekawy, jak zostaną pokazane reakcje naszego polskiego społeczeństwa na objawienie się w naszym kraju człowieka z niezwykłymi mocami. Oczywiście, nie mam pojęcia, czy Autor w jakikolwiek sposób zwróci na to uwagę w dalszych tomach, mimo to, mam cichą nadzieję, że jednak tak będzie. Co o Blerze myślą moherowe babcie? Co dresiarze? Co pan Miecio spod monopolowego?

GRIM: Jednak, na całe szczęście, Szłapie daleko do Kiyucowego stopnia zagmatwania intrygi i sprowadzenia jej do jednej bełkotliwej konspiracji. Owszem, nie dostajemy odpowiedzi na żadne pytanie, jakie pojawia się w naszej głowie średnio co dwie strony, ale też nie gubimy się w tym. Podświadomie wierzymy, że za moment chociaż jeden element układanki się wpasuje we właściwe miejsce.

GRIM: To kolejny plus dla Szłapy - nie pomija tła społecznego. Warto tutaj zwrócić uwagę na jego pracę konkursową (dostępną w katalogu zeszłorocznego MFKiG), która jest doskonałym uzupełnieniem treści albumu i żałuję, że nie została doń włączona jako epilog.

AG: Z tego co kojarzę, praca konkursowa to w fragment drugiego tomu, czyli Zapomnij o Przeszłości (dobry tytuł, swoją drogą). Nie wiem, czy koncepcja się nie zmieniła, ale jeśli nie, to epilog, jak go nazwałeś Grimie, otrzymamy (być może zmienionej formie) w drugim tomie.

GRIM: Ogólnie, powtórzę to, co wszyscy zarzucają Blerowi vol.1 - autor dopiero się rozkręca. Intryga zaledwie się zarysowuje, chociaż dzieje się dużo. Postaci to wielkie niewiadome, tak jak kolejne nowe moce naszego superherosa. Jednak jedno się Rafałowi udało znakomicie - zachęcił mnie do kupienia kolejnej części i poznania odpowiedzi na palące pytania.

AG: Mi najbardziej zabrakło na końcu jakiegoś solidnego cliffhangera, czegoś, co kazałoby mi skakać z niecierpliwości w oczekiwaniu na kontynuację. Bler vol. 1 kończy się dość nijako. Naprawdę brakuje mi tam jakiegoś szkującego zwrotu akcji, zdarzenia przy którym mógłbym krzyknąć "O Kur...czę! Muszę kupić następny tom!", co często mi się zdarza przy lekturze choćby "Invincible" Kirkmana. Nie zrozumcie mnie źle, czekam na tom drugi Blera i z chęcią go przeczytam, ale na końcu jedynki zabrakło mi... CZEGOŚ.

GRIM: Ja biorę "nijakość" zakończenia na plus. Szłapa nie zamierza używać tanich środków, widać, że zamierza prowadzić opowieść ciągłą. Poza tym, nie wrzuca fajerwerków i nagłych zwrotów akcji wcześniej, więc zakończenie współgra z resztą albumu.

AG: Według mnie tu nie ma w ogóle zaakcentowanego odpowiednio zakończenia. Komiks w pewnym momencie po prostu się urywa.

GRIM: To prawda - widać, że Rafał tworzył intrygę jako całość, więc o słuszności takiego zabiegu można wyrokować dopiero po zakończeniu lektury ostatniego tomu. Tak, jak zazwyczaj strasznie piętnuję takie podejście, są nieliczne wyjątki, w których się ono sprawdza (vide "Książę nocy" Swolfsa) i Bler jest jednym z nich.

AG: Miałem pewne obawy co do stylu, w którym ciska Rafał. W ogóle nie pasował mi on do koncepcji historii z superbohaterami. Jednak czekała mnie miła niespodzianka i rysunki sprawnie współgrają z treścią.

AG: Należy pochwalić też fakt, że po wielu perypetiach z różnymi Wydawcami, autor postanowił samodzielnie wydać swoje dziecko. I wyszło mu to - trzeba przyznać - całkiem zgrabnie. Bler ładnie się prezentuje, strony są właściwej grubości, jedynie okładka mogłyby być ciut twardsza.

GRIM: Chociaż o wiele bardziej podobało mi się malarskie ujęcie (absolutne novum w krajowych komiksach o takiej tematyce), Rafał pokazuje swój warsztat. Chociaż miejscami zdarzają się drobne błędy w anatomii czy perspektywie, w żaden sposób nie rozpraszają one czytelnika. Mimika postaci także na plus.

AG: Mimo, że z Rafałem Szłapą łączą nas koleżeńskie stosunki, Blera możemy polecić z czystym sercem, nie będąc pod presją, że autor się obrazi, wykasuje nas ze znajomych na facebooku czy usunie nasze adresy mailowe. Bo Bler to po prostu dobry komiks. Dobry prolog być może do świetnej historii. To, co prawda się dopiero okaże, ale nie ukrywam, że życzę tego Rafałowi jak i sobie.

183 - O Jerzym Jeżu

2011-02-05T12:46:00.000-08:00

Nie wiedzieć czemu zawsze podchodziłem z dystansem do tej produkcji. Jakoś nie wierzyłem w jej powodzenie. Moje negatywne nastawienie umocnił pierwszy trailer, o czym kiedyś (wstyd się w ogóle do tego przyznać) pisałem na tym blogu. Teraz nawet nie wiem, dlaczego mi się tak nie podobało. Chyba przez pierdnięcie.

Potem zapomniałem o Jeżu. Zrobiło się cicho, Twórcy zajęci pracą nie zajmowali się promocją. Od czasu do czasu zaglądałem na muwi blog (szukajcie w linkach po prawej) i to tyle. Robiłem to bardziej z przyzwyczajenia niż prawdziwej ciekawości.

A potem całkowicie dla mnie niespodziewanie film został ukończony, na światło dzienne został wypuszczony prawdziwy, kopiący zwiastun i plakat.
Noooo, Panowie i Panie od filmu - klasa. Plakat jest gicior ("Nie dla dzieci" :)), a trailer to już w ogóle odwrócił moje nastawienie o 180 stopni.
Jest pięknie!
Przede wszystkim zapowiada się śmiesznie, a to, jak na współczesną komedię, już sporo. Co prawda nie bałem się w ogóle o scenariusz, za niego odpowiada w końcu sam Rafał Skarżycki, który niejednokrotnie już pokazał co potrafi. A potrafi sporo.
Wbrew temu co pisałem w 2008 roku (wybaczyć musicie, małolatem byłem), ładnie się prezentuje animacja, mam nadzieję, że w całym filmie utrzyma podobny poziom.
Z tego co widziałem i słyszałem na trailerze dobrze dopasowane są też głosy postaci. Myślę, że Szyc da radę, mimo wielu narzekań z różnych stron. O resztę obsady voice actingowej jestem spokojny. Cieszę się z Marii Peszek w roli Joli (pasuje i-de-al-nie!) i Sokoła.

Jak już jesteśmy przy Wojtku Sokole, Nocnym Narratorze, to ogromnie jaram się fragmentem kawałka zaprezentowanym w trailerze autorstwa Ero i Sokoła właśnie. Te dwadzieścia sekund, których możemy posłuchać, dają mi nadzieję na porządny hip-hopowy track. Dla mnie murowany kandydat na najlepszą theme song w 2011.
Czekam z ogromną niecierpliwością na teledysk jak i cały utwór.

I na film, oczywiście, też.

Mam nadzieję, że więcej uda mi się napisać po 11.03.11, kiedy to JEŻ JERZY: THE MOVIE ma mieć premierę.

POLSKA MISTRZEM POLSKI!

182 - Poka cycki! Tfu, półeczki!

2011-02-02T05:11:00.000-08:00

Piersi nie pokażę (możecie odetchnąć z ulgą), ale pokażę półeczki. Oto i one:

Półeczka pierwsza. Najukochańsza. Prawie wszystko, co ukazało się w Polsce, a wyszło spod pióra Pratchetta (do pełnej kolekcji brakuje mi tylko drugiego wydania Wolnych Ciut Ludzi w przekładzie Cholewy, dodatków nie liczę).

Półeczka druga, czyli książki wyprodukowane taśmowo przez Fabrykę Słów. Przeważa Pilipiuk i Kossakowska. Jest też prawie cały Grzędowicz i Ćwiek. Nie narzekam, ale chciałbym dokupić sobie 2 tom Malowanego Człowieka i pierwszy Norweskiego Dziennika.

Kolejne trzy półeczki (tym razem dużo mniejsze) - znowu książki plus Chicanos, giganty i ukryte z tyłu tm-semicowe Batmany.

Następne dwie półeczki to m.in. serie - Preacher, Baśnie, Sandman, Hellboy, Żywe Trupki...

Nic szczególnie ciekawego, jak zresztą widać: dużo Goscinnego, Rosa, Opowieści z Hrabstwa Essex, nowe wydanie Mausa z Postu, Osiedle Swoboda, Jason... Interesujący może być jedynie The Complete of Zefir Śledzia/Myszkowskiego czyli strony wycięte z Mix Komiksów i włożone w koszulki, które są z kolei włożone do segregatora.

Manga i jakaś 1/50 gier i filmów.

Dwa ostatnie zdjęcia to komiksy "upchane". Thorgale, Tytusy, Kajko i Kokosze, Olimpijczycy, Lanfeusty, Mega Marvele, Dobry Komiks, Wartości Rodzinne, ziny, XIII, prawie cały (znowu ;) ) Spider z TM-Semica itp. Plus Dragon Lance i Indiany Jonesy (mimo, że teraz strasznie trudno je dostać, to warto polować i co jakiś czas sprawdzać allegro. Większość można kupić za grosze plus przesyłka, a świetnie się to czyta - choć tłumaczenia nie stoją na wysokim poziomie, to historie wciągają i niejednokrotnie są lepsze niż ta przedstawiona w KotCS).

W Krk i okolicach ferie. Ambitny plan zakładał, że pouczę się do zbliżającej się wielkimi krokami matury (polski - podstawa i rozszerzenie, matematyka - podstawa, angielski - podstawa i rozszerzenie), ale jakoś nie wychodzi jak na razie. To może chociaż lektury dodatkowe przeczytam? Ta. Zacząłem Mistrza i Małgorzatę i tyle w temacie.

181 - Od tego co napisałem, po to, co zobaczyłem i przeczytałem

2011-01-24T11:49:00.000-08:00

Skończyłem scenariusz pierwszego zeszytu Immortal Suicide, o którym już wspominałem, a któremu od pewnego czasu możecie kibicować na Ziniolu. W tym tygodniu powinna się tam pojawić kolejna porcja kibicowania. Zapraszam razem z Magdą i Norbertem.

Opowiadaniem "Pomieszanie z Poplątaniem" zająłem trzecie miejsce w konkursie Prószyńskiego i S-ki. Też fajnie.

Przeczytałem dziewięć pierwszych tomów zachwalanych Żywych Trupów. Podoba mi się, nie powiem, ale nie jest to nic genialnego. W kategorii czytadeł seria zajmuje z pewnością pierwsze miejsce, ale niestety (albo stety) nic poza tym. W każdym razie z chęcią sięgnę po następne tomy. IMAO Invincible jest lepszy.

Jak jesteśmy przy trupkach to powinienem wspomnieć, że oglądnąłem też sześcioodcinkowy pierwszy sezon serialu. Jest ok, ale i tu również nic powalającego. Czwarty sezon Californication zdecydowanie przewyższa Trupki, podobnie jak nowa wersja Shameless z (nagą) Emmy Rossum.

Kongenialnego Boardwalk Empire i tak nic nie przebije. Choć nie jestem pewny, czy wypada mi tak porównywać te seriale, wszak to całkiem inna działka.

JPF wreszcie się skusił i zaczął wydawać One Piece. Pierwszy tomik jest sprawnie przetłumaczony przez Pawła Dybałę (mistrz, jeśli chodzi o tłumaczenie humorystycznych mang), przez co miejscami jest bardzo zabawny, czyli taki jaki być powinien. Świat oraz bohaterowie są mocno zakręceni, co bardzo dobrze rokuje na przyszłość. Nie wiem czy autor zrobił to świadomie, ale ja w pierwszym rozdziale znalazłem odwołanie do Indiany Jonesa (a wiadomo - Indiana Jones rządzi!), do tego do jednej z moich ulubionych scen, za co przyznaję duży plus. Cóż, może liczba 60 tomów mnie nieco przeraża, ale już zastanawiam się, jak i gdzie to wszystko ułożę na półkach ;)

Nadrabiam też zaległości w Ultimate Comics Spider-Man, historia fajna, rysunki w połączeniu z kolorami okropne. Irytuje ciotka May, która nagle postanowiła zrobić ze swojego domu bazę dla Young Ultimates-ów. I czasem się gubię, bo nie przeczytałem całego Ultimate Spider-Mana i nie wiem dokładnie co wydarzyło się podczas Ultimatum.

Och Karol 2 - bałem się tego filmu, jak wszystkich komedii polskich, a wyszło całkiem spoko. Nawet pośmiać się można. I o dziwo Żmuda dobrze zagrała. Mucha nie przeszkadza (pewnie dlatego, że niewiele ma tu do zagrania...), a Socha ładnie wygląda (i gra też coś tam, więc ogólnie in plus). I w ogóle...

Grim i DeBe chyba blogowo polegli. Świeć Panie nad Ich duszami, może się jeszcze nawrócą.

180 - Nie taki rzeźnik straszny...

2010-12-29T03:35:00.000-08:00

Co tu dużo mówić - kiedyś Andrzej Pilipiuk był dla mnie numerem jeden fantastyki. Wielbiłem go, czciłem i wychwalałem na każdym kroku. Teraz trochę ochłonąłem. Nadal stawiam Andrzeja wysoko w osobistym rankingu fantastów, jednak nie najwyżej. W pierwszej dziesiątce jest i na pewno nie na ostatnim miejscu. Wielki Grafoman trochę namieszał niemiłosiernie rozciągniętym Okiem Jelenia i zabieganym Homo Bimbrownikusem, ale ostatnią książką (przeczytaną przeze mnie - nie ostatnio wydaną) pokazuje, że jednak jak chce to potrafi.

Po 2856 Krokach i Czerwonej Gorączce przyszedł czas na Rzeźnika Drzew. Rzeźnik Drzew jest wręcz idealny do scharakteryzowania twórczości Pilipiuka. Wśród dwunastu utworów, są opowiadania słabe, średnie, dobre, bardzo dobre i świetne.

Miniatura (zaledwie 5 stron) "Szkolenie" rozpoczynająca zbiorek jest dla mnie bardzo cienka i mało przekonywująca. Nie wiem, czy miało być śmiesznie czy strasznie, ale - niestety - nie jest ani tak, ani tak.

Duże nadzieje wzbudził we mnie tytułowy "Rzeźnik...". Niestety, nadzieje okazały się płonne. Trzeba Pilipiukowi przyznać, że pomysł, jak i tytuł, jest świetny. Z pewnością przyciąga uwagę, intryguje. Niestety gorzej z wykonaniem, bo mimo, że opko dobrze się zaczyna i ciekawie rozwija, to końcówka zawodzi. Całkowicie nie wbija się w klimat powstały na wcześniejszych stronach. Szkoda, bo pomysł na opowiadanie o opętanym drzewie i gildii specjalnie wyszkolonych rzeźników miał ogromny potencjał. Do tego cmentarny klimat... Mogło być świetnie, niestety. Na osłodę zostaje wspomniany Wędrowycz i pojawia się Ori znany z opowiadania "Ochwat" (ostatni zbiór o Jakubie - Homo Bimbrownikus).

