Znajdujemy ich, gdy są już martwi, tom 3 - recenzja

Fabuła „Znajdujemy ich, gdy są już martwi” Ala Ewinga i Simone Di Meo zaliczyła w ciągu trzech tomów niezły skok. Zaczęliśmy od przygód statku zbierającego pozostałości po martwych bogach, a kończymy na prowadzonej równolegle w różnych czasach opowieści, w której międzygalaktyczna polityka miesza się z poszukiwaniem odpowiedzi na najważniejsze tematy i najbardziej nurtujące pytania.

Znajdujemy ich, gdy są już martwi, księga II: Złodziejka - recenzja

W pierwszym tomie serii Ala Ewinga i Simone Di Meo poznaliśmy załogę statku kosmicznego Vihaan II, która na co dzień zajmowała się zbieraniem surowców z ciał ogromnych galaktycznych bytów zwanych bogami. Osią fabuły była wyprawa na kraniec kosmosu w celu odnalezienia żyjącego przedstawiciela tego gatunku. Punkt wyjścia tomu drugiego jest zaskakujący – przenosimy się 50 lat w przyszłość i chociaż poznamy losy członków Vihaan II, twórcy skupią się przede wszystkim na nowej grupie bohaterów.

 

Znajdujemy ich, gdy są już martwi, księga I: Poszukiwacz - recenzja

Twórczość Ala Ewinga poznałem za sprawą „Nieśmiertelnego Hulka”, wydanego niedawno na naszym rynku. Scenarzysta zaimponował mi odejściem od tradycyjnego superhero na rzecz thrillera psychologicznego. Zadowolony z jego wizji przygód jadeitowego olbrzyma chętnie sięgnąłem po „Znajdujemy ich, gdy są martwi”, jego autorską serię. Ewing wchodzi tym razem na teren ambitnego science-fiction.