“Potwór z bagien. Zielone piekło” - recenzja

DC Black Label prezentuje autorskie komiksy, koncentrujące się na postaciach znanych z komiksów DC Comics. Historie osadzone poza głównym kontinuum dają twórcom więcej swobody i pozwalają im przetestować fabuły, które normalnie nie mogłyby się ukazać. W albumie “Potwór z bagien. Zielone piekło” Jeff Lemire zabiera czytelników do świata, który jest spełnieniem najgorszych koszmarów ekologów. Globalne ocieplenie pogrążyło świat pod wodą. Ostatni ludzie żyją na jedynej pozostałości po suchym lądzie - górze, której szczyt wystaje ponad bezkresny ocean. Gdy trzy Parlamenty postanawiają skończyć z ludzkością (twardy reset), tylko jedna istota będzie w stanie powstrzymać ich demonicznego awatara - Alec Holland, znany jako Potwór z Bagien.

Sandman, tom 8. Koniec światów - recenzja

Każda tworzona przez lata seria komiksowa ma momenty lepsze i gorsze. Zeszyty, przez które zapisała się na kartach historii, jak i takie, które zaraz po lekturze wypadają z głowy. "Sandman" Neila Gaimana odmienił, wraz z kilkoma innymi tytułami Vertigo, amerykański rynek komiksowy i na zawsze zapisał się w historii medium. Jednak i on ma słabsze momenty - moim zdaniem zawarte zostały one w tomie ósmym, który nosi tytuł "Koniec światów".

Sandman. Uwertura - recenzja

Decyzja o wydaniu “Uwertury” – prequela komiksowej serii “Sandman”, który najlepiej czytać po zakończeniu przygody z podstawowym cyklem – w grudniu 2022 może dziwić. Wszak równolegle dostajemy wznowienia głównej serii, które doszły dopiero do tomu siódmego (wydanego w listopadzie). Komiks się jednak ukazał, więc kto jest zdany na wznowienia serii to teoretycznie jest skazany na jego przeczytanie między tomami siódmym i ósmym, którego w nowej edycji na rynku jeszcze nie ma.

Sandman, tom 7: Ulotne życia - recenzja

Siódmy tom twardookładkowej reedycji “Sandmana” przybiera formę opowieści drogi. Fabularnym punktem wyjścia jest potrzeba Maligny, jednej z Nieskończonych, by odnaleźć brata nieobecnego od 300 lat. Właśnie w jej towarzystwie w podróż wyrusza sam Sen, zrozpaczony po bolesnym rozstaniu z ukochaną.

Sandman, tom 6: Refleksje i przypowieści - wrażenia

Dziewięć historii, dziewięcioro bohaterów, dziewięć snów i koszmarów. Tak w skrócie można opisać szóstym tom serii “Sandman” o podtytule “Refleksje i przypowieści”. Po dłuższej historii, która zajmowała cały piąty tom (“Zabawa w Ciebie”), dostajemy garść one-shotów z różnych porządków. Morfeusz pojawia się w nich najczęściej zaledwie gościnnie, a pierwsze skrzypce grają najrozmaitsi bohaterowie.

Animal Man. Omnibus - recenzja

Ponad 700 stron, drugoligowy superbohater, komiksy z przełomu lat 80. i 90. oraz Grant Morrison za sterami scenarzysty – każdy z tych elementów może zarówno intrygować, jak i budzić obawy. Może dlatego „Animal Man. Omnibus” wydany jakiś czas temu w Polsce przez Egmont, przeleżał na mej kupce wstydu dobre kilka miesięcy. Na wstępie należy zaznaczyć, że choć słowo „Omnibus” brzmi dumnie i kojarzy się z ekskluzywnymi wydaniami zza Wielkiej Wody, tak egmontowy odpowiednik to po prostu zbiór wszystkich komiksów o Animal Manie ze scenariuszami Morrisona (w sumie 26 zeszytów regularnej serii i zeszyt specjalny) w standardowym „amerykańskim” formacie i bez oszałamiającej porcji dodatków. Mimo to wydanie tego komiksu w takiej formie to zacna inicjatywa, która pozwala poznać cały run o przygodach Buddy'ego Bakera i początki kariery Granta Morrisona.

