Nowy tom "X-Men" Gerry'ego Duggana przedstawia pierwszy rozdział ostatecznego starcia mutantów z organizacją Orchis. Zawarte w tomie zeszyty są tylko częścią większej historii. By móc je w pełni docenić, niezbędna będzie lektura "Hellfire Gali", w której dzieci atomu otrzymują pierwszy, bardzo bolesny cios. Należy zaznaczyć, że część tytułów wchodzących w skłąd "Upadku X", na przykład "Uncanny Avengers", które skupia się na drużynie Rogue, Kapitana Ameryki i Deadpoola, nie została wydana w naszym kraju.
Pierwszy tom "Upadku X. X-Men" dzieli się na dwie części. Pierwsza ma miejsce przed Hellfire Galą. Skupia się między innymi na potyczce starego składu drużyny z nowym Sentinelem, wzmocnionym za sprawą technologii Iron Mana. Druga, obszerniejsza, przedstawia działania niedobitków X-Men w starciu z potężniejszym przeciwnikiem.
Problemem może być niemal całkowita zmiana obsady między częściami. W pierwszej główne skrzypce grali Cyclops i Jean Grey. W drugiej na główny plan wychodzą Emma Frost, Kitty Pryde i Firestar. Duggan ma ciekawy pomysł na tę ostatnią, czyniąc z niej podwójną agentkę w szeregach Orchis. Firestar, w ostatnich zeszytach "X-Men" godząca się z przynależnością do świata mutantów i przeszłością w Avengers, wypada świetnie jako bohaterka, która przypadkiem musiała wejść w rolę zdrajczyni. Stara się wypełnić ją jak najlepiej, wiedząc, że wielu może nie dowiedzieć się o jej poświęceniu. Z kolei oglądanie Emmy Frost planującej zemstę zawsze jest przyjemnością.
Mam problem z Kitty Pryde - tutaj tytułującą się jako Shadowkat. To najbardziej edgy wersja tej postaci, z jaką mieliśmy do czynienia. Duggan pisze ją od lat. Na początek zrobił z niej kapitana załogi, która pomagała mutantom na cały świecie. Pryde uczyła się wtedy, że czaem trzeba odstawić swe ideały i być bezwględnym wobec swych wrogów. Kitty od zawsze była ukazywana jako nowe pokolenie X-Men i potencjalna przyszła liderka. Nie wypada ona najwiarygodniej jako skrytobójczyni, planująca najbardziej bolesny i bezwzględny rewanż na swych wrogach. Wydaje się, jakby Duggan szuka do niej klucza od czasu pierwszych zeszytów "Marauders", ale wciąż nie może go znaleźć.
Sam komiks ma dobry początek i naprawdę świetny środek. W momencie, gdy kraj mutantów zostaje rozbity, desperackie sklecenie drużyny staje się głównym zadaniem bohaterów. Nie zdradzę, kto jeszcze się w niej znajduje, ale doceniam, że Duggan sięga po mniej oczywiste wybory. Ciekawym rozwiązaniem okazuje się wplecenie w intrygę postaci spoza świata X-Men, między innymi Kingpina i Iron Mana. Niestety, końcowa podróż mutantów do Latverii wyhamowuje narrację. Gdy emocje sięgają zenitu, dostajemy średnio angażujący filler.
Era Krakoi zbliża się do końca, a w finale stawka jest bardzo wysoka. Mimo końcowego zgrzytu czekam z niecierpliwością, jak zakończy się starcie X-Men i Orchis.
7/10
Autor recenzji: Psaj

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz