W latach 2011-2013 Taurus Media opublikował serię “Long John Silver” w czterech albumach. We wrześniu tego roku wydawnictwo Lost in Time wprowadziło na rynek zbiorcze wydanie serii Xaviera Dorisona i Mathieu Lauffraya - łącznie ponad 300 stron, powiększony format i aż 80 stron dodatków, w tym długi wywiad z autorami, w którym zdradzają oni sekrety pracy nad komiksem, dzielą się inspiracjami i wspominają, jak ewoluowała seria (jeden z tomów był napisany całkiem od nowa!).
“Long John Silver” to nieoficjalna kontynuacja “Wyspy skarbów” Roberta Louisa Stevensona. Początkowo może się wydawać, żę to klasyczna przygodówka w dobrze znanej, pirackiej szacie. Szybko się okazuje, że twórcy mają większe ambicje, sporo miejsca poświęcając charakterom postaci. Bohaterów jest całkiem sporo, bo obok tytułowego korsarza, mamy, chociażby, odważną lady Hasting, która dołącza do załogi, mając w tym własny interes. Dzięki temu opowieść jest bardziej wiarygodna, ma pewien ciężar, a zniuansowane postawy prowadzą do ciekawych napięć i konfliktów. Mimo że znajdziemy tu tropy charakterystyczne dla pirackich opowieści (jak niebezpieczną wyprawę w poszukiwaniu skarbu), to autorzy chętnie ukazują piratów jako bezwzględnych, okrutnych łotrów, którzy sporo mają za uszami. Zamiast romantyzowania pirackiego życia, bliżej tej opowieści do dekonstrukcji popularnych mitów na jego temat. Jest brutalnie, brudno i niebezpiecznie, a śmierć może przyjść w najmniej spodziewanym momencie.
Oryginalnie “Long John Silver”, jak wspomniałem, ukazał się w czterech osobnych albumach (zarówno w Polsce, jak i wcześniej na rynku frankofońskim). Ten podział jest doskonale odczuwalny, bo scenariusz dzieli się na cztery precyzyjne segmenty. W części pierwszej poznajemy uczestników dramatu, dowiadujemy się, co ich napędza i jaka sytuacja pcha ich ku “przygodzie”. Historia nabiera wiatru w żagle, dosłownie i w przenośni, w tomie drugim, gdzie towarzyszymy bohaterom zamkniętym w ciasnej przestrzeni statku, gdy ci znajdują się na pełnym morzu. Załoganci dzielą się na wrogo nastawione obozy, mając własne ukryte cele i knując za plecami pozostałych. Rysownik Mathieu Lauffray robi użytek z ponurego klimatu, napędzającej paranoję zamkniętej klaustrofobicznej przestrzeni bez drogi ucieczki. Największe wrażenie robi sposób portretowania majestatycznego obrazu nieokiełznanej przyrody (sztormy, wichry i rozszalałe morze jawią się tu jako niebezpieczny przeciwnik, na którego niełaskę są zdani nasi bohaterowie).
Część trzecia to “cisza przed burzą”, retardacja odwlekająca wielki finał, tempo zwalnia, miejsce do którego docierają postaci daje złudne poczucie bezpieczeństwa, ale zdrada już czyha za rogiem. Po ciasnych kadrach na pirackim statku, czytelnik może wreszcie złapać oddech, oglądając kreślone z rozmachem obrazy zaginionych plaż, wraków okrętów czy dżungli. Finał to najbardziej chaotyczna ze wszystkich części, szaleńcze tempo i kilka równolegle prowadzonych wątków (załoga się rozdziela) pasuje do spektakularnego zakończenia opowieści, ale jednocześnie po wcześniejszych, znacznie bardziej skupionych i precyzyjnie prowadzonych częściach, taka zmiana tonalna, podyktowana chęcią zrobienia wrażenia na czytelniku, wywołuje pewien dysonans. Dalej jest to dobry komiks, ale o jego wyjątkowości, zwłaszcza w pierwszym i drugim rozdziale, decydowało co innego - a to zostało tu złożone na ołtarzu efekciarstwa. Na szczęście w ogólnym zamieszaniu nie gubią się postacie i dla nich warto zmierzyć się z ostatnim rozdziałem opowieści o Silverze, tym bardziej, że w tym wszystkim twórcy dalej potrafią zaserwować satysfakcjonujące zakończenia osobistych wątków, niekiedy zaskakująco wyciszone.
“Long John Silver” to opowieść o piratach, w której romantyzowanie przygody ustępuje miejsca quasi-realistycznemu podejściu. To historia zaludniona przez silne, ale często okropne postaci. Nikt nie ma tu taryfy ulgowej, a śmierć bywa nagła i bezlitosna. Całość została klimatycznie zilustrowana, a największe wrażenie robią majestatyczne obrazy statków w uchwycie nieokiełznanej natury: z żaglami targanymi wiatrem, pokładem mokrym od krwi i deszczu, z falami z hukiem rozbijającymi się o burtę. Wszystkich, którzy znają już tę serię, zachęcam do sięgnięcia po wydanie zbiorcze dla ogromnej masy dodatkowych materiałów (od szkiców i niewykorzystanych ilustracji, po wspomniany już wywiad). Fanów pirackich klimatów nie muszę na pewno dwa razy namawiać, ale przestrzegam, że to nie tak bezpretensjonalna i lekka przygoda, jak ta spod znaku Disneya i “Piratów z karaibów” - tu kaliber jest zdecydowanie cięższy.
7/10

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz