Batman. Miasto Szaleństwa (DC Black Label) - recenzja

Inspiracje Christiana Warda, twórcy albumu “Batman: Miasto szaleństwa” wydanego w linii DC Black Label, są widoczne jak na dłoni. Z jednej strony to oczywiście twórczość H.P. Lovecrafta (jak w przeszłości udowodnił Mike Mignola, Batman i Wielcy Przedwieczni to pasujące połączenie), z drugiej - oniryczny klimat “Azylu Arkham” Granta Morrisona i Dave’a McKeana. Jednak rysownik i scenarzysta nie ogranicza się i sięga także po elementy z runu Scotta Snydera i Grega Capullo czy niewykorzystane pomysły z filmów Tima Burtona.

Okładka jednego z zeszytów oryginalnego wydania.

“Mity Kościanego Sadu. Siedziba” - recenzja

Wiele wskazuje na to, że ambitny horrorowy projekt, za którym stoją Jeff Lemire i Andrea Sorrentino, trafił do czyśćca. Rzecz zapowiadana jako całe uniwersum, łączące tajemnicze i mroczne historie wydawane w różnych formatach (miniserie, powieści graficzne, maxiserie), po ukazaniu się trzech tytułów tkwi obecnie w wydawniczym limbo. Czwarty tytuł, zapowiadziany na 2024 rok, do dziś się nie ukazał. Może to budzić pewne obawy, co do jakości prezentowanych w ramach projektu komiksów - “Siedziba”, trzeci i najnowszy album ze świata Mitów Kościanego Sadu, dowodzi, że nie w tym tkwi problem, bo to najlepszy z dotychczas zaprezentowanych elementów tej zawiłej układanki.

Batman. Pełnia - wrażenia

Horrorowe naleciałości pasują do Batmana, jak do mało którego bohatera W słynnej trylogii Douga Moencha i Kelly'ego Jonesa Mroczny Rycerz walczył już z wampirami, spotykał paranormalne zjawiska w animacjach, nawet część jego przeciwników jest jakby żywcem wyjęta z inwentarza grozy (bodyhorrorowy charakter Clayface'a pierwszym przykładem z brzegu). W najnowszym albumie z linii Black Label - pozwalającej twórcom opowiadać historie nieosadzone w głównym uniwersum i nieskrępowane ograniczeniami wiekowymi - do Gotham razem z pełnią księżyca nadciąga ponure wycie, a krew rozszarpanych ofiar zalewa ulice.

"Smoła" [Piotr Marzec, Kultura Gniewu] - recenzja

Strzeżcie się wszyscy, którzy wchodzicie do tego lasu nieskrępowanej wyobraźni. Tu sen i jawa idą w parze, wirując w szalonym tańcu, a fikcja jest motorem napędowym rzeczywistości, jej sercem bijącym w rozedrganym rytmie wrażeń. W “Smole” Piotra Marca, tym komiksowym garncu, w którym warzy się magiczny eliksir lynchowsko-burnsowskich fascynacji, miesza się niskie i wysokie, dobre i złe, ambitne i rozrywkowe. Tylko od czytelnika zależy, co wyciągnie z tych historii. Ci z Was, którzy oczekujecie linearnej fabuły, porzućcie wszelką nadzieję - spodziewajcie się niespodziewanego i przygotujcie się na opowieść o szkatułkowej strukturze, która potrafi nieźle zryć beret.

Hill House Comics. Lodówka pełna głów - recenzja

"Lodówka pełna głów" scenarzysty Rio Youersa i rysownika Toma Fowlera to kolejna opowiastka grozy sygnowana logiem Hill House Comics. To zarazem sequel "Kosza pełnego głów", w którym młoda dziewczyna o imieniu June mierzyła się z grupą skorumpowanych policjantów z małego miasteczka i przetrzebiała ich populację dzięki pomocy magicznego toporka.

Coś zabija dzieciaki, tom 7 - recenzja

Gdy poznaliśmy Erikę Slaughter, broniła nastoletniego chłopca przed mordującym dzieci potworem w sennym miasteczku, położonym pośród gór i lasów. Jej druga przygoda zabrała ją do pustynnej mieściny, w której słońce zdaje się nie zachodzić, a roślinności nikt nie widział od dekad. Tym razem przyszło jej bronić nastoletniej dziewczynki. Czyli tak jakby wszystko na opak. Tylko mordujący dzieci potwór się zgadza.