Sandman. Zabawa w Ciebie / Szkło, śnieg i jabłka oraz inne historie - recenzja

Fani twórczości Neila Gaimana powinni być ukontentowani. W ostatnim czasie na rynku pojawiły się dwa komiksy sygnowane jego nazwiskiem. Pierwszy to wznowienie kolejnego tomu Sandmana - “Zabawy w Ciebie”. Drugi to zbiór trzech historii bazujących na opowiadaniach brytyjskiego pisarza. Pokrótce przyglądam się obu tytułom.

Sandman, tom 4. Pora mgieł - recenzja [nowe wydanie]

Czwarty tom “Sandmana” Neila Gaimana zbiera w całość opowieść pod tytułem “Pora mgieł”. Tom otwiera spotkanie Nieskończonych, które wzbudza w Morfeuszu wyrzuty sumienia. Władca Snów postanawia udać się do Piekła, by uwolnić byłą kochankę, skazaną na piekielne tortury. Podziemna kraina okazuje się jednak pusta, a Lucyfer rezygnuje z piastowania dotychczasowej funkcji i przekazuje klucz do piekła Morfeuszowi. Co Władca Snów zrobi z tak ogromną odpowiedzialnością?

Sandman, tom 3. Kraina Snów [nowe wydanie] - recenzja

“Sandman” Neila Gaimana to seria legendarna. Dla wielu osób to jedna z najlepszych historii zaprezentowanych w formie komiksu. Po raz pierwszy z opowieścią o Morfeuszu zetknąłem się w wieku 15 lat (a więc dokładnie pół życia temu). Ciekawie jest dziś wrócić do tej serii, będąc bardziej świadomym czytelnikiem. Jest to również możliwe dzięki wznowieniom wydawnictwa Egmont, które publikuje serię z nowymi okładkami, odświeżonymi kolorami oraz uzupełnione o dodatki (tym razem: nowy wstęp Pauli Diniego i oryginalny scenariusz jednego z zeszytów).

Hellblazer. Delano, tom 1 - recenzja

W “Hellblazerze” Jamie’ego Delano wracamy do początków postaci Johna Constantine’a. W pierwszym z trzech zbiorczych albumów otrzymujemy w sumie 15 zeszytów (w tym dwa z serii “Swamp Thing”, w której zresztą brytyjski mag debiutował), czyli razem 420 stron mocnego, niewygodnego horroru.

Księgi Magii [Neil Gaiman] - recenzja

Na drugie wydanie „Ksiąg Magii” Neila Gaimana czekałem prawie 15 lat, bo przegapiłem pierwszą polską edycję z 2006 roku. Gdy wreszcie w moje ręce trafiło wznowienie, to pochłonąłem album z wypiekami na twarzy i wiem jedno. Dobrze, że przeczytałem go te kilkanaście lat później, bo gdybym zabrał się za jego lekturę jako nastolatek, to pewnie szybko by mnie zmęczył. „Księgi Magii” to fascynująca, ale wymagająca lektura. Ale po kolei...

"Hellblazer" Warrena Ellisa - recenzja

„Hellblazer” Warrena Ellisa to w sumie jedenaście zeszytów – jedna dłuższa historia (zaprezentowany w sześciu częściach „Nawiedzony”), pięć krótkich historii („Pod kluczem”, „Kołyska”, „Zachodzące słońce”, „Kolejna pieśń o miłości”, „Opowieści”) oraz pierwotnie odrzucony w procesie wydawniczym, kontrowersyjny one-shot „Strzelaj”. 

Dni pośród nocy [Neil Gaiman, Dave McKean, Mike Mignola] - recenzja

Po 10 latach wróciłem do Amerykańskich Bogów i odkryłem tę książkę na nowo. Zakochałem się w gawędziarskim stylu Neila Gaimana i tym, jak wydobywa magię ze zwykłych przedmiotów, jak potrafi pisać o codzienności, wplatając w nią nuty realizmu magicznego. Po skończonej lekturze chciałem więcej, a na sklepowe półki zawitał album Dni pośród nocy – zbiór krótkich komiksów z początków kariery Brytyjczyka. Nie zastanawiając się długo, zamówiłem egzemplarz recenzencki. 

Nienawidzę Baśniowa, tomy 2-4

Pierwszy tom „Nienawidzę Baśniowa” zwyczajnie mnie oczarował. No bo jak tu nie pokochać ślicznie narysowanej serii, w której zielonowłosa dziewczynka z PTSD i problemami z kontrolą agresji przemierza bajkowy świat, zostawiając za sobą płonące zgliszcza i rozszarpane ciała słodkich stworków? No po prostu nie da się inaczej.

Recenzja: DMZ – Strefa zdemilitaryzowana

Pierwszy tom „DMZ” ukazał się po polsku w 2008 roku za sprawą nieistniejącego już wydawnictwa Manzoku. W styczniu 2020 po serię Briana Wooda (scenariusz) i Riccardo Burchielliego (rysunki) ponownie sięgnęło wydawnictwo Egmont, dając czytelnikom album w twardej oprawie o podwójnej objętości (10 oryginalnych trejdów w nowej polskiej edycji zamknie się w sumie w pięciu tomach) i z nowym tłumaczeniem, za które odpowiada Tomasz Kłoszewski.

Promethea, księga 2 [Alan Moore, J. H. Williams III] - recenzja

W drugim tomie „Promethei” akcję śledzimy dwutorowo. Choć słowo „śledzimy” nie jest tu chyba najtrafniejsze, bo Alan Moore (scenarzysta) wrzuca nas w środek magicznego świata, w którym nic nie jest linearne, wszystko jest skomplikowane, a tylko niektóre rzeczy są tłumaczone (i to zawile). Głowna bohaterka pierwszego tomu przemierza sfery pozaziemskie, spotyka na swej drodze magów, poetów, dawnych bogów oraz istoty piekielne. Każda kraina, którą odwiedza, jest niezwykle bogata, większość jest też niebezpieczna. Z kolei na Ziemi nowa Promethea, nie przejmując się półśrodkami, wymierza sprawiedliwość twardą ręką. O ile ten drugi wątek jest niezbyt skomplikowany fabularnie i prowadzony „po bożemu”, tak pierwszy może przyprawić o zawrót głowy. 

Ex Machina, tomy 2-5 - recenzja

Superbohater politykiem? Kto pamięta kadencję Tony’ego Starka w roli sekretarza obrony, ten może syknąć z powątpiewaniem (w skrócie: wyszło bardzo źle). I wtedy wjeżdża Mitchell Hundred. Nie jest to wejście w rodzaju „cały na biało”, bo jak przekonał się on w pierwszym tomie swych przygód, służba publiczna stanowi często większe wyzwanie, niż superbohaterzenie na cały etat.

Hellblazer, tom 1 [Azzarello, Corben, Dillon] - recenzja

John Constantine, mag z zawodu i dupek z zamiłowania, powraca na polski rynek po prawie 10 latach nieobecności. Po kilku tomach napisanych przez Gartha Ennisa i gościnnych występach np. w „Sadze o Potworze z Bagien” Alana Moore'a czy „Dniach pośród nocy” Neila Gaimana, przyszedł czas na wersję Briana Azzarello.

Promethea. Księga pierwsza [Alan Moore, J.H. Williams III]– recenzja

Promethea to bohaterka z długą i tajemniczą historią. Pierwsze wzmianki o niej pojawiły się już w XVIII wieku w poemacie fantasy, następnie na początku XX wieku stała się postacią znaną z gazetowych pasków komiksowych, by później zostać bohaterką serii groszowych opowiadań, które finalnie posłużyły jako inspiracja dla kolejnej serii komiksów fantasy wydawanych jeszcze przed II wojną światową. Seria Alana Moore’a i J.H. Williamsa III tworzona dla Vertigo to już piąte wcielenie Promethei – tym razem akcja osadzona jest w futurystycznym Nowym Jorku lat 90., a pierwsze skrzypce gra studentka Sophie, która bada dzieje tajemniczej wojowniczki. Gdy zostaje zaatakowana przez mroczne siły, odradza się jako nowa Promethea i wkracza do świata magii i wyobraźni, który jest o wiele bardziej namacalny, niż jej się to wcześniej wydawało… 

Transmetropolitan, tom 4 [Warren Ellis, Darick Robertson] - recenzja

Czwarty tom „Transmetropolitana” to ostatnia prosta przed długo wyczekiwanym finałem serii Warrena Ellisa (scenariusz) i Daricka Robertsona (rysunki). Po tomie trzecim, który wywracał status quo głównego bohatera do góry nogami, najnowszy album pozwala mu złapać chwilę oddechu. Przynajmniej teoretycznie, bo finał znów zmusza czytelników do nerwowego wyczekiwania na kontynuację.