100 Naboi. Brat Lono - recenzja

Dziś kilka słów o pozornie niepotrzebnym komiksie, czyli powstałej po latach kontynuacji „100 Naboi” Briana Azzarello i Eduardo Risso. Autorzy stworzyli zamkniętą fabułę, rozgrywającą się po wydarzeniach z głównej serii, którą jednocześnie można czytać praktycznie w oderwaniu od wcześniejszych tomów. „Brat Lono” nie tylko nie sprawia wrażenia pisanej na siłę kontynuacji, ale wręcz przewyższa w niektórych aspektach problematyczne moim zdaniem zakończenie „100 Naboi”. Głównie ze względu na zwięzłość, skupienie na jednym bohaterze, odpowiednią dynamikę – nie czuć tu zmęczenia materiału, które towarzyszyło ostatnim zeszytom „Kulek”.

100 Naboi

Kilka poharatanych życiorysów ze społecznego marginesu, jeden tajemniczy agent Graves i sto naboi, które mogą uśpić wewnętrzne demony. Tak w skrócie prezentuje się fabuła pierwszego tomu serii, za którą odpowiadają Brian Azzarello (scenariusz) i Eduardo Risso (rysunki). Mamy tu kilka odrębnych historii powiązanych luźno postacią agenta, który wręcza bohaterom tytułową amunicję i pozostawia wybór – żyć dalej w beznadziei lub spróbować się zemścić.