"Operacja "Jajca"" - miałem nadzieję na powiązanie z tekstem "Operacja "Szynka"" (Czerwona Gorączka), ale nie udało się. Opowiadanie jakby nie do końca przemyślane. Jedno ze słabszych w zbiorze.

Z kolei "Sprawa Filipowa" znana chociażby z "Tempus Fugit" ciągle daje rade, zwłaszcza po kosmetycznych poprawkach. Broń biologiczna, 1903 rok, Rosja. Szalony pościg za terrorystami, wybuchy i podróżnicy w czasie. Pilipiuk w najlepszym, klasycznie pilipiukowym wydaniu.

"Szantaż" to króciutki tekst dziejący się w świecie "Atomowej Ruletki" (zbiór 2856 Kroków) i "Samolotu von Ribbentropa" (Czerwona Gorączka). Czyta się miło, a epilog sprawił, że wybuchnąłem śmiechem.

"Połoz" - znowu pojawia się znany bohater - kozak Samiłł Niemirycz z "Cyrografu" (zbiór Homo Bimbrownikus), który tym razem udaje Wiedźmina. Z miernym skutkiem.

W kolejnym opowiadaniu, które tym razem Andrzej popełnił wspólnie z żoną - "Serce Kamienia" wraz z bohaterem poznajemy tajemnice tworzenia mumii, próbujemy uwolnić dziewczynę zaklętą w kamień, a także trafiamy na trop tajemnego, zakonu złych magów - Domu Czterech Liści. Opowiadanie świetnie skonstruowane i przemyślane, historia nie pozawala oderwać się od książki. Jedno z trzech najlepszych tekstów.

"Teatralna Opowieść" mimo, że przewidywalna i oparta na znanym schemacie (duchy w teatrze) jak najbardziej daje radę. Na przykładzie tego opowiadania Autor pokazuje, że jak chce to potrafi pisać bardzo poetycko, subtelnie i nawet z ogranych schematów potrafi wycisnąć coś, co bardzo przyjemnie się czyta. Brawo.

Na koniec zostaje nam opowiadanie "Ślad oliwy na piasku", które idealnie zamyka książkę. Powraca tu stary (a mój ulubiony) bohater - doktor Paweł Skórzewski. Jak zwykle podczas swoich badań, doktor trafia na ślad (oliwy?) czegoś niezwykłego. Tym razem odnajduje bramy Raju...

Cóż mogę dodać na koniec? Kilka opowiadań ze zbioru na pewno zasługuje na dopracowanie lub rozszerzenie (np. w mini powieść jak tytułowy "Rzeźnik...", "Serce Kamienia" lub "Teatralna Opowieść"), bo tkwi w nich ogromny potencjał, który został odrobinę zmarnowany. Inne same świetnie sobie radzą i oby w przyszłorocznym "Dzwonie Wolności" (czwarta antologia opowiadań bezjakubowych) takich było jak najwięcej. W "Rzeźniku..." cieszy powrót do znanych światów i bohaterów. Zwłaszcza występ doktora Skórzewskiego i pojawienie się w "Czytając w ziemi" Tomasza Olszakowskiego. Z wytęsknieniem wypatruję całej antologii poświęconej doktorowi Skórzewskiemu. Ale na to, przyjdzie mi chyba jeszcze trochę poczekać, bo o ile dobrze liczę mamy na razie 4 opowiadania (w "Dzwonie..." mają pojawić się kolejne dwa lub trzy), a to chyba jednak za mało.

Na dzień dzisiejszy przeczytałem wszystkie książki Pilipiuka, które wyszły spod skrzydeł "Fabryki Słów". Czekam na styczeń, który przyniesie "Wampira z M3". Nie omieszkam podzielić się wrażeniami. Mam nadzieję, że pozytywnymi.

179 - Są ludzie, są historie...

2010-12-23T02:56:00.000-08:00

Wywiady z szaleńcem. Wywiady z geniuszem. A do tego okropnym gadułą. Co tu dużo mówić - polecam, bo to diabelnie interesująca rzecz. I dobrze się czyta.