Recenzja: Mowa ptaków [Andrzej Żuławski, Xawery Żuławski]

Mowa ptaków. Jedni powiedzą, że to chaotyczna i bałaganiarska fabuła podporządkowana eksperymentalnej formie. Że to zlepek scen, mniej lub bardziej zabawnych. Że to samozachwyt nad własną elokwencją, który momentami niebezpiecznie przypomina intelektualny onanizm.

"Kosmos" Żuławskiego i inne adaptacje Gombrowicza

Witold Gombrowicz nigdy nie miał w kinie łatwo. Specyficzny styl, charakterystyczna maniera językowa czyniły z jego tekstów nie tylko lekturę wymagającą w odbiorze, ale również stanowiły barierę, której nie mogli przeskoczyć reżyserowie zainteresowani jego twórczością. Choć mierzyli się z nią mistrzowie polskiego kina, trudno uznać ich wysiłki za udane. Równie sromotne porażki ponosili twórcy zza granicy. Pierwsze bowiem filmowe adaptacje gombrowiczowskich tekstów powstały w Niemczech na potrzeby tamtejszej telewizji (Vervrechen mit Vorberacht w1967, Die Sonne angreifen w 1971, oba w reżyserii  Petera Lilienthala, a także Yvonne, Prinzessin von Burgund z tego samego roku w reżyserii Ernsta Shroedera) i – co zaskakujące - w Meksyku (El Servicio, 1978, reż. Alberto Cortes).