Nieśmiertelny Hulk. Tom 5 - koniec bodyhorrorowej sagi o Sałacie Marvela [Recenzja]

Z piątym tomem Al Ewing kończy swój run o Hulku. Jak to bywa z finałami, nie wszystkie nadzieje zostają spełnione. Nie zmienia to jednak faktu, że na przestrzeni kilku publikacji mieliśmy okazję obcować z jedną z najlepszych regularnych serii, nie tylko w historii jadeitowego olbrzyma, ale Marvela w ogóle.

Coś zabija dzieciaki, tom 5 - recenzja

Po krótkiej przerwie od tropienia potworów Erica Slaughter wraca na łowy. Tym samym przed twórcami serii, scenarzystą Jamesem Tynionem IV i rysownikiem Wertherem Dell'Ederą, staje nie lada wyzwanie. Jak przedstawić kolejną "maszkarę tygodnia" w taki sposób, by utrzymać zainteresowanie czytelnika?

Coś zabija dzieciaki, tom 4 - recenzja

Po masakrze w Archer’s Peak James Tynion IV i Werther Dell’Edera zaciągają hamulec. Zamiast rzucić Erikę, łowczynię dziecięcych mar, do nowego miasteczka, twórcy decydują się przybliżyć czytelnikom historię protagonistki. Cofają się w czasie o kilka lat, gdy bohaterka okazała się „dzieckiem, które przeżyło” – co zaprowadziło ją prosto do domu Slaughter. Nie będzie zaskoczeniem, że powitanie ze strony większości „domowników” nie należało do najmilszych. Czwarty tom „Coś zabija dzieciaki”, ukazuje jej początki w organizacji.

Stranger Things, sezon 4 vs. seriale Star Wars

Z opóźnieniem nadrobiłem czwarty sezon "Stranger Things" i utwierdziłem się w przekonaniu, że to kawał porządnej nowoprzygodowej telewizji. Seans wypadł tym bardziej korzystnie, że na świeżo mam w pamięci i tragiczną "Księgę Boby Fetta" i najwyżej średniego "Obi-Wana Kenobiego". Czy powinno zestawiać się razem te pozycje? Na pewno zarówno serial braci Duffer, jak i seriale z gwiezdnowojennego uniwersum oparte są na nostalgii za spielbegowsko/lucasowskim Kinem Nowej Przygody i opierają się na recyklingu treści w lepszym lub gorszym wydaniu.

Coś zabija dzieciaki, tom 3 - recenzja

Pierwsze dwa tomy serii Jamesa Tyniona IV i Werthera Dell’Edery przedstawiały przygodę w stylu „Stranger Things” dla dorosłych. Kreskówkowa, często umowna kreska ukazywała małe amerykańskie miasteczko, którego małoletni mieszkańcy padają ofiarą tajemniczych bestii. Komiks nie szczędził nam widoku dzieciaków rozrywanych na strzępy, dlatego też po trzecim tomie, prezentującym finał pierwszej historii, spodziewałem się gorefestu. Niespodzianka. Oto zamiast iść w masakrę, autorzy skupiają się na staraniach bohaterów, by do takowej nie doszło.

Hellblazer. Delano, tom 1 - recenzja

W “Hellblazerze” Jamie’ego Delano wracamy do początków postaci Johna Constantine’a. W pierwszym z trzech zbiorczych albumów otrzymujemy w sumie 15 zeszytów (w tym dwa z serii “Swamp Thing”, w której zresztą brytyjski mag debiutował), czyli razem 420 stron mocnego, niewygodnego horroru.

Hill House Comics. Toń [Joe Hill, Stuart Immonen] - recenzja

Z twórczością Joe’ego Hilla zetknąłem się za sprawą serii „Lock and Key”. Pierwszy tom pochłonąłem za jednym posiedzeniem i zaraz sięgnąłem po pozostałe – tę „pękły” podczas jednej podróży pociągiem. Gdy usłyszałem o wydaniu w naszym kraju serii horrorów promowanych nazwiskiem i współtworzonych przez owego autora, moja reakcja mogła być tylko jedna – "dajcie mi to jak najszybciej!".

Coś zabija dzieciaki, tom 2 - recenzja

Im dłużej obcuję z popkulturą, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że nie ma bardziej niebezpiecznych miejsc od amerykańskich miasteczek. Jak akurat klaun nie zjada dzieci, to ktoś morduje Laurę Palmer. Spacer do lasu też odpada, bo tam Jason Voorhees gania z maczetą w jednej łapie i głową swojej matki-nieboszczki w drugiej. W Silent Hill można grać w horrorowe bingo, bo tam codziennie odpala się nowy koszmar. W końcu jest przypadek Archer’s Peak, gdzie coś zabija dzieciaki.

Wrażliwi krwiopijcy [Michał Wolski] - recenzja

Jeśli interesuje Was temat wampirów, to powinniście sięgnąć po książkę „Wrażliwi krwiopijcy. O współczesnych antybohaterach wampirycznych” Michała Wolskiego. To monografia powstała na bazie pracy doktorskiej, w której autor przywołuje ok. 400 tekstów kultury. Są filmy, seriale, książki, komiksy, gry video i tradycyjne RPG-i, a punktem wspólnym jest widniejący w podtytule antybohater wampiryczny.

Najlepsze filmy i seriale 2020 roku - TOP10

W 2020 roku obejrzałem około 290 filmów i 37 seriali. Statystyki na pewno poprawił udział w edycji online Nowych Horyzontów i American Film Festival (przez 12 dni festiwalu obejrzałem 52 filmy). Dziś prezentuję tytuły, które najbardziej przypadły mi do gustu z bardzo krótkim uzasadnieniem. Listę nowości uzupełniają pozycje, które nadrobiłem w 2020 roku i te, które ominęły polskie kina i serwisy VOD.

Pan Higgins wraca do domu / Nasze potyczki ze złem [Mike Mignola, Warwick Johnson-Cadwell] - recenzja

Noc Walpurgii. Coroczne święto wampirów obchodzone od pięciuset lat. Do ponurego zamczyska gdzieś na obrzeżach małej wioski między Morzem Czarnym a Karpatami zjeżdżają się krwiopijcy z najdalszych zakątków świata. Imprezę zakłóci obecność dwóch łowców i jednego niesfornego wilkołaka, którzy spróbują zabić tyle wampirzego ścierwa ile tylko zdołają. Tak w skrócie prezentuje się fabuła komiksu „Pan Higgins wraca do domu” autorstwa Mike'a Mignoli i Warwicka Johnsona-Cadwella. 

Dom pokuty - komiksowy horror w najlepszym wydaniu

Wszyscy miłośnicy opowieści z dreszczykiem powinni się poczuć tu – nomen omen – jak w domu. Ogromna posiadłość pani Winchester wypełniona jest robotnikami, którzy pracują dzień i noc. Stukot młotów nie ustaje ani na chwilę i pozwala zagłuszyć wyrzuty sumienia. Każdy bowiem, kto pracuje w tej posiadłości, popełniał w przeszłości straszne czyny i dzięki pracy ma możliwość odpokutowania win. Sama pani Winchester zdaje się mieć obsesję na punkcie utraconych bliskich oraz zła, które czai się w zakamarkach ogromnego domu. Sposobem na trzymanie go na dystans są niekończące się remonty. Wkrótce do pracy najmuje się małomówny Peck, którego sumienie od wielu lat nie zaznało ukojenia. Między nim, a właścicielką posiadłości wywiązuje się specyficzna relacja. Witajcie w „Domu pokuty”.

Nowe Horyzonty / American Film Festival 2020 [online] - relacja

To było intensywne 12 dni. Gdy gruchnęła informacja, że tegoroczna łączona edycja festiwalu Nowe Horyzonty i American Film Festival niemal w całości przenosi się do internetu, poczułem dziwną mieszankę ulgi i żalu. Z jednej strony uważałem, że to dobra decyzja w czasach szalejącej pandemii, z drugiej czekałem na podróż do Wrocławia, bo w tym roku wyjątkowo tęskno mi do spotkań ze znajomymi, kinowych sal i festiwalowego klimatu. To elementy, które trudno zastąpić, ale z perspektywy czasu trzeba przyznać, że wersja online festiwalu ma sporo do zaoferowania.

Dni pośród nocy [Neil Gaiman, Dave McKean, Mike Mignola] - recenzja

Po 10 latach wróciłem do Amerykańskich Bogów i odkryłem tę książkę na nowo. Zakochałem się w gawędziarskim stylu Neila Gaimana i tym, jak wydobywa magię ze zwykłych przedmiotów, jak potrafi pisać o codzienności, wplatając w nią nuty realizmu magicznego. Po skończonej lekturze chciałem więcej, a na sklepowe półki zawitał album Dni pośród nocy – zbiór krótkich komiksów z początków kariery Brytyjczyka. Nie zastanawiając się długo, zamówiłem egzemplarz recenzencki.