Zamknięta
w ponad 250 stronach czterotomowa saga fantasy
Skarga Utraconych Ziem
opowiada o księżniczce Sioban, która z pomocą Rycerza Łaski stara się
odzyskać należytą jej władzę w krainach Eruin Dulei. By tego dokonać,
musi zmierzyć się z czarnoksiężnikiem Blackmorem, to jednak tylko
początek kłopotów, bo na drodze Sioban stanie jeszcze Pani Gerfaut ze
swym pierworodnym. Na szczęście u boku księżniczki nie zabraknie Kyle'a z
Klanach, który wspomoże ją w walce ze złem...
Dwa pierwsze tomy zaprezentowane w albumie tworzą fabularnie zamkniętą
całość, podobnie jak tomy trzeci i czwarty.
Skarga utraconych ziem
jawi mi się jako mocno standardowe fantasy, oparte na znanych kliszach,
przewidywalne, pozbawione oryginalności czy choćby najmniejszego
elementu zaskoczenia. Przepełnione drewnianymi i pompatycznymi dialogami
oraz stereotypowymi postaciami. Czyta się to całkiem szybko i dość
przyjemnie, o ile nie straszna komuś do bólu wyeksploatowana konwencja
słodkiego fantasy dla młodzieży, jednak nie jest to lektura w żaden
sposób fascynująca.
Ostatnie dwa albumy są nieco inne. Opowieść nabiera większej powagi,
jest mroczniej i ciężej pod względem klimatu. Drugoplanowe postaci są
bardziej intrygujące, mają ciekawsze motywacje, a wszystko nie jest tak
przewidywalne jak w pierwszych tomach. Scenarzysta,
Jean Defaux, podejmuje
odważniejsze decyzje i nieco szkoda, że w finale z nich rezygnuje,
przywracając bohaterom poprzednie status quo i to przy pomocy
przereklamowanego deus ex machina.
Oczywiście to rysunki są tu najważniejsze.
Skarga utraconych ziem
ukazała się bowiem w kolekcji
Grzegorza Rosińskiego i to właśnie
rysownik gra tu pierwsze skrzypce. Jego prace to największy plus albumu.
Choć w porównaniu do niektórych rysowanych
Thorgali (o malowanych nie
wspominając) z najlepszego okresu, jego kreska wydaje się nieco
uproszczona, miejscami wręcz niedbała, jakby
Ros był zmęczony ciągłym
rysowaniem fantastycznych krain, paraśredniowiecznych landszaftów i
postaci wymachujących mieczami. Inna sprawa, że za sprawą scenariusza,
rysownik nie miał jak zaszaleć i może dlatego zabrakło naprawdę
spektakularnych i przykuwających uwagę prac. Mimo to jego styl wciąż
jest przyjemny dla oka, a niecodzienna kompozycja plansz i układ kadrów
robią dobre wrażenie. Podobnie jak samo wydanie, duży format, twarda
oprawa i mnóstwo szkiców w dodatkach. Warto nadmienić, że w drugim
wydaniu inaczej wydrukowano napisy na grzbiecie albumu, dzięki czemu
literki nie powinny odpadać...
Skarga utraconych ziem to dla mnie przyjemne rozczarowanie. Nie
spodziewałem się po tej pozycji nie wiadomo czego, więc nie mogę
powiedzieć, żebym był bardzo zawiedziony. Komiks czyta się całkiem
przyjemnie, tylko tyle. Jak zawsze warto zawiesić wzrok na co
ładniejszych pracach
Rosińskiego, a fabułę można przecież potraktować
jako zwykły dodatek. Chyba że komuś odpowiada sztampowe fantasy, wtedy
powinien być zadowolony. Tak czy inaczej, to niestety najsłabszy z
czterech albumów wchodzących w skład kolekcji
Grzegorza Rosińskiego.
Ocena: 6/